Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

ΜΜΕ: Η «ευαισθησία» για τους (απλήρωτους) εργαζόμενους

Δεν είναι σε καμία περίπτωση στην πρόθεσή μου να υπερασπιστώ την πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες, και γι αυτό και δεν θα το κάνω. Είναι όπως και κάθε άλλη κίνησή του ελλιπής, πρόχειρη, αφήνοντας απ' έξω ένα σορό τρόπους με τους οποίους τα κανάλια στην πραγματικότητα θα συνεχίσουν να λειτουργούν κανονικά, ίσως με λίγο πιο κοντό λουρί.

Θέλω να αναφερθώ όμως στην λυσσαλέα εκστρατεία κύρους των τελευταίων ημερών που έχουν εξαπολύσει τα ΜΜΕ και που, παραδόξως (;), φαίνεται να έχει επηρεάσει και ένα μέρος του κινήματος.

Στο οπλοστάσιο αυτής της εκστρατείας, πέρα από ανακρίβειες και ψέματα (πρωτοτυπίες δηλαδή για τα ΜΜΕ), πέρα από επικλήσεις στη δημοκρατία (sic), ακούσαμε τους μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών να βάζουν μπροστά ακόμα και το «συμφέρον των απλών εργαζόμενων» στα ΜΜΕ προκειμένου να υπηρετήσουν την εργοδοσία τους. Οι ίδιοι που χρόνια τώρα με τις υπηρεσίες τους στην καθημερινή προπαγάνδα έχουν συμβάλει στην εφαρμογή των μνημονίων έχοντας οδηγήσει στην ανεργία τον μισό εργαζόμενο πληθυσμό, τώρα ξεσηκώνονται για πόσες, μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας;

Εμένα προσωπικά δεν μπορεί να με πείσει η πρόθεσή τους.

Ίσως είμαι προκατειλημμένος, δεν ξέρω.

Δεν νομίζω όμως ότι χρειάζεται ιδιαίτερη διακριτική ευχέρεια για να δει κανείς την υποκρισία και την αθλιότητα στα λόγια και στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων. Όταν το ζήτημα που τίθεται είναι η υπεράσπιση των καναλιών, αυτής της σαπίλας του ελληνικού συστήματος της διαπλοκής τότε κάθε "επιχείρημα" είναι δυνατόν να ακουστεί, και κάθε λέξη είναι πιο κενή απ' την προηγούμενη.

Ωστόσο εδώ τίθεται από ορισμένους ένα ερώτημα: «Ανεξάρτητα από τον λόγο για τον οποίο επικαλούνται τις θέσεις εργασίας οι μαριονέτες των τηλεοπτικών παραθύρων, δεν έχουν δίκιο»;

Μια απλή απάντηση που θα έπρεπε να είναι αρκετή είναι πως όχι, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ δίκιο, ειδικά όταν η συζήτηση αφορά δικαιώματα.

Στην ουσία του όμως, αν θέλουμε να το εξετάσουμε ως επιχείρημα και πέρα από την συναισθηματική φόρτιση που επιδιώκει (και καταφέρνει εν μέρη) να πετύχει αποπροσανατολίζοντας το βλέμμα από τον περιορισμό του MEGA και του ΣΚΑΪ, έχει κάποιο νόημα αυτή η συζήτηση;

Οι θέσεις εργασίας είναι και αυτές ένα ζήτημα, φυσικά. Είναι όμως το αφετηριακό ζήτημα από το οποίο πρέπει να ξεκινάμε; Αν η υπεράσπιση των θέσεων εργασίας είναι η πρώτη προϋπόθεση για να κάνουμε οποιαδήποτε συζήτηση τότε ακολουθώντας αυτό το σκεπτικό οδηγούμαστε στα εξής συμπεράσματα:

• Η Αμερικάνικη Πρεσβεία εξασφαλίζει θέσεις εργασίας.

Η αστυνομία σε όλο της το φάσμα, από τους υπάλληλους γραφείου μέχρι τα ηρωικά ΜΑΤ, αποτελεί ένα σύνολο από θέσεις εργασίας. Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που συχνά αναφέρουν αυτό το επιχείρημα για να στηρίξουν την κατάταξή τους στους πραιτοριανούς.

• Τα Χ.Υ.ΤΑ. στην Κερατέα ενάντια στα οποία ξεσηκώνονται οι κάτοικοι της περιοχής και απαιτούν την απομάκρυνση των συνεργείων θα εξασφάλιζαν αρκετές θέσεις εργασίας, πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν συνεχίσει η διαδικασία αυτές θα χαθούν.

 Το εργοστάσιο της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές αποτελεί επίσης μια επιχείρηση που απασχολεί αρκετές χιλιάδες εργαζόμενους, θέσεις εργασίας που θα χαθούν αν κλείσει το εργοστάσιο, όπως διεκδικούν οι κάτοικοι.

• Ακόμα η μαφία διατηρεί καταστήματα ξεπλύματος μαύρου χρήματος, εκπόρνευσης και εκδούλευσης τα οποία παρόλα αυτά εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας, ακόμα και σε ανθρώπους που μπορεί να μην γνωρίζουν καν την λειτουργία του καταστήματος ως «βιτρίνας».

Και αν εκ πρώτης όψης μοιάζει τραβηγμένη μια τέτοια σύγκριση όπως η τελευταία ανάμεσα στα τηλεοπτικά κανάλια και τα μαγαζιά της μαφίας, αξίζει να αναρωτηθούμε: υπάρχει πράγματι τόσο μεγάλη διαφορά;

Το εργοστάσιο της «Ελληνικός Χρυσός» δεν ανήκει στον Μπόμπολα, στον οποίο ανήκει και το MEGA; Θέσεις εργασίας δεν είναι και οι μεν και οι δε; Για τον ίδιο άνθρωπο δεν δουλεύουν όλοι αυτοί; Για ποιόν άλλο λόγο πέρα από το επικοινωνιακό που πέτυχαν τα κανάλια γίνεται αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο επιχειρήσεις του ίδιου ανθρώπου και στην μία περίπτωση οι εργαζόμενοι του μεταλλείου θεωρούνται «τσιράκια» ενώ στο MEGA «αβοήθητοι εργαζόμενοι»;

Αν αναφερθούμε δε στην «επικινδυνότητα» της μίας και της άλλης επιχείρησης πιστεύω η συζήτηση θα τελειώσει πριν καν ανοίξει. Άλλωστε χωρίς το MEGA δεν θα είχε επιβιώσει και η «Ελληνικός Χρυσός».

Αν κάτι μας έχει μάθει ο καπιταλισμός αυτό είναι ότι η οικονομική ελίτ αυτού του τόπου δεν θα χαθεί. Τα κανάλια δεν θα χαθούν, όπως δεν θα χαθούν και οι περισσότερες, αν όχι σχεδόν όλες, οι θέσεις εργασίας. Ένα ερώτημα ωστόσο παραμένει, αν χαθούν κάποιες, «έστω και μία» ή και όλες οι θέσεις, αυτός είναι λόγος εναντίωσης;

Κατά τη γνώμη μου το ζήτημα δεν είναι να «σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται» σε κάθε στιγμή, εν προκειμένω «σώζοντας» τους εργαζόμενους των καναλιών που, σε πολλές περιπτώσεις απλήρωτοι είναι έτσι κι αλλιώς και που μπορεί να απολυθούν ανά πάσα στιγμή. Το ζήτημα είναι να παλέψουμε, να ανατρέψουμε, να χτίσουμε και να εξασφαλίσουμε σίγουρη εργασία για όλους. Όχι σε ένα αόριστο μέλλον, αλλά πάντα μιλώντας για τώρα.

Τώρα λοιπόν, αυτό που τακτικά αλλά και τόσο πολύ ηθικά θα ήταν ωραίο θα ήταν το κλείσιμο αυτών των καναλιών. Εδώ συζητιέται ο περιορισμός τους. Έστω, είναι κι αυτό κάτι που γίνεται, για άλλα συμφέροντα, αλλά υπό την απαξίωση που έδειξε ο κόσμος.

Ας κλείσουν λοιπόν! Στα τσακίδια!

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη