Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Δεν με νοιάζει πως λένε αυτό που δεν έχω - Κείμενο κριτικής στήριξης

Δεν ξέρω άμα το έχετε προσέξει, αλλά όλη η ιστορία είναι αν θα είμαστε μέσα στο ευρώ ή έξω. Επίσης δεν ξέρω άμα το προσέξατε, αλλά δεν έχουμε και πολλά ευρώ.

Ο ελληνικός λαός ούτως ή άλλος δεν έχει ευρώ. Δεν έχει ούτε δραχμές. Δεν έχει τίποτα. Αυτό που θα πρέπει λοιπόν να συζητάμε, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, είναι αν θα «ανήκουμε στην ευρωζώνη», διότι στο ευρώ δεν θα είμαστε είτε έτσι είτε αλλιώς απ' ό,τι φαίνεται.

Ο λαός δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να καταργήσει μόνο το 30% του μνημονίου. Τον ψήφισε για να σκίσει ολόκληρο το μνημόνιο. Ωστόσο συνεχίζει να τον στηρίζει, και σήμερα ακόμα περισσότερο τώρα που βλέπει τις κινήσεις του, διότι έχει φτάσει σε τέτοια κατάσταση που ακόμα και αν η ζωή του βελτιωθεί μόνο κατά 30% του αρκεί. Κάτι παραπάνω από ψίχουλα δηλαδή. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να πατήσει εκεί, στο τσακισμένο ηθικό του κόσμου και τον συμβιβασμό του με ένα 30%. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διέθετε εξαρχής αυτό που λέγεται «Plan B». Διακήρυσσε προεκλογικά δύο θέσεις: 1) ότι θα καταργήσει το μνημόνιο, και 2) ότι αυτό θα γίνει εντός ευρωζώνης.

Στην ερώτηση τι θα γίνει αν δεν πετύχει αυτό απάνταγε: «θα πετύχει». Και καλά έκανε. Ωστόσο τώρα βρίσκεται στην εξουσία και όπως αποδείχτηκε και τα δύο αυτά δεν γίνονται. Πρέπει να υπάρξει μία επιλογή.

Είτε θα συνεχίσει με τα μνημόνια, με όποιο όνομα και αν είναι αυτά και σε όποιο ποσοστό, είτε θα πει το μεγάλο ΌΧΙ και θα αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνει δημοψήφισμα.

Μεγάλο μέρος του κόσμου έχει στραφεί από μόνο του κατά του ευρώ βλέποντας ότι με αυτό δεν ζει καλά. Με την δύναμη που του δίνει η εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να μιλήσει στον λαό για ένα διάστημα, ψύχραιμα, χωρίς τρόμο και να του πει την αλήθεια. Να του εξηγήσει ότι η έξοδος από το ευρώ δεν είναι καταστροφή. Ύστερα να θέσει το δημοψήφισμα:

Α. Παραμονή στο ευρώ πάση θυσία με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους.

Β. Έξοδος από το ευρώ και επιστροφή στη Δραχμή χωρίς κανένα μνημόνιο.

Όπως έλεγε πριν λίγο καιρό ο «σύντροφος» Πρωθυπουργός: «όταν ο λαός είναι σωστά ενημερωμένος δεν κάνει λάθος επιλογή».

Να σημειωθεί ακόμα πως και στην Β. εκδοχή, δηλαδή ακόμα και αν εμείς πούμε ότι αποχωρούμε μπορεί τελικά να μην χρειαστεί διότι θα αποσύρουν κάθε απαίτηση. Ωστόσο κατά βάση πρόκειται για πρόταση και όχι για διαπραγματευτικό χαρτί.

Στην τελική για ποιο λόγο είναι τόσο σημαντικό να ανήκουμε στην ευροζώνη; Αν αυτό μεταφράζεται με 70, με 50, ακόμα και με 10% μνημόνιο έναντι μιας ζωής χωρίς δεσμεύσεις; Παλαιότερα λέγαμε «ελευθερία ή θάνατος». Προτιμάμε δηλαδή τον θάνατο από μία ζωή χωρίς ελευθερία αλλά όχι και χωρίς ευρώ;

Ακούμε το επιχείρημα πως και οι άλλοι λαοί έχουν δημοκρατία επομένως και οι άλλες κυβερνήσεις δεσμεύονται από τις δικές τους εντολές. Εδώ όμως δεν συζητάμε την επέμβαση στις εσωτερικές αποφάσεις των υπόλοιπων δημοκρατιών όπως αφήνεται να εννοηθεί. Εδώ μιλάμε για το δικαίωμα να αποφασίζουν οι Έλληνες για την Ελλάδα. Διαφορετικά, αν αναγνωρίζεται το δικαίωμα στη δημοκρατία για τους Γερμανούς αλλά όχι για τους Έλληνες αυτό πιο πολύ θυμίζει το Γ' Ράιχ, όπου και τότε ας μην ξεχνάμε, ο Χίτλερ δεσμευόταν από την δημοκρατική εντολή του γερμανικού λαού.

Να πάει να πνιγεί το ευρώ!
Ζήτω ο ελληνικός λαός!
Η αναφορά της πηγής είναι θέμα καλού χαρακτήρα, αλλά ο καλός χαρακτήρας δεν είναι υποχρεωτικός 🏴