Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μέρα της Μαρμότας

Με αφορμή την 8 Μάρτη.

Η υπενθύμιση της αγάπης προς τις γυναίκες μία συγκεκριμένη μέρα προσωπικά μου θυμίζει την διαδήλωση των Ευρωπαίων ηγετών υπέρ της ελευθεροτυπίας μετά την επίθεση στα γραφεία της Charlie Hebdo: Μια υποκριτική δήλωση χωρίς κανένα νόημα, μία μονάχα ημέρα, ξεχνώντας τις υπόλοιπες.

Δεν είναι φυσικά μόνο η μέρα της γυναίκας. Την ίδια λογική έχει η μέρα κατά της φτώχειας, η μέρα κατά του καπνίσματος, η μέρα της αγκαλιάς... Μια σειρά από χαζοχαρούμενες γιορτές αμερικανικής κοπής που καθιέρωσε ο ΟΗΕ μόλις τα τελευταία (σχετικά) χρόνια.

Μια λογική κατά την οποία οι αγώνες αντικαθιστώνται από γιορτές, χάνοντας τελείως το νόημά τους: Ο αμέτοχος πηγαίνει σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση την ημέρα κατά της φτώχειας και αισθάνεται ότι έκανε το καθήκον του, ο αριστεριστής θυμάται μια φορά το χρόνο ότι «το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ», το ελληνικό κράτος που αφήνει τα νοσοκομεία χωρίς γάζες θυμάται να βγάλει μηνύματα υγείας την ημέρα κατά του καπνίσματος.

Ειδικά το τελευταίο αρχίζει να γίνεται τραγελαφικό -λογικά την επόμενη φορά αναμένεται σλόγκαν της κυβέρνησης πως: «Η υγεία είναι δική σου υπόθεση!»

Στο κάτω κάτω προσωπικά δεν αγαπάω τις γυναίκες. Κι η Μέρκελ γυναίκα είναι αλλά δεν την αγαπάω. Επίσης δεν αγαπάω γενικά τους ανθρώπους. Δεν είμαι φιλάνθρωπος, αλλά κομμουνιστής: Αγαπώ τους ανθρώπους που παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους.

Όσο για τους ανθρώπους που ανταλλάσσουν απλώς ευχές...

Τα Δημοφιλη

Πρακτορολογία και Πράκτορες

«Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος» Πυθαγόρας 
       Σε αυτό το άρθρο δεν εξετάζεται το κατά πόσον ήταν σωστή η ενέργεια του Ν. Ηράκλειου ή κατά πόσο συμφωνεί κανείς με την προκήρυξη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν ακόμα ένα πολιτικό κείμενο άτομα που περνιούνται και για σοβαρά.        Αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι άλλη από την πάγια, κλασική και εύκολη λύση της πρακτορολογίας και της συκοφαντίας. Μην έχοντας κανένα επιχείρημα για να απαντήσουν στο περιεχόμενο, μην έχοντας το επίπεδο να κάνουν μια κριτική είναι πιο εύκολο να αφορίσουν ένα κείμενο και να το συκοφαντήσουν χωρίς καν να το έχουν διαβάσει.          Κανονικά δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε με δαύτους περισσότερο από μια απαξιωτική ματιά. Επειδή όμως οι υποστηρικτές της θεωρίας συνωμοσίας είναι απελπιστικά πολλοί θα χρειαστεί να δώσουμε κάποιες σοβαρές και εμπεριστατωμένες απαντήσεις. Θα αποδομήσουμ…

Σχετικά με το άρθρο στο «Έθνος»

Σχετικά με το άρθρο στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» που αναφέρεται σε εμένα, προφανώς και δεν έδωσα έγκριση για να γραφτεί. Δεν επιζήτησα ποτέ κανενός είδους δημοσιότητα ή αυτοπροβολή, πράγμα που δεν θα ταίριαζε ούτε με την κουλτούρα μου. Το άρθρο εξάλλου περιλαμβάνει και αρκετές ανακρίβειες μεταξύ των οποίων την καταγωγή μου για την οποία είμαι πολύ σίγουρος και περήφανος γι αυτήν.
Το Facebook από το οποίο αντλήθηκαν πληροφορίες δεν είναι ούτε δημόσιο βήμα, ούτε χώρος πολιτικής ζύμωσης. Είναι μια προσωπική σελίδα για να περνάς την ώρα σου.
Ο δημόσιος χώρος στον οποίο έχω επιλέξει να τοποθετούμαι είναι το blog «Ανυπότακτος», στο οποίο υπογράφω διακριτικά και όπου δεν δημοσίευσα ποτέ καμία φωτογραφία ή προσωπικό μου στοιχείο αφού θεωρώ πως σημασία δεν έχει τόσο ποιος μιλάει ή πως είναι αλλά τι λέει και κυρίως τι κάνει. Έτσι ελπίζω κλείνει και το θέμα του life style για το οποίο μίλησαν κάποιοι.
Εκείνο που ήταν ατόπημα από τη μεριά του αρθρογράφου χωρίς να αμφισβητώ τις προθέσεις του ήταν η δημοσίευσ…

Τι συνέβη πραγματικά στην πλατεία Συντάγματος το 2011

Τώρα που έχει ξεκαθαρίσει πια η κατάσταση και έχει γίνει φανερό στους περισσότερους τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε η ώρα να πω μια ιστορία.

Το 2011 έφτασα στο Σύνταγμα την πρώτη μέρα, με το πρώτο κάλεσμα και είδα ανθρώπους που δεν είχαν συνηθίσει αυτές τις διαδικασίες να βρίσκονται εκεί και να προσπαθούν να εγκλιματισθούν, χωρίς να βρίσκεται κανείς «έμπειρος» τριγύρω να βοηθήσει. Οι «έμπειροι» τους χλεύαζαν, κι εμένα μαζί. «Θα πας εκεί με τους απολίτικους;» και «πόσο επαναστατικό το θεωρείς με άριστα το 10;» ήταν οι αντιδράσεις τους. Τελικά μετά από λίγες μέρες που το πράγμα φούντωσε έτρεχαν και δεν έφταναν ώστε να μπορέσουν να πιάσουν μια γωνιά εκεί μέσα, μήπως και μοιράσουν κανένα φυλλάδιο, μήπως και τσιμπήσουν κανένα καινούργιο μέλος.