Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Τα φάγαμε όλοι μαζί

Η περιβόητη πλέον φράση του Πάγκαλου που έγινε συνώνυμο της πολιτικής αλητείας και ικανή να προκαλέσει αποστροφή και οργή στον καθένα, παρόλα αυτά κρύβει μία αλήθεια.

Όταν ο Πάγκαλος δήλωσε: «Τα φάγαμε όλοι μαζί» ήθελε να μοιράσει και να μοιραστεί τις δικές του ευθύνες με όλο τον κόσμο. Αυτό, αν και κλόνισε, για ένα διάστημα, το ηθικό αρκετών ανθρώπων, σαν μέρος μιας συνολικότερης ρητορικής περί κοινής ευθύνης, τελικά απομυθοποιήθηκε, για δύο κυρίως λόγους:

Πρώτον λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά «έφαγαν» και δεύτερον ακόμα λιγότεροι εκείνοι που «έφαγαν» πολλά. Δεν συναντά κανείς καθημερινά μικρομεσαίο με 50 ακίνητα.

Το γεγονός όμως ότι δεν μοιραζόμαστε όλοι τις ευθύνες που θέλησε να μας καταλογίσει ο Πάγκαλος προκειμένου να ελαφρύνει την δική του θέση, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν ευθύνες στον λαό. 

Ο ελλ. λαός έχει ευθύνες, καθώς:

Τους ψήφιζε  Σε ποσοστό που συνήθως έφτανε και ξεπερνούσε το 50% ο λαός ψήφιζε τα δύο κυβερνώντα κόμματα που ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση.  Όπως συνεχίζει να ψηφίζει και σήμερα, τα ίδια κόμματα ή τις μετεξελίξεις τους.

Τους ανεχόταν

Στον βαθμό που καταλάβαινε τι συνέβαινε και δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει ή έστω να καταδείξει αυτή την κατάσταση.

Απαξιούσε

Όλα τα προηγούμενα χρόνια αδιαφορούσε χλευάζοντας όποιον ασχολιόταν με την πολιτική, ενώ αποκαλούσε γραφικούς όσους προειδοποιούσαν για την χρεοκοπία.

Ο ελλ. λαός εξακολουθεί να έχει ευθύνες:

Τους ξαναψηφίζει

Σε μικρότερο ποσοστό, με μικρότερη συμμετοχή, με διαφορετική σύνθεση, αλλά στη βάση εξακολουθεί να ψηφίζει τους ίδιους! Σε ελάχιστο ποσοστό έχουν ανανεωθεί τα πρόσωπα.

Εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία

Μη τολμώντας να διεκδικήσει τη ζωή που του αξίζει εξακολουθεί να έχει αυταπάτες ότι κάποιος θα τον σώσει.

Εξακολουθεί να τους ανέχεται

Στο βαθμό που καταλαβαίνει (και πλέον σχεδόν όλοι καταλαβαίνουν) δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση. Προσμένει μόνο κάτι νέο να φανεί, κάποιον να τον σώσει. 

Διατηρεί τις αυταπάτες του

Οι Ευρωπαίοι είναι φίλοι μας, οι κομμουνιστές είναι με τον ολοκληρωτισμό, οι νόμοι είναι καλοί, η βία είναι κακή, οι κακοί είναι στη φυλακή κ.λ.π.

Επομένως πράγματι τα φάγαμε όλοι μαζί. Τα φούμαρα.  Και αν ακόμα ο υποφαινόμενος και κάθε άλλος μπαίνει στον πειρασμό να βγάλει απ' έξω τον εαυτό του καλό είναι να το ξανασκεφτεί, διότι αν ο καθένας βγάλει τον εαυτό του δεν μένει κανείς.
Η αναφορά της πηγής είναι θέμα καλού χαρακτήρα, αλλά ο καλός χαρακτήρας δεν είναι υποχρεωτικός 🏴