Πρόσφατη αρθρογραφία...

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση

«Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους»

Ρόζα Λούξεμπουργκ


Είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε την αποτίμηση αυτής της ιστορικής και τόσο νέας περιόδου που διανύουμε. Ίσως χρειαστεί να περάσει ακόμα και ένας αιώνας μέχρι ο ιστορικός του μέλλοντος να δει καθαρά τι συνέβη εδώ τώρα και με βάση τα μελλούμενα να κάνει μια πλήρη ανάλυση.

Διότι εδώ, πέρα απ' όλα τα άλλα, έχουμε για πρώτη φορά μια εκλεγμένη κυβέρνηση της αριστεράς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πέρα από τα εργατικά και τα φιλολαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είναι η πρώτη φορά που κερδίζει τις εκλογές ένα αμιγώς αριστερό κόμμα, προερχόμενο από την παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά.

Εμείς ωστόσο - αν και δεν μπορούμε να κρίνουμε όπως ένας ιστορικός του μέλλοντος - δεν μπορούμε επίσης να περιμένουμε και έναν αιώνα. Έχουμε την δυστυχία και την τύχη να ζούμε σήμερα και σήμερα πρέπει να απαντήσουμε στα ερωτήματα του καιρού μας.

Οι απαντήσεις που καλούμαστε να δώσουμε και οι κινήσεις μας από εδώ και πέρα γίνονται ευκολότερες (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνεται έτσι) μετά από την πρόσφατη απάντηση μιας άλλης ερώτησης που δίχασε την αριστερά στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο για τουλάχιστον δύο αιώνες.


«Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση»;

Σήμερα κρίνεται και θα κριθεί περισσότερο εν καιρώ κατά πόσο αυτή η ιδέα της ειρηνικής μετάβασης, της μεταρρύθμισης και της απόρριψης της επανάστασης ήταν καλή ιδέα ή όχι.

Μέχρι τώρα τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής δεν ήταν ενθαρρυντικά. Τις προηγούμενες δεκαετίες η αποχή της οργανωμένης αριστεράς από τους δυναμικούς αγώνες και η καταδίκη τους σε ολόκληρη την Ευρώπη οδήγησε στις συνθήκες της κρίσης, ενώ η αναμονή των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα οδήγησε στην κατάργηση όλων των σκληρά κερδισμένων δικαιωμάτων.

Σήμερα ο ρεφορμισμός, ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων, φαίνεται αδύναμος όχι μόνο για να αλλάξει τον κόσμο αλλά ακόμα και για να κερδίσει πίσω και τις πιο στοιχειώδεις κατακτήσεις που κέρδισε το αιματοβαμμένο δυναμικό κίνημα τους προηγούμενους αιώνες.

Η εκλεγμένη κυβέρνηση της αριστεράς δεχόμενη πιέσεις από παντού δυσκολεύεται να ασκήσει ακόμα και τα αστικά τις δικαιώματα. Σ' αυτές τις συνθήκες είναι σαφές πως δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για τα μέτρα που υποσχόταν και πόσο μάλλον την ρήξη που διακήρυττε και πραγματικά ήθελε προεκλογικά. Η θέληση και η επιθυμία όμως δεν αρκούν από μόνες τους. Χρειάζεται πολιτική βούληση, αποφασιστικότητα. 

Το ερώτημα που απασχολούσε τα κινήματα και τις οργανώσεις αυτούς τους δύο αιώνες δεν ήταν με ποια μέθοδο θα γίνει η ζωή μας λίγο καλύτερη αλλά με ποιον τρόπο θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Ακόμα και αν σήμερα η κυβέρνηση τα καταφέρει (πράγμα που αυτή τη στιγμή φαίνεται δύσκολο) να κερδίσει πίσω έστω και μερικές από τις χαμένες κατακτήσεις αυτή δεν θα είναι καμιά πραγματική κατάκτηση, κάποια αλλαγή προς τα εμπρός παρά μια κατάσταση λίγο χειρότερη από εκείνη που ούτως ή άλλος παλεύαμε να αλλάξουμε και που τώρα απλώς θα φαίνεται λίγο καλύτερη.

Το κλασικό επιχείρημα - θέση των μεταρρυθμιστών αυτούς τους δύο αιώνες ήταν πως όσοι μιλούν για επανάσταση είναι ανυπόμονοι. Ισχυρίζονταν ταυτόχρονα ότι η αλλαγή της κοινωνίας μπορεί να έρθει με σταδιακά βήματα, με μεταρρυθμίσεις και χωρίς αίμα, λησμονώντας έτσι όλο το κόκκινο της σημαίας μας και τη σημασία του.

Το θέμα εδώ θα πουν πολλοί - και δικαίως - δεν είναι η επανάσταση. Πράγματι, δεν είναι. Το μεγάλο μέρος του λαού αν και ζει σε συνθήκες φτώχειας και αν κι έχει επίγνωση της φτώχειας του δεν ασχολείται με αυτό. Ανησυχία του πολύ κόσμου είναι αν θα μείνουμε στο ευρώ, αν θα υπάρχει σταθερότητα, αν θα το ένα αν θα το άλλο.

Δεν χρειάζεται ανησυχία λοιπόν. Η επανάσταση δεν είναι ένας άμεσος "φόβος" και αν και ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Το ζήτημα που τίθεται εδώ έχει να κάνει με το ποια είναι η δική μας θέση. Είναι ένα ζήτημα τόσο συλλογικό όσο και ατομικό για τον καθένα. Που ορίζεται πλέον ο δικός μας πήχης;

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη