Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Οι χώρες που δακρύζουν

Στης Ανατολής τα μέρη εδώ και πολλές δεκαετίες οι χώρες της Βαβυλώνας ζουν με την μάχη στο αίμα τους, βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο. Πολεμάνε και ματώνουν, ματώνουν και πεθαίνουν, πεθαίνουν αλλά ζουν. Ζουν με τις φωνές τους να πάλλονται στον ρυθμό των πυροβολισμών.


Τραγουδούν με θλίψη για έναν πόλεμο που δεν τελειώνει και οι φωνές τους πάλλονται με πείσμα σε έναν μόνο ρυθμό: Δεν θα σταματήσουν να πολεμάνε!

Οι ζωές τους είναι πια δεμένες με τους βομβαρδισμούς, οι ιστορίες τους κεντημένες με αίμα. «Μπορεί και να μας βομβαρδίσουν σήμερα» είπε κάποιος· συμβαίνουν αυτά.

Κράτη κοσμικά και εξελιγμένα, με τις ιδιαιτερότητές τους αλλά σίγουρα όχι λιγότερα κοσμικά από χώρες της Δύσης (όπου ηγέτες ορκίζονται στους ιερείς τους). Λαοί ανοιχτοί και πρόσχαροι, πρόθυμοι να βοηθήσουν άμα τους ζητηθεί θυμίζουν μια Ελλάδα μιας άλλης εποχής. 


Πεδίο μάχης για τις φιτιλιές του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου.



Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ που αποδείχτηκε για χρόνια ένα πιστό και αποτελεσματικό μαντρόσκυλο στην περιοχή, μια «πολύ καλή επένδυση» όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι, μετά την ήττα του από την Χεζμπολάχ στον πόλεμο με τον Λίβανο έδειξε τα όριά του και ανέδειξε την ανάγκη για νέα σχήματα που θα συνεχίσουν τον σκοπό του.

Για την καλύτερη κατανόηση της σημερινής κατάστασης αλλά και της ζωής στην περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες παραθέτω μία ιστορική αναδρομή που θα επιχειρήσω να κάνω όσο πιο συνοπτικά γίνεται και καταθέτω τις δικές μου μαρτυρίες από το πρόσφατο ταξίδι.

Δημιουργία του Ισραήλ


Μετά την αποχώρησή της από την περιοχή το 1947, η Βρετανία ζήτησε από τον ΟΗΕ να αποφανθεί σχετικά με την τύχη της Παλαιστίνης. Τότε ο ΟΗΕ υπέβαλε δύο προτάσεις:
1) Την διαίρεση της Παλαιστίνης με τη δημιουργία ενός εβραϊκού και ενός αραβικού κράτους, και 
2) Την ομοσπονδιακή ένωση των δύο κρατών και την άσκηση μιας κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Η εβραϊκή πλευρά αποδέχθηκε την πρώτη πρόταση, ενώ οι Αραβες απέρριψαν και τα δύο σχέδια.
1946 - 1947
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε κατά πλειοψηφία (33 ψήφους υπέρ, 13 κατά και 10 αποχές) τη σύσταση δύο κρατών, ενός αραβικού και ενός εβραϊκού. Η Ιερουσαλήμ, ιερή πόλη και για τους δύο λαούς, θα ετίθετο υπό διεθνή έλεγχο. Η Ελλάδα ψήφισε κατά. Ήταν η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα.

Στις 14 Μαΐου 1948, ανακοινώθηκε η ίδρυση του Ισραήλ με πρόεδρο τον Χαΐμ Βάισμαν και πρωθυπουργό τον Δαβίδ Μπεν Γκουριόν. Ωστόσο οι Άραβες δεν επρόκειτο να δεχτούν την απόφαση για τη δημιουργία «κράτους του Ισραήλ» σε μια περιοχή που πίστευε ότι του ανήκε, αλλά είχε δοθεί στους Εβραίους από τη Δύση ως «αποζημίωση» για το Ολοκαύτωμα. 

Στις 15 Μαΐου, μία μόλις ημέρα μετά την ανακήρυξη της ίδρυσης του Ισραήλ, στρατιωτικές δυνάμεις της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Λιβάνου, του Ιράκ και της Συρίας επιτέθηκαν εναντίον του νεοσύστατου κράτους.

Ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Μαΐου οι στρατοί πέντε αραβικών κρατών, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου, εισέβαλαν στο Ισραήλ. Ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος είχε μόλις ξεκινήσει.

Τις πρώτες βδομάδες μετά την εισβολή οι Αραβες έφεραν τον ισραηλινό στρατό στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Στις 11 Ιουνίου ο ΟΗΕ κήρυξε εκεχειρία για διάστημα τεσσάρων εβδομάδων. Στο διάστημα των διαπραγματεύσεων το Ισραήλ προχώρησε σε ανασύνταξη των δυνάμεών του και παρά το εμπάργκο που είχε επιβάλει ο ΟΗΕ, προέβη στην προμήθεια πολεμικού υλικού από τις ΗΠΑ. Ο ισραηλινός στρατός κατάφερε να αντεπιτεθεί και να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Εως τις 18 Ιουλίου, όταν και πάλι με πρωτοβουλία του ΟΗΕ τα δύο μέρη συμφώνησαν σε νέα αναστολή των εχθροπραξιών, οι Ισραηλινοί είχαν θέσει υπό τον έλεγχό τους παλαιστινιακά εδάφη και εκτός των ορίων του εβραϊκού κράτους.

Η μέθοδος της κήρυξης εκεχειριών από τον ΟΗΕ και η μονομερής παραβίασή της από το Ισραήλ όποτε έβρισκε ευκαιρία να ανασυνταχθεί αποτέλεσε την συστηματική πολιτική των σιωνιστών τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα στον διαρκή πόλεμο με την Παλαιστίνη.


Ο πόλεμος έληξε με το Ισραήλ να προσαρτά εδάφη πέραν εκείνων που ορίζονταν στο σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών του 1947, καθώς και τη μισή Ιερουσαλήμ, ενώ η Αίγυπτος και η Ιορδανία επεκτάθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη. Έως τα τέλη του 1948, περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν την χώρα. Το παλαιστινιακό κράτος, που προέβλεπε η απόφαση της 29ης Νοεμβρίου 1947, ουδέποτε εμφανίστηκε στον χάρτη της Μέσης Ανατολής

Πόλεμος των 6 ημερών


Στις 5 Ιουνίου του 1967, μόλις 19 χρόνια μετά από την ίδρυση του, το Ισραήλ κηρύττει τον πόλεμο ενάντια των γειτονικών του αραβικών χωρών, της Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας. Το Ισραήλ κερδίζει τον πόλεμο πέντε μέρες αργότερα, στις 10 Ιουνίου τριπλασιάζοντας τα εδάφη του, κατακτώντας το Σινά, τη Λωρίδα της Γάζας, τη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψίπεδα του Γκολάν.

Το Ισραήλ είχε αποκτήσει πλέον την εδαφική και στρατιωτική δύναμη που χρειαζόταν ώστε να διαπραγματευθεί την απόκτηση «ειρήνης» με τους Άραβες γείτονές του. Αυτές οι εξελίξεις έθεσαν τέλος και στα σχέδια του Αιγύπτιου προέδρου Νάσερ να ηγηθεί του αραβικού κόσμου. Η Αραβική Σύνοδος Κορυφής που έγινε στο Χαρτούμ αποφάσισε πως δεν θα υπήρχε «ούτε ειρήνη, ούτε αναγνώριση, ούτε διαπραγμάτευση με το Ισραήλ». 

Το Ισραήλ παρέταξε 264.000 άνδρες και είχε 679 νεκρούς και 2.563 τραυματίες. Η Αίγυπτος διέθεσε 150.000, η Συρία 75.000 , και η Ιορδανία 55.000. Οι άραβες είχαν 21.000 νεκρούς και 45.000 τραυματίες.
Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ
4ος αραβοϊσραηλινός πόλεμος

Τον Οκτώβριο του 1973, στις 6 του μήνα, ένας συνασπισμός αραβικών κρατών υπό την ηγεσία της Αιγύπτου και της Συρίας κηρύσσουν τον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ

Η Αίγυπτος και η Συρία πέρασαν το Σινά στο Νότο και τα Υψώματα Γκολάν στο Βορρά, εδάφη που κατέχονταν από το Ισραήλ από το 1967 και τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο πόλεμος κορυφώθηκε με την σχεδόν ανοιχτή σύγκρουση των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, οι οποίες εφοδίαζαν σε μεγάλη κλίμακα τους συμμάχους τους.

Ο πόλεμος τελείωσε για άλλη μία φορά με στρατιωτική νίκη του Ισραήλ, καταλήγοντας στο Συνέδριο της Γενεύης. Η Συνθήκη Ειρήνης υπογράφηκε το Μάιο του 1974.
Ο πόλεμος του 2006

Το 2006 το Ισραήλ κηρύττει τον πόλεμο στον Λίβανο επιδιώκοντας να επεκτείνει ακόμα περισσότερο τα σύνορά του προς τον βορρά, όπου ενώ ήταν προετοιμασμένο για μια επιχείρηση - περίπατο συνάντησε την οργανωμένη και δυναμική αντίσταση της Χεζμπολάχ. Μετά από πολύμηνες μάχες και βομβαρδισμούς το Ισραήλ για πρώτη φορά ηττάται και αποχωρεί ματαιώνοντας τα σχέδιά του.
Η Χεζμπολάχ είναι πολιτική και στρατιωτική οργάνωση του Λιβάνου με κατεύθυνση το Σιιτικό Ισλάμ και αποτελεί λαϊκό κίνημα αντίστασης. Στο μανιφέστο της οργάνωσης καταγράφονται ως κύριοι στόχοι της η αποχώρηση του Ισραήλ από το Λίβανο, ο τερματισμός της εμπλοκής οποιασδήποτε ιμπεριαλιστικής δύναμης στο Λίβανο, καθώς και η επιλογή από το λαό της χώρας του είδους της διακυβέρνησης που επιθυμεί.

Η εξέλιξη αυτή της ταπεινωτικής Ισραηλινής ήττας καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις που φτάνουν στο σήμερα και αφορούν την δημιουργία και την ενίσχυση του ISIS. Βλέποντας ότι το Ισραήλ δεν είναι αρκετό πια για να προωθήσει ικανοποιητικά τα συμφέροντά της Δύσης νέα σχήματα χρειάζονταν για την αποτελεσματική παρουσία των ΗΠΑ πρώτα απ' όλα αλλά και των συμμάχων τους στην περιοχή.

Σήμερα

Μετά και τις εξελίξεις στο Ιράκ που σήμαναν μία ακόμα ήττα των ΗΠΑ με την αδυναμία τους να καθορίσουν τις εξελίξεις στην περιοχή και με τον σχηματισμό της στρατηγικής συμμαχίας Ιράν, Λιβάνου, Συρίας και Ρωσίας χρειαζόταν ένα νέο σχέδιο. Η ενίσχυση σε όπλα και χρήματα ντόπιων παραστρατιωτικών κινήσεων αποτέλεσε για ακόμα μία φορά την απάντηση των ΗΠΑ. Δυνάμεις που απελευθερώθηκαν από την διάλυση του παλιού Ιρακινού κράτους που υπηρετούσαν μαζί με τις αμέτρητες εφεδρείες των φονταμενταλιστών Ευρωπαίων αποτελούν σήμερα τον ISIS, σε ένα σχέδιο ελέγχου μιας περιοχής ικανής να αντικαταστήσει τις παλιές «συμμαχίες» της Δύσης.

Από αυτή την ιστορία προβάλλουν έτσι σήμερα για ακόμα μία φορά όλη η υποκρισία και η κυνικότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Υποκρισία που οδήγησε τον δυτικό κόσμο να δηλώσει με συγκίνηση «Je suis Paris» στην μνήμη των νεκρών από την επίθεση στο Παρίσι, λησμονώντας ωστόσο τους εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους που κομματιάζονται καθημερινά εδώ και δεκαετίες στην Μέση Ανατολή από τις ΝΑΤΟϊκές βόμβες. Από αυτό το τέρας, βραχίονα του οποίου αποτελεί τόσο η ίδια η Γαλλία, όσο βέβαια και η Ελλάδα καθώς και οι άλλες, «ευαίσθητες» κατά τα άλλα χώρες της «πολιτισμένης Δύσης».

Δεν μπορούμε να πούμε φυσικά ότι άξιζε η επίθεση στους άμαχους της Γαλλίας, όμως έχουν ευθύνες. Όπως έχουν ευθύνες και οι Έλληνες. Ευθύνες που μεγαλώνουν κι άλλο με τις κινήσεις του Τσίπρα, χτες με τον Νετανιάχου, σήμερα με τον Σίσι, αύριο με κάποιον άλλο. Και αυτές οι ευθύνες δεν βαραίνουν μονάχα την κυβέρνηση και τους ανθρώπους του επιτελείου της (που είναι και παραμένουν ασφαλής) αλλά και του λαού που τους ανέχεται. 

Οι ευρωπαϊκοί λαοί όπως και ο δικός μας στηρίζουν ή έστω ανέχονται στην καλύτερη περίπτωση αυτή την κατάσταση. Αυτή είναι η ευαισθησία στον δυτικό κόσμο. Στον καπιταλισμό η ευαισθησία αφορά μονάχα ένα συναίσθημα λύπης και οίκτου για την δυστυχία στις πιο απτές της μορφές, στις πιο συμβολικές και ενδεδειγμένες περιπτώσεις, όπως εκείνη του μικρού εικόνες, για συμβολικά πράγματα, όπως με τον «μικρό Aylan», την ίδια ώρα που επιδεικνύει κυνική αδιαφορία για τα εκατοντάδες άλλα πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο. Για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους της Ανατολής

Μια ευαισθησία τόση μόνο ώστε να ικανοποιήσει τα «ανθρώπινα ένστικτα» των αλλοτριωμένων από την Δυτική καθημερινότητα ανθρώπων, και να τους πείσει ότι είναι ακόμα άνθρωποι. Ότι δεν έχουν αμερικανοποιηθεί πλήρως. Η ίδια ανάγκη που οδηγεί ακόμα και τους κομμουνιστές να ασχολούνται πλέον κατ' αποκλειστικότητα με ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα και κυρίως με μία αίσθηση φιλανθρωπίας, εκείνη του Δυτικού πολιτισμένου που για λίγες ώρες θα αφήσει την καθημερινή του ζωή για να βοηθήσει τους καημένους και τους ταλαίπωρους. Μια κατάσταση που έχει οδηγήσει σε μία αριστερά τύπου ΗΠΑ.

Σ' αυτές τις συνθήκες, μπρος στην οικονομική κατάσταση της χώρας μας, μπρος στην στάση της χώρας μας στα γεωπολιτικά παιχνίδια δεν μπορούμε να εμμένουμε στην Ευρωπαϊκή μας κατεύθυνση. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε για πολύ ακόμα η 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Χρειαζόμαστε μια στροφή στην κουλτούρα μας. Στις αξίες και τις αρχές αυτού του λαού, αυτών των Βαλκανίων. Τόσο για τις σχέσεις μας με την πάντα φίλη Ανατολή όσο και με την ανοχή και το politically correct της εσωτερικής αντιμετώπισης.

Κλείνω αυτές τις σκέψεις με δύο στίχους από την Ζεχρά, ένα τραγούδι για την Ανατολή. Στίχους που νομίζω περιγράφουν ακριβώς αυτό που συμβαίνει εκεί κάτω.

«Μες στους δρόμους της Βαγδάτης είδαν τη κορμοστασιά της και ζηλέψανε
Και μια νύχτα δίχως άστρα μπήκαν στα ψηλά τα κάστρα και την κλέψανε»

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη