Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρέπει να πάρει άδεια ο Δ. Κουφοντίνας;

Άρθρο του Μανώλη Γλέζου στην Εφημερίδα των Συντακτών:

Θέλω να τοποθετηθώ αντικειμενικά. Κίνητρό μου ένας στίχος μου, από ένα ποίημά μου, γραμμένο στις 28 του Μάρτη το 1949, στις φυλακές Αβέρωφ: «ένα χτίριο έγδαρε τη γη κι ήμπε στη σάρκα της πληγής».


Στις φυλακές του τόπου μας, άνθρωποι παιδεύτηκαν, μαρτύρησαν, βασανίστηκαν, στερήθηκαν τη στοργή του πατέρα, την παρηγοριά της μάνας, την αγκαλιά του παιδιού τους, τη ζεστασιά των ανθρώπων τους, και η διεκδίκηση για αξιοπρέπεια και δικαιώματα είχε συχνά ως κόστος περισσότερη φυλακή και περισσότερη βία. 

Όμως, με τους αγώνες των πολιτικών κρατούμενων και με τη στήριξη των κινημάτων, κατακτήθηκαν ορισμένα δικαιώματα.

Αυτές οι κατακτήσεις είναι σημαντικές, είναι κατακτήσεις της κοινωνίας, είναι κατακτήσεις πολιτισμού, γιατί οι φυλακές είναι μια εικόνα του πολιτισμού μας.

Γι’ αυτό και πρέπει να τις σεβόμαστε και να τις υπερασπίζουμε.

Μια τέτοια κατάκτηση είναι και η άδεια εξόδου του κρατουμένου από τις φυλακές που είναι μια ανάσα ζωής για τον φυλακισμένο και ένα βήμα προς την επιστροφή στην κοινωνία.

Σ’ αυτό το δικαίωμα πρέπει να έχει πρόσβαση κάθε κρατούμενος, με τους όρους που έβαλε ο νομοθέτης.

Δεν μπορεί να εξαιρείται κάποιος από αυτό το δικαίωμα αυθαίρετα, με κριτήριο μόνο τις ιδέες του, το λόγο του, όσο κι αν αυτός μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς.

Και ούτε μπορεί να ξαναδικάζεται για ό,τι τον έφερε στη φυλακή, κάθε φορά που ζητά να ασκήσει ένα δικαίωμα, γιατί τότε κανείς κρατούμενος δεν θα έπαιρνε ποτέ άδεια. Θα ακυρωνόταν η κατάκτηση, το δικαίωμα.

Ετσι, ανεξάρτητα από τις σκέψεις που κάνει ο καθένας για τη δράση της οργάνωσης για την οποία καταδικάστηκε ο Δ. Κουφοντίνας -προσωπικά οφείλω να ξανατονίσω ότι είμαι απολύτως αντίθετος με αυτήν την ιδεολογία και τη δράση-, καμία διάκριση δεν μπορεί να είναι αποδεκτή που να στερεί αυτόν τον κρατούμενο από το δικαίωμα στην άδεια.

Πολύ περισσότερο όταν αυτός είναι ένας άνθρωπος που με δική του βούληση έθεσε τον εαυτό του μπροστά στη δικαιοσύνη των θεσμών και των ανθρώπων και κρίθηκε από όλους μας για τη δράση του, άλλα και για τη στάση του.

Και πολύ περισσότερο, όταν ο λόγος που αποκλείεται από το δικαίωμα είναι η επίκληση των απόψεών του.

Οι ιδέες δεν δικάζονται, αυτό είναι επιστροφή σε άλλες εποχές και αυτό δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.  Η Δικαιοσύνη τού επέβαλε τις κυρώσεις που έκρινε με βάση το νόμο. Και σήμερα έχει την υποχρέωση να του δώσει αυτό που δικαιούται με βάση το νόμο.

Τα Δημοφιλη

Πρακτορολογία και Πράκτορες

«Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος» Πυθαγόρας 
       Σε αυτό το άρθρο δεν εξετάζεται το κατά πόσον ήταν σωστή η ενέργεια του Ν. Ηράκλειου ή κατά πόσο συμφωνεί κανείς με την προκήρυξη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν ακόμα ένα πολιτικό κείμενο άτομα που περνιούνται και για σοβαρά.        Αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι άλλη από την πάγια, κλασική και εύκολη λύση της πρακτορολογίας και της συκοφαντίας. Μην έχοντας κανένα επιχείρημα για να απαντήσουν στο περιεχόμενο, μην έχοντας το επίπεδο να κάνουν μια κριτική είναι πιο εύκολο να αφορίσουν ένα κείμενο και να το συκοφαντήσουν χωρίς καν να το έχουν διαβάσει.          Κανονικά δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε με δαύτους περισσότερο από μια απαξιωτική ματιά. Επειδή όμως οι υποστηρικτές της θεωρίας συνωμοσίας είναι απελπιστικά πολλοί θα χρειαστεί να δώσουμε κάποιες σοβαρές και εμπεριστατωμένες απαντήσεις. Θα αποδομήσουμ…

Σχετικά με το άρθρο στο «Έθνος»

Σχετικά με το άρθρο στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» που αναφέρεται σε εμένα, προφανώς και δεν έδωσα έγκριση για να γραφτεί. Δεν επιζήτησα ποτέ κανενός είδους δημοσιότητα ή αυτοπροβολή, πράγμα που δεν θα ταίριαζε ούτε με την κουλτούρα μου. Το άρθρο εξάλλου περιλαμβάνει και αρκετές ανακρίβειες μεταξύ των οποίων την καταγωγή μου για την οποία είμαι πολύ σίγουρος και περήφανος γι αυτήν.
Το Facebook από το οποίο αντλήθηκαν πληροφορίες δεν είναι ούτε δημόσιο βήμα, ούτε χώρος πολιτικής ζύμωσης. Είναι μια προσωπική σελίδα για να περνάς την ώρα σου.
Ο δημόσιος χώρος στον οποίο έχω επιλέξει να τοποθετούμαι είναι το blog «Ανυπότακτος», στο οποίο υπογράφω διακριτικά και όπου δεν δημοσίευσα ποτέ καμία φωτογραφία ή προσωπικό μου στοιχείο αφού θεωρώ πως σημασία δεν έχει τόσο ποιος μιλάει ή πως είναι αλλά τι λέει και κυρίως τι κάνει. Έτσι ελπίζω κλείνει και το θέμα του life style για το οποίο μίλησαν κάποιοι.
Εκείνο που ήταν ατόπημα από τη μεριά του αρθρογράφου χωρίς να αμφισβητώ τις προθέσεις του ήταν η δημοσίευσ…

Τι συνέβη πραγματικά στην πλατεία Συντάγματος το 2011

Τώρα που έχει ξεκαθαρίσει πια η κατάσταση και έχει γίνει φανερό στους περισσότερους τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε η ώρα να πω μια ιστορία.

Το 2011 έφτασα στο Σύνταγμα την πρώτη μέρα, με το πρώτο κάλεσμα και είδα ανθρώπους που δεν είχαν συνηθίσει αυτές τις διαδικασίες να βρίσκονται εκεί και να προσπαθούν να εγκλιματισθούν, χωρίς να βρίσκεται κανείς «έμπειρος» τριγύρω να βοηθήσει. Οι «έμπειροι» τους χλεύαζαν, κι εμένα μαζί. «Θα πας εκεί με τους απολίτικους;» και «πόσο επαναστατικό το θεωρείς με άριστα το 10;» ήταν οι αντιδράσεις τους. Τελικά μετά από λίγες μέρες που το πράγμα φούντωσε έτρεχαν και δεν έφταναν ώστε να μπορέσουν να πιάσουν μια γωνιά εκεί μέσα, μήπως και μοιράσουν κανένα φυλλάδιο, μήπως και τσιμπήσουν κανένα καινούργιο μέλος.