Πρόσφατη αρθρογραφία...

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» είναι ιστορικά αδύνατον να κερδίσει

Ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» είναι καταδικασμένος από την ιστορία να ηττηθεί και αυτό που λέτε «τρομοκρατία» υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει. 

Παρακολουθήσαμε πρόσφατα την γνωστή συζήτηση που άνοιξε πάλι με αφορμή την πτώση του αεροπλάνου της Germanwings σχετικά με την ασφάλεια των αεροσκαφών απέναντι στην τρομοκρατία.

Μετά την επίθεση του 2001 οι εταιρίες εξόπλισαν τα πιλοτήρια των αεροσκαφών με μια απόρθητη πόρτα κατασκευασμένη έτσι ούτως ώστε να μην ανοίγει απ' έξω. Η αποστολή πέτυχε. Πλέον η τρομοκρατία χτυπάει από μέσα και τώρα ψάχνουν τρόπο (έφτασαν σε αυτό το κορεσμένο σημείο αντιφάσεων) να κατασκευάσουν μια πόρτα που να είναι απόρθητη αλλά να ανοίγει και από έξω αν χρειαστεί!

Τα λόγια είναι περιττά.

Και είναι περιττά διότι ακόμα και αν καταφέρει να εφευρεθεί αυτή η παράδοξη πόρτα, καθώς και όποια άλλη και όσες άλλες μετά από αυτή, ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Διότι όσο υπάρχουν αποφασισμένοι άνθρωποι που έχουν λόγους να πάρουν αυτή την απόφαση να πολεμήσουν δεν θα τους σταματήσει κανένα σύστημα ασφαλείας όπως και καμία απειλή ποινής. Θα συνεχίζουν μέχρι να τα καταφέρουν να χτυπήσουν και κάποια στιγμή θα τα καταφέρνουν.

Ο αποτελεσματικότερος και πιο σίγουρος τρόπος για να σταματήσει η «τρομοκρατία» είναι να σταματήσουν οι λόγοι που την γεννούν. Και ποιοι είναι αυτοί;

Αυτή είναι μία πολύ εύκολη ερώτηση για να απαντηθεί. Για να εντοπίσει κανείς τους λόγους που γεννούν την «τρομοκρατία» αρκεί ένας απλός προβληματισμός. Όταν λέτε «τρομοκρατία» αρκεί να δείτε από ποιους ασκείται, εναντίον ποιών στρέφεται και για ποιους λόγους γεννάται.

Από την 17 Νοέμβρη και τον Ε.Λ.Α. στην Ελλάδα μέχρι την RAF, την ETA, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τον IRA στην Ευρώπη, τους Τουπαμάρος στην άλλη μεριά του ατλαντικού η ιδέα είναι η ίδια.

Επικήρυξη της εποχής για τον Τσε Γκεβάρα
και τον Καμίλο Σενφουέγος
Απλοί λαϊκοί άνθρωποι που παίρνουν τα όπλα και στρέφονται εναντίον εκείνων που κατέχουν, που εξουσιάζουν και που καταπιέζουν. Είναι η ιδέα του Τσε Γκεβάρα που έλεγε πως: «Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδκή λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους»

Η λύση κατά της «τρομοκρατίας» δεν είναι άλλη από την κατάργηση της εκμετάλλεσης και της αδικίας.

Η «τρομοκρατία» δεν αποτελεί μία κατάσταση συνυφασμένη με την ανθρωπότητα, που υπάρχει πάντα, ανεξαρτήτως ιστορικού και κοινωνικού πλαισίου και την οποία καλείται το κάθε κράτος να αντιμετωπίσει αμυνόμενο, όπως θέλουν τα κράτη να παρουσιάζουν. Αντιθέτως η «τρομοκρατία» δεν είναι άλλο από την απάντηση στην τρομοκρατία της εκμετάλλευσης. Της τρομοκρατίας που ασκείται από τους λίγους, ενάντια σε όλους και με σκοπό την διαιώνιση του πλούτου.

Τρανταχτή απόδειξη αυτού είναι οι ΗΠΑ. Η χώρα με τα περισσότερα μέτρα κατά της τρομοκρατίας, η χώρα με τα αυστηρότερα και ακριβότερα συστήματα ελέγχου, η χώρα που κήρυξε τον περίφημο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και η οποία είναι ο μεγαλύτερος αποδέκτης της. Διότι έτσι είναι λογικό να συμβαίνει, έτσι συμβαίνει και έτσι πρέπει να συμβαίνει με όσους κηρύσσουν πολέμους.

Όλη αυτή η ιστορία σχετικά με την «τρομοκρατία» εν τέλει δεν είναι τίποτε άλλο από την μοντέρνα λέξη που χρησιμοποιούν τα κράτη για να περιγράψουν συκοφαντικά αυτό που είχε περιγράψει ο Μαρξ ως την πάλη των τάξεων:

«Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων.

Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν».

Η συνέχεια βρίσκεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Αυτή η πάλη των τάξεων, ο αγώνας των φτωχών ενάντια στη φτώχεια συκοφαντήθηκε πολλές φορές από τους καταπιεστές μέσα στην ιστορία και με διαφορετική κάθε φορά ορολογία. Άλλοτε ήταν κομμουνιστοσυμμορίτες (ή απλώς συμμορίτες), άλλοτε ληστές, άλλοτε τρομοκράτες...

Όπως αναφέρεται και στο γνωστό αντάρτικο τραγούδι, στον Ύμνο του Ε.Λ.Α.Σ.:

«Με χίλια ονόματα μια χάρη, ακρίτας είτε αρματολός, αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός»

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη