Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Σημαίες δίχως νόημα

Ο Che Guevara δεν είναι ιδέα. Ήταν ένας άνθρωπος. Ιδέα είναι ο μαρξισμός. Η επανάσταση. Το όνειρο για κοινωνική χειραφέτηση. Ο Che ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε σε αυτές τις ιδέες.

Το αναφέρω διότι έχει σημασία. Διότι ο Che δεν ήταν μία αφηρημένη ιδέα, κάποιος άγιος που ήθελε να πιστέψουμε σε αυτόν. Ήταν ένας άνθρωπος που με το παράδειγμα και τις επιλογές του έδειχνε το δρόμο για την κατάργηση της αδικίας. Ένας άνθρωπος που όπως ο ίδιος έλεγε δεν ήταν απελευθερωτής, αλλά έδειχνε μονάχα τον δρόμο για την απελευθέρωση.

Η υπερβολική χρήση της μορφής του σε σημαίες, σε πλακάτ και σε φυλλάδια μας έκανε να ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα ήταν ένας άνθρωπος που το όνειρό του δεν ήταν να γίνει μια σημαία που θα κυματίζει ανάλαφρα, ένα αβλαβές εικόνισμα αλλά έθεσε τον εαυτό του σε μέσο για την ανατροπή με αποτέλεσμα το θάνατο.

Όσοι ξεχνούν ή διαστρεβλώνουν αυτό το παράδειγμα ζωής τον σκοτώνουν εξίσου με όσους τον χρησιμοποιούν σαν σφραγίδα σε μπλουζάκια ή σε κούπες. Όσοι αποκρύπτουν την ουσία της δράσης του σαν δευτερεύουσας σημασίας. 
Όσοι χρησιμοποιούν το όνομα και την εικόνα του για να κερδίσουν ψήφους ή μέλη στις οργανώσεις τους, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζουν καθημερινά με τη στάση τους και με τα λόγια τους το δρόμο που ακολούθησε καθώς και τον τρόπο που αγωνίστηκε.

«Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς», έλεγε ο ίδιος.

Μια φορά περπατούσα σε μία διαδήλωση με έναν αριστεριστή και εκείνος μου εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους είναι ενάντια στην «ατομική βία» όπως την αποκαλούσε. Η συζήτησή μας διακόπηκε για μια στιγμή για να φωνάξει με τον υπόλοιπο κόσμο τα συνθήματα: «Ο Che Guevara δείχνει το δρόμο στους λαούς» και το «οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι».

Αυτοί είναι που σκοτώνουν στην πράξη το επαναστατικό πνεύμα. Τη διάθεση για δημιουργικότητα και την ορμή για σύγκρουση του οργισμένου κόσμου. Αυτή είναι η συμβολή της αριστεράς στην διάθεση του κόσμου. Η ενίσχυση της ηττοπάθειας και της παράδοσης.

Ο Che άφησε την ησυχία του και την πατρίδα του, άφησε την οικογένεια και το υπουργείο του για να δοθεί ολόψυχα στον αγώνα για την ανατροπή. Πάντα με λίγους και πάντα με φτωχούς, πότε στα βουνά και πότε βαθιά στις ζούγκλες ριχνόταν πρώτος στη μάχη ανάμεσα στις σφαίρες, ανάμεσα στο θάνατο για την ζωή, πιστός μέχρι το τέλος, μέχρι που τελικά σκοτώθηκε σε μια από αυτές τις εφόδους.

Οι ίδιοι που επικαλούνται το όνομά του και καπηλεύονται την μορφή του είναι οι ίδιοι που καταδικάζουν τις δυναμικές ενέργειες ως "ατομικές", "προβοκατόρικες", ή "αδιέξοδες". Που ευαγγελίζονται μια μακρινή επανάσταση την ώρα που η επαναστατικότητα τους κορυφώνεται σε κάποια καθιερωμένη σύγκρουση μικρής έντασης με τα ΜΑΤ και εφόσον φυσικά έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως κάποιου είδους "νομιμοποίηση".

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα εδώ. Άλλωστε δεν είναι ένα θέμα που χρήζει ανάλυσης. Η ουσία εδώ είναι η ίδια η δράση.

Στο τελευταίο του γράμμα προς τους γονείς του έγραφε:

«Ο μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνισθεί. Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου»

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Πνοή για συνέχεια του αγώνα

Πρόκειται για μία μεγάλη νίκη που πέτυχε ο Νίκος Ρωμανός με την αποφασιστικότητα, το πείσμα και το θάρρος του. Θέτοντας πρώτα τη ζωή του σε κίνδυνο με την απεργία πείνας και στη συνέχεια με την απεργία δίψας που έπαιξε και τον καταλυτικό ρόλο.

Με την αποφασιστικότητά του πρώτα απ' όλα και με την στήριξη του κινήματος αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε κατακτήθηκε αυτή η νίκη.

Ωστόσο τίποτα δεν τελείωσε. Η κατάσταση στη χώρα είναι η ίδια. Μόνο που τώρα έχουμε στο οπλοστάσιό μας αυτή τη νίκη. Είναι μια γιορτή για όλους και πιο πολύ για τον Νίκο.

Όμως θα γίνει μία γιορτή τέλους σε αυτό τον αγώνα ή μία γιορτή αρχής για όλους τους αγώνες που χρειάζονται;
Οι φυλακές τύπου Γ είναι ακόμα πραγματικότητα. Όπως και όλη η κατάσταση που γνωρίζουμε. Η φασιστική κυβέρνηση είναι ακόμα στη θέση της.

Να μην εφησυχαστούμε με αυτή τη νίκη αλλά να πάρουμε θάρρος και φόρα για την συνέχεια του αγώνα μας που θα μας οδηγήσει σε νέες και μεγαλύτερες νίκες. Όχι ως ευχές για έναν αόριστο μελλοντικό αγώνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας ότι χρειάζεται.

Οι ίδιες οι συνελεύσεις, οι ίδιες οι καταλήψεις που δημιουργήθηκαν σε αυτόν τον αγώνα, το ίδιο το πνεύμα και η διάθεση για νίκη να συνεχίσει από σήμερα κιόλας και σήμερα. Και αύριο. Και μεθαύριο.

Hasta la victoria

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Αλληλεγγύη στον Ν. Ρωμανό

Η φασιστική κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να αφαιμάξει και να ξεπουλήσει τη χώρα καταστρέφοντας τις ζωές των ανθρώπων. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία συμμορία αδίστακτων ντυμένη με κουστούμια καθώς και με τα ευρωπαϊκά χρώματα της εξουσίας.

Όσοι της στέκονται εμπόδιο σε αυτά της τα σχέδια, όσοι αμφισβητούν την ισχύ της ή παρεμποδίζουν το έργο της είναι και οι μεγαλύτεροι εχθροί της. Οι χειρότεροι, οι πιο επικίνδυνοι και τρομακτικοί εγκληματίες. Για αυτούς αφιερώνει ειδικά φωτογραφικά νομοσχέδια, ειδικές φυλακές, ειδική εκδικητική αντιμετώπιση.

Τρέμει όσους την αμφισβητούν διότι ξέρει ότι δεν στηρίζεται πουθενά. Και όταν καταφέρει να συλλάβει κάποιον τότε ξεσπάει πάνω του με όλο το μίσος της. Τότε αυτό δεν πρόκειται για σύλληψη αλλά για ομηρία. Δεν πρόκειται για κάποια "πάταξη της ανομίας" αλλά για ξεκάθαρο και επιδεικτικό ποδοπάτημα του αιχμαλώτου. Ενός αιχμαλώτου ενός πολέμου που η ίδια έχει κηρύξει ενάντια σε όλους.

Απάντηση σε αυτή τη θηριωδία δίνουν όσοι ξεπερνούν τον φόβο που προκαλεί η τρομοκρατική κυβέρνηση και την αντιμετωπίζουν. Την ξεσκεπάζουν, την αμφισβητούν, την πολεμούν. Ακόμα απάντηση δίνουν όσοι συνεχίζουν ακάθεκτοι να την αμφισβητούν ακόμα και όταν πέσουν στα χέρια τους.

Ο Νίκος Ρωμανός αντιμετωπίζει μόνος του ρισκάροντας τη ζωή του όλον αυτόν τον θηριώδη φασιστικό μηχανισμό. Χρέος μας να ενώσουμε όλοι μας τις φωνές μας με τη δική του.

Να δοθεί δικαίωμα εξόδου στον Ρωμανό, όχι επειδή αυτό είναι το νόμιμο αλλά επειδή αυτό είναι το δίκαιο.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη