Πρόσφατη Αρθρογραφία

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Οι αντιθέσεις και Η αντίθεση (Το πρώτο μου άρθρο)

Για ακόμη μια φορά στις 6/6/2007 ξεκίνησε η τριήμερη συνάντηση των G8. Οι ηγέτες των οχτώ πλουσιότερων χωρών συναντήθηκαν αυτή τη φορά στο Χάϊλιγκενταμ της Γερμανίας, για να θέσουν τα γενικά πλαίσια της πολιτικής που θα ακολουθήσουν και να αντιπαραθέσουν τα συμφέροντά τους. Όπως φάνηκε οι οχτώ δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Στις αποφάσεις που πάρθηκαν φαίνονται οι μεγάλες αντιθέσεις, που βρίσκονται κυρίως μεταξύ της Γερμανίας και των Η.Π.Α. καθώς και μεταξύ της Ρωσίας και των Η.Π.Α.

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Β. Πισσίας για την άδεια του Δ. Κουφοντίνα

Γιατί δεν επαναφέρουν και την θανατική ποινή;

Καλύτερα λίγοι δήμιοι παρά πολλοί δεσμοφύλακες... οι τιμωρίες που υποκατέστησαν τη θανατική ποινή (όπως η ισόβια ή μακρόχρονη κάθειρξη) δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η ίδια θανατική ποινή που επιβάλλεται εξαντλητικά και σχεδόν πάντοτε με τρόπο αργό
Benjamin Constant (1767-1830)

Εμείς οι ισοβίως εντοιχισμένοι στις γαλλικές φυλακές υψίστης ασφάλειας του Κλερβό κάνουμε έκκληση για την επαναφορά της θανατικής ποινής όσον αφορά την περίπτωσή μας... Ας μπει ένα τέλος στην υποκρισία... προτιμούμε να τελειώσουμε άπαξ διά παντός παρά να υπομένουμε τον αργό θάνατό μας
Le Monde της 25/1/2006
Η απόσταση που χωρίζει τις δύο εκκλήσεις είναι μόνο 200 χρόνια... Ως προς το νόημά τους όμως αυτές ταυτίζονται, καθώς ζητούν, πολύ απλά και «μετά λόγου γνώσεως», την επιστροφή στη βαρβαρότητα.
Παράδοξο;
Καμία παραδοξότητα - άλλωστε υπάρχουν στιγμές όπου έρχεται στον νου ο στίχος του σοφού Αλεξανδρινού ποιητή, ότι η επιστροφή των βαρβάρων θα ήταν μια κάποια λύσις...
Για ποια συνεπώς βαρβαρότητα και για ποια νεωτερικότητα να αναρωτηθεί κανείς; Για ποιο κράτος δικαίου και για ποια ανθρώπινα δικαιώματα; Για ποια ζωή και για ποιον θάνατο;
Θέτοντας ο Giorgio Agamben το θεμελιώδες δίλημμα μεταξύ ζωής και βίου διερωτάται για τη διαφορά μεταξύ αφαίρεσης ζωής και αποβίωσης. Της μεν ζωής, ως οργανικής, ζωώδους κατά βάση κατάστασης, η οποία (κατά κάποιον τρόπο) διασφαλίζεται από το σύγχρονο κράτος, του δε βίου, ως κοινωνικής ανθρώπινης κατάστασης, καλλιεργημένης, προικισμένης με δικαιώματα και ενταγμένης σε μια πολιτική συνθήκη.
Οι 10 βαρυποινίτες του Κλερβό απάντησαν με αυτό τον τρόπο στο δίλημμα που αντιπαραθέτει την ένταση και βιαιότητα της στιγμής όπου ο δήμιος επιτελούσε τη διατεταγμένη υπηρεσία του, στην παρατεταμένη, αργόσυρτη, μεθοδική διαδικασία της αποβίωσης, που συστηματικά εφαρμόζει το σύγχρονο κράτος.
Παράλληλα, όμως, με την απάντησή τους αυτή, οι 10 του Κλερβό αρνήθηκαν να διευκολύνουν την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία διά της προσφοράς σε αυτές της αυτοκτονίας τους... Ζήτησαν δηλαδή από το κράτος-τιμωρό να αναλάβει το ίδιο να επιτελέσει το έργο του δημίου, αφαιρώντας το πολιτισμένο και ευσπλαχνικό του προσωπείο.
«Η εξαφάνιση μερικών δημίων πληρώνεται τοις μετρητοίς στην πολύ υψηλή τιμή του πολλαπλασιασμού των δεσμοφυλάκων» έγραφε το 1815 ο Benjamin Constant.
Για να δικαιωθεί απόλυτα σε αυτή την προφητεία του από τις ψευτοφιλελεύθερες, ψευτοδημοκρατίες του καιρού μας, όταν, με την κατάργηση της γκιλοτίνας στη Γαλλία το 1979, σε διάστημα μόλις 20 χρόνων έως το έτος 2000, ο αριθμός των ισοβιτών τριπλασιάστηκε (από 185 σε 595), ενώ μεταξύ 2000 και 2014 ο αριθμός των βαρυποινιτών με κάθειρξη άνω των 20 ετών διπλασιάστηκε (από 1.252 σε 2.460).
Ο Benjamin Constant υπήρξε μεγάλη φιλελεύθερη μορφή του τέλους του 18ου και της αρχής του 19ου αιώνα, ο οποίος υπερασπίστηκε τις απελευθερωτικές επαναστάσεις και εξεγέρσεις του καιρού του σε Ισπανία, Πορτογαλία, Πολωνία, Βέλγιο, Βραζιλία και ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Οσο όμως η επαναστατική μετριοπάθεια και η ανεκτικότητα χαρακτήριζαν τους αυθεντικούς φιλελεύθερους της αυγής του αστισμού, τόσο ο ψυχοπολιτικός αυτισμός των νεο-φιλελεύθερων επιγόνων τους χαρακτηρίζει την εποχή της παρακμής του. Ο λόγος αυτός, όπως και η προϊούσα υποτέλεια του πολιτικού προσωπικού των υποταγμένων χωρών, εξηγεί τη σπουδή της εγχώριας -αυτοαποκαλούμενης φιλελεύθερης- παράταξης να νομοθετήσει το 2009 διά του υπουργού της κ. Δένδια τη μετεξέλιξη της ποινής του αργού θανάτου σε ποινή αργής βασανιστικής αποβίωσης.
Το νομοθέτημα αυτό έθεσε υπό αίρεση το θεσπισμένο στοιχειώδες δικαίωμα των πολιτικών κρατουμένων για ολιγοήμερη -επιτηρούμενη προφανώς- άδεια, εξουσιοδοτώντας τον εκάστοτε αρμόδιο εισαγγελέα να επαναδικάζει ουσιαστικά τον κρατούμενο εκδίδοντας αυτός μόνος, ως domini cane, απορριπτική απόφαση-φετφά, παρά και ενάντια στη βούληση των πλειοψηφούντων μελών τριμελούς επιτροπής στην οποία μετέχει.
Ομως, οι σύγχρονες δημοκρατίες δεν κυβερνώνται μόνο από μία παράταξη αλλά συγκυβερνώνται, όπως η συστημική ισορροπία επιβάλλει. Κυβερνώνται συνεπώς διαδραστικά τόσο από την αποϊδεολογικοποιημένη και παρηκμασμένη, πάλαι ποτέ, φιλελεύθερη παράταξη όσο και από την παράταξη που επικαλείται ένα προοδευτικό κράτος δικαίου, ένα κράτος πρόνοιας και τη διασφάλιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων...
Ομως, καταπώς δείχνει η ζωή, το πολιτικό προσωπικό και αυτής της παράταξης, αποϊδεολογικοποιημένο και απογυμνωμένο από τον πάλαι ποτέ κοινωνικό και δικαιακό του ριζοσπαστισμό, όταν κυβερνά, μετατρέπεται, εν πολλοίς, στο αντίθετό του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως νεόφυτη εγχώρια εκδοχή αυτού του ιδεολογικοπολιτικού χώρου, κυβερνώντας επί τρία συναπτά χρόνια την έρμη τούτη χώρα, επιβεβαιώνει τον θλιβερό αυτόν κανόνα, απαρνούμενος την ελάσσονα πολιτική και ανθρωπιστική του υποχρέωση, αυτήν της αντικατάστασης του εκτρωματικού νομοθετήματος της προηγούμενης κυβέρνησης με νέα νομοθετική πράξη η οποία θα επέτρεπε τη λήψη σύννομης απόφασης παροχής ολιγοήμερης άδειας σε κρατουμένους υπερ15ετούς εγκλεισμού υπό καθεστώς απομόνωσης.
Απτό παράδειγμα, η συνεχιζόμενη άρνηση της άδειας αυτής στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα -και όχι μόνον- που τη δικαιούται εδώ και χρόνια.
Ομως, η ιστορική μνήμη δεν διατηρεί μόνον τα ονόματα του κάθε Αννα ή Καϊάφα αλλά και των εκάστοτε Πόντιων Πιλάτων.
* δρος Διεθνών Σχέσεων