Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Σημαίες δίχως νόημα

Ο Che Guevara δεν είναι ιδέα. Ήταν ένας άνθρωπος. Ιδέα είναι ο μαρξισμός. Η επανάσταση. Το όνειρο για κοινωνική χειραφέτηση. Ο Che ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε σε αυτές τις ιδέες.

Το αναφέρω διότι έχει σημασία. Διότι ο Che δεν ήταν μία αφηρημένη ιδέα, κάποιος άγιος που ήθελε να πιστέψουμε σε αυτόν. Ήταν ένας άνθρωπος που με το παράδειγμα και τις επιλογές του έδειχνε το δρόμο για την κατάργηση της αδικίας. Ένας άνθρωπος που όπως ο ίδιος έλεγε δεν ήταν απελευθερωτής, αλλά έδειχνε μονάχα τον δρόμο για την απελευθέρωση.

Η υπερβολική χρήση της μορφής του σε σημαίες, σε πλακάτ και σε φυλλάδια μας έκανε να ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα ήταν ένας άνθρωπος που το όνειρό του δεν ήταν να γίνει μια σημαία που θα κυματίζει ανάλαφρα, ένα αβλαβές εικόνισμα αλλά έθεσε τον εαυτό του σε μέσο για την ανατροπή με αποτέλεσμα το θάνατο.

Όσοι ξεχνούν ή διαστρεβλώνουν αυτό το παράδειγμα ζωής τον σκοτώνουν εξίσου με όσους τον χρησιμοποιούν σαν σφραγίδα σε μπλουζάκια ή σε κούπες. Όσοι αποκρύπτουν την ουσία της δράσης του σαν δευτερεύουσας σημασίας. 
Όσοι χρησιμοποιούν το όνομα και την εικόνα του για να κερδίσουν ψήφους ή μέλη στις οργανώσεις τους, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζουν καθημερινά με τη στάση τους και με τα λόγια τους το δρόμο που ακολούθησε καθώς και τον τρόπο που αγωνίστηκε.

«Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς», έλεγε ο ίδιος.

Μια φορά περπατούσα σε μία διαδήλωση με έναν αριστεριστή και εκείνος μου εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους είναι ενάντια στην «ατομική βία» όπως την αποκαλούσε. Η συζήτησή μας διακόπηκε για μια στιγμή για να φωνάξει με τον υπόλοιπο κόσμο τα συνθήματα: «Ο Che Guevara δείχνει το δρόμο στους λαούς» και το «οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι».

Αυτοί είναι που σκοτώνουν στην πράξη το επαναστατικό πνεύμα. Τη διάθεση για δημιουργικότητα και την ορμή για σύγκρουση του οργισμένου κόσμου. Αυτή είναι η συμβολή της αριστεράς στην διάθεση του κόσμου. Η ενίσχυση της ηττοπάθειας και της παράδοσης.

Ο Che άφησε την ησυχία του και την πατρίδα του, άφησε την οικογένεια και το υπουργείο του για να δοθεί ολόψυχα στον αγώνα για την ανατροπή. Πάντα με λίγους και πάντα με φτωχούς, πότε στα βουνά και πότε βαθιά στις ζούγκλες ριχνόταν πρώτος στη μάχη ανάμεσα στις σφαίρες, ανάμεσα στο θάνατο για την ζωή, πιστός μέχρι το τέλος, μέχρι που τελικά σκοτώθηκε σε μια από αυτές τις εφόδους.

Οι ίδιοι που επικαλούνται το όνομά του και καπηλεύονται την μορφή του είναι οι ίδιοι που καταδικάζουν τις δυναμικές ενέργειες ως "ατομικές", "προβοκατόρικες", ή "αδιέξοδες". Που ευαγγελίζονται μια μακρινή επανάσταση την ώρα που η επαναστατικότητα τους κορυφώνεται σε κάποια καθιερωμένη σύγκρουση μικρής έντασης με τα ΜΑΤ και εφόσον φυσικά έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως κάποιου είδους "νομιμοποίηση".

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα εδώ. Άλλωστε δεν είναι ένα θέμα που χρήζει ανάλυσης. Η ουσία εδώ είναι η ίδια η δράση.

Στο τελευταίο του γράμμα προς τους γονείς του έγραφε:

«Ο μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνισθεί. Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου»

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη