Πρόσφατη αρθρογραφία...

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Η ιστορικά αναγκαία κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

«Οι επαναστάσεις είναι οι ατμομηχανές της ιστορίας»
Καρλ Μαρξ

Είναι κοινή παρατήρηση και απορία η αδράνεια του κόσμου μπροστά στην καταστροφή που του συμβαίνει. Παρατήρηση άξια απορίας που οδηγεί σε διάφορα συμπεράσματα. Εδώ πέρα γίνεται μία προσπάθεια ερμηνείας αυτού του φαινομένου καθώς και μία πρόταση.

Η προσμονή της λαϊκής ανακωχής

Είναι γεγονός πως από τις εκλογές του 2012 και ύστερα, η λαϊκή απάντηση στα έκτροπα της κυβέρνησης είναι από δυσανάλογα μικρή έως ανύπαρκτη. Το 2012, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συγκέντρωσε το ιστορικά υψηλό ποσοστό 26,89% με το οποίο και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση, με πολύ μικρή μάλιστα διαφορά από την Νέα Δημοκρατία, ειδικά σε απόλυτους αριθμούς.

Στις εκλογές του 2012 ήμουν από εκείνους που υποστήριζαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στη λογική ότι πρέπει να σπάσει η πεποίθηση πως η ιστορία έφτασε στο τέλος της και τη λογική πως: «από εδώ και πέρα θα έχουμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εις τους αιώνας των αιώνων». Στήριξα λοιπόν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην λογική πως το πρώτο βήμα για να ξεσηκωθεί ο λαός είναι να σταματήσει να αυτοκτονεί! Να αποκτήσει την ελπίδα και την προοπτική πως ο κόσμος γίνεται να αλλάξει. Η θεωρία που λέει πως: «όσο περισσότερη εξαθλίωση τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα για επανάσταση» είναι λάθος. Έχει αποδειχτεί λάθος ιστορικά, αποδεικνύεται λάθος και σήμερα.

Σε εκείνες τις συνθήκες ήταν απαραίτητη η νίκη της αριστεράς. Να φανεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι γίνονται ακόμα αλλαγές. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κέρδισε στις εκλογές όσο μπορούσε να κερδίσει τότε και ο λαός πράγματι συνήλθε κάπως, τουλάχιστον από άποψη ηθικού. Συνέβη όμως κάτι περίεργο. Ο λαός αν και πράγματι αναθάρρησε, αντί αυτό να του δώσει δύναμη και ορμή για ακόμα μεγαλύτερες κινητοποιήσεις, απεναντίας από το 2012 έχει κηρυχθεί μια ακήρυχτη ανακωχή.

Τι προσμένει ο λαός με αυτή την ανακωχή; Είναι σαφές. Όλη αυτή η κατάσταση που ζει και τον βασανίζει, μία σειρά από προβλήματα της ζωής του, να λυθούν χωρίς κόπο μόλις βγει κυβέρνηση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κανείς δεν θα ρισκάρει τη ζωή και την ελευθερία του λίγο καιρό πριν από τις εκλογές, οι οποίες έχει πιστέψει ότι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του. Αυτή είναι εξάλλου εξαρχής και η χρησιμότητα των εκλογών για το αστικό κράτος. Λειτουργία που παραδέχτηκε και ο σύντροφος Τσίπρας όταν δήλωσε πως: «αν δεν υπήρχε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα είχε γίνει εξέγερση».


Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες

«Με τη διδασκαλία του Μαρξ συμβαίνει σήμερα ό,τι συνέβηκε επανειλημμένα στην ιστορία με τις διδασκαλίες των επαναστατών στοχαστών και αρχηγών των καταπιεζόμενων τάξεων στην πάλη τους για την απελευθέρωση. Όσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους καταδίωκαν συνεχώς και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μανία, με το πιο λυσσασμένο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας. Ύστερα από το θάνατο τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε άβλαβα εικονίσματα, σα να λέμε, να τους αγιοποιήσουν, να δώσουν κάποια δόξα στο όνομα τους για "παρηγοριά" των καταπιεζόμενων τάξεων και για την αποβλάκωση τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, στομώνοντας την επαναστατική της αιχμή, εκχυδαΐζοντας την. Με τέτοια "επεξεργασία" του μαρξισμού συμφωνάνε σήμερα η αστική τάξη και οι οπορτουνιστές μέσα στο εργατικό κίνημα. Λησμονούν, σβήνουν, διαστρεβλώνουν την επαναστατική πλευρά της διδασκαλίας, την επαναστατική ψυχή της. Προωθούν στην πρώτη γραμμή, εξυμνούν εκείνο πού είναι αποδεχτό ή που φαίνεται πώς είναι αποδεχτό για την αστική τάξη»

Β.Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, Εισαγωγή

Μια τέτοια διαστρέβλωση συμβαίνει και σήμερα με τις εκλογές. Αποκόβοντας από ολόκληρη την επαναστατική θεωρία του Λένιν δύο γραμμές που προτείνουν την συμμετοχή στις εκλογές, αποκρύπτοντας ολόκληρη την επαναστατική θεωρία και κυρίως την επαναστατική πρακτική.

Η συμμετοχή στις εκλογές προτασσόταν από τον Λένιν στις συγκεκριμένες συνθήκες της Ρωσίας των αρχών του 20ου αιώνα. Ποιες ήταν αυτές οι συνθήκες:

Πρώτον, στην βιομηχανικά καθυστερημένη Ρωσία, μιας ούτως ή άλλος τεχνολογικά καθυστερημένης εποχής, η προπαγάνδιση ιδεών ήταν μια δύσκολη υπόθεση. Οι εκλογές αποτελούσαν έναν τρόπο για να μιλήσει κανείς στο λαό και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που ο Λένιν πρότεινε τη συμμετοχή σε αυτές. Συγκεκριμένα έγραφε:

«Η συμμετοχή στον αστικό κοινοβουλευτισμό είναι απαραίτητη στο κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου για τη διαφώτιση των μαζών, που κατορθώνεται με τις εκλογές και την πάλη των κομμάτων στη Βουλή»

Ακόμα και σε εκείνες τις συνθήκες βέβαια συνέχιζε διευκρινίζοντας πως:

«Να περιορίζει όμως κανείς την πάλη των τάξεων στην πάλη μέσα στη Βουλή ή να θεωρεί την πάλη μέσα στη Βουλή σαν την ανώτατη, την αποφασιστική, στην οποία υποτάσσονται οι άλλες μορφές πάλης, σημαίνει να περνά στην πραγματικότητα με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο»

Ενώ συμπλήρωνε ακόμα ότι:

«Η ανάγκη της πραγματικής συμμετοχής στις κοινοβουλευτικές συνελεύσεις δεν προέρχεται καθόλου από την καταρχήν αναγνώριση της επαναστατικής δράσης στο Κοινοβούλιο. Σε μια ορισμένη στιγμή μπορεί να είναι ανάγκη να φύγουν οι κομμουνιστές από τη Βουλή. Σ' άλλες περιπτώσεις, μπορεί να 'ναι ανάγκη να μποϊκοταριστούν οι εκλογές ή να γίνει αμέσως επίθεση εναντίον της αστικής κοινοβουλευτικής κλίκας ή να λάβουμε μέρος στις εκλογές, αλλά να μην πάμε στη Βουλή κλπ. Το μποϊκοτάζ των εκλογών ή της Βουλής καθώς και η αποχώρηση από τη Βουλή είναι μέσα στα οποία μπορεί να 'ναι χρήσιμο να καταφύγουμε, προπάντων όταν βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα σύνολο όρων που μας επιτρέπουν ν' αρχίσουμε αμέσως τον ένοπλο αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας»

Δεύτερον, οι εκλογές προτείνονταν ως ένα από όλα τα μέσα, το πιο ασήμαντο ανάμεσα στα άλλα, στο οποίο σε κάποιες περιπτώσεις ήταν χρήσιμο να στραφούν σε μία χώρα στην οποία γινόταν μία επανάσταση.

Για τον Λένιν επομένως, όπως και για κάθε επαναστάτη στοχαστή ή φιλόσοφο, οι εκλογές δεν αποτελούν όπως είπαμε τίποτα περισσότερο παρά ένα εργαλείο. Ο Ένγκελς με τη μεγαλύτερη κατηγορηματικότητα ονόμαζε το γενικό εκλογικό δικαίωμα «όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης», ενώ έγραφε σχετικά:

«Το γενικό εκλογικό δικαίωμα, είναι "δείχτης ωριμότητας της εργατικής τάξης. Περισσότερο δεν μπορεί να είναι, ούτε και θα είναι ποτέ μέσα στο σημερινό κράτος"»

Ο Λένιν για αυτό το απόσπασμα σχολίαζε:

«Οι μικροαστοί δημοκράτες καθώς και οι αυτάδελφοι τους, όλοι οι οπορτουνιστές της Δυτικής Ευρώπης, περιμένουν ακριβώς "περισσότερα" από το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Συμμερίζονται οι ίδιοι και υποβάλλουν και στο λαό την απατηλή σκέψη πώς τάχα το γενικό εκλογικό δικαίωμα «στο σημερινό κράτος» είναι ικανό να εκφράσει πραγματικά τη θέληση της πλειοψηφίας των εργαζομένων και να κατοχυρώσει την εφαρμογή της στη ζωή. Εδώ μπορούμε να σημειώσουμε απλώς αυτή την απατηλή σκέψη, να τονίσουμε απλώς ότι η ολότελα σαφής, ακριβολογημένη και συγκεκριμένη δήλωση του Ένγκελς παραμορφώνεται σε κάθε βήμα της προπαγάνδας και της ζύμωσης των "επίσημων" (δηλαδή των οπορτουνιστικών) σοσιαλιστικών κομμάτων»

Έτσι οι εκλογές από αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ένα απλό εργαλείο, και που ως τέτοιο θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από τα εργατικά και αριστερά κόμματα, καταλήγει να αποτελεί αιχμή του δόρατος - όχι για τα λόγια - αλλά για ολόκληρη την φιλοσοφία αυτών των κομμάτων, την στόχευση τους, τον σχεδιασμό και την κουλτούρα τους.

Ωστόσο οι εκλογές παραμένουν ένα εργαλείο. Και στην προκειμένη περίπτωση τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε από μία εκλογική διαδικασία στην Ελλάδα και την νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε αυτές είναι τα εξής:

 Σταμάτημα της βάρβαρης πολιτικής ακροδεξιάς κοπής.

● Βελτίωση της ζωής όσο αυτό είναι δυνατόν από μία κυβέρνηση.

● Απόδειξη ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τον κόσμο.

Ύστερα από το τελευταίο όφελος - συμπέρασμα θα τεθεί αναγκαστικά το επόμενο ερώτημα, το οποίο δεν είναι άλλο από το αιώνιο: «και τώρα τι κάνουμε;». Το ερώτημα αυτό τίθεται και τώρα από κάποιους, ξανά και ξανά, αλλά απ' ό,τι φαίνεται ίσως είναι νωρίς. Τότε όμως, όταν μια εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση φτάσει στα όρια της σύγκρουσής της με το κράτος και εξαντληθούν οι δυνατότητές της θα φανεί καθαρά ότι αυτή δεν αρκεί από μόνη της, και τότε θα είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες ώστε να τεθεί από όλο τον κόσμο το γνωστό ερώτημα.


Στόχος για εκλογικό κίνημα

Οι επιδιώξεις που θέτει κανείς πρέπει να έχουν κάποιο σχεδιασμό. Ένα πρόγραμμα ή ένα σχέδιο δηλαδή να μην είναι μία καταγραφή των επιθυμιών μας, αλλά ούτε ηττοπαθείς να θέτουμε ένα μίνιμουμ πλαίσιο το οποίο ακόμα και να πετυχαίναμε θα βρισκόμασταν στα ίδια. Έχει σημασία συχνά να τίθενται στόχοι που μπορούν να επιτευχθούν.

Ο ελληνικός λαός όπως είπαμε βρίσκεται σε ανακωχή περιμένοντας να δει τι θα γίνει με τις εκλογές. Πιθανότατα δεν θα προκύψει κανένα σοβαρό κίνημα για το 8ωρο, τους μισθούς, τις συντάξεις κ.λ.π. Όλοι περιμένουν όπως είπαμε αυτά τα ζητήματα να λυθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το γεγονός ότι ακόμα και μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει εκλογές και δεν έχει κερδίσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες. Την σκληρή στάση της κυβέρνησης η οποία όσο πιο κοντά φτάνει στην κατάρρευση τόσο περισσότερο σκλυραίνει, την φοβικότητα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καθώς και την αδράνεια του κόσμου.

Ωστόσο εκλογές δεν γίνονται, και όσο περνάει ο καιρός η κατάσταση χειροτερεύει. Όλο και νέος κόσμος βρίσκεται στη φτώχεια και στην απόγνωση. Και κάτι πρέπει να γίνει. Αυτό που μπορεί να γίνει και πρέπει να γίνει σήμερα είναι ένα εκλογικό κίνημα. Αυτό απαιτεί και μία πιο δυναμική αντιμετώπιση της κατάστασης από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι ζήτημα επομένως και σημαντικό η πτώση αυτής της κυβέρνησης και διεξαγωγή εκλογών που θα κερδίσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πολύ αποτελεσματικότερη θα ήταν φυσικά μία δυναμική και επαναστατική απάντηση. Και δεν αποκλείεται καθόλου. Ωστόσο αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε η δύναμη εκείνη που θα εμπνεύσει για έναν αποφασιστικό αγώνα ούτε η σπίθα που απαιτείται για την έναρξή του. Επειδή λοιπόν δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο και η ιστορία πρέπει πια να προχωρήσει, όπως φαίνεται η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητο να γίνουν εκλογές. Αν αυτή είναι η συνθήκη σήμερα που πρέπει να ικανοποιηθεί για να πάμε παρακάτω τότε με αυτήν θα πορευθούμε, ώσπου να φανεί η δυνατότητα ενός άλλου δρόμου.

Η συμμετοχή στις εκλογές δεν είναι απαραίτητα κακή. Αυτό που είναι προβληματικό και επικίνδυνο είναι η πεποίθηση και η προπαγάνδιση της άποψης πως με τις εκλογές και μόνο με αυτές θα αλλάξει ο κόσμος, απορρίπτοντας και καταδικάζοντας ταυτόχρονα κάθε άλλο μέσο που έχει ο λαός στη διάθεσή του.

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε. Αν περιμένουμε από μία κυβέρνηση να φτιάξει τη ζωή μας χωρίς να την κερδίσουμε τότε ακόμα και να γίνει αυτό δεν θα είναι κατάκτηση αλλά προνόμιο. Και ως προνόμιο θα μπορέσουν εύκολα την επόμενη ή κάποια άλλη μέρα να το πάρουν πίσω.

Χρειάζεται αγώνας για την κατάκτηση της ελευθερίας.
Χρειάζεται αγώνας για την διατήρησή της.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη