Πρόσφατη αρθρογραφία...

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Οργάνωση του Λαού η Απάντηση στις Ηττημένες ή Πουλημένες Ηγεσίες

Οι οργανωμένες δυνάμεις που μέχρι σήμερα αποτελούσαν και αποτελούν αυτό που κάποιοι λένε κίνημα και άλλοι γενικά Εξάρχεια έχει τελειώσει. Έδωσε ιστορικά ό,τι μπορούσε να δώσει εδώ και καιρό και έκλεισε τον κύκλο του. Από εδώ και πέρα ό,τι πρόκειται να γίνει θα γίνει από τον μέχρι τώρα ανένταχτο κόσμο. Τον απλό και αγνό από εσωστρέφειες και μικροπολιτικές κόσμο. 

Το κίνημα σαπίζει και αποσυντίθεται κάτω από τις ατελείωτες προβληματικές του. Τον σεχταρισμό του. Τον δογματισμό και την αδιαλλαξία του. Είτε αυτός είναι αριστερός, είτε αναρχικός, είτε κομουνιστικός, είτε σοσιαλιστικός. Όλες αυτές οι έννοιες εξάλλου (μιλώντας για τις συγκεκριμένες οργανώσεις) δεν έχουν καμία αξία αφού ως έννοιες πλέον δεν αντιπροσωπεύουν κάτι σε αυτό το χώρο. Οι νέες διαφωνίες στο κίνημα είναι διαφωνίες πολυτέλειας, που ξεκινούν από τη σειρά των λέξεων σε μία αφίσα και κορυφώνονται στην φιλοζωία και την οικολογία ή σε θεωρητικές αναλύσεις για το μικροοικονομικό καπιταλιστικό υπόβαθρο. Οτιδήποτε είναι δυνατό προκειμένου να αποφευχθεί το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης στην πράξη και να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

Ένα μεγάλο μέρος του κινήματος θέλει να συντηρεί μία κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας, το δόγμα της νέας εποχής, από τη μεταπολίτευση κι ύστερα. Μια τακτική που λέει: «Ούτε να τσακίσουμε το φασισμό, ούτε να τον αφήσουμε να αλωνίζει. Ούτε να τσακίσουμε τον καπιταλισμό, ούτε με τις εκλογές. Να έχουμε να ασχολούμαστε». Γι αυτό όλοι αυτοί βρίζουν μεν όποιον δεν κάνει τίποτα, αλλά καταδικάζουν και όποιον αναλαμβάνει δράση. Θέλουν όλοι να πράττουν τα ελάχιστα ώστε οι ίδιοι να φαίνεται ότι κάνουν κάτι και αυτό να τους αναγνωρίζεται. Μία πορεία - λιτανεία μία φορά το τρίμηνο, ένα πέσιμο με πέτρες ή καδρόνια στην διμοιρία (ανάλογα), το σπάσιμο της στάσης λεωφορείου και αυτό να το βαφτίζουν αντίσταση κι αγώνα.

Τα αντανακλαστικά του κινήματος είναι τόσο τυποποιημένα που απ' τη μία αδυνατούν να εμπνεύσουν και απ' την άλλη αδυνατούν να απαντήσουν στα ζητήματα της εποχής. Πλέον υπάρχει η αίσθηση ότι κυκλοφορεί κάποιο "προσπέκτους" με οδηγίες που εξηγούν τι κάνουμε σε κάθε περίπτωση! Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

Προσπέκτους Ρήξης και Αγώνα

 Σε περίπτωση κρατικής δολοφονίας θα συγκεντρωθούμε όλοι στο σημείο της δολοφονίας με πανό κατά της κυβέρνησης των δολοφόνων.

 Σε περίπτωση που εκδηλωθεί δυναμική ενέργεια την χαρακτηρίζουμε ως "ύποπτη", "άκαιρη", "προβοκατόρικη" και "υπονομευτική".

★ Σε περίπτωση επετείου (17 Νοέμβρη, 6 Δεκέμβρη κ.λ.π.) θα υπενθυμίσουμε πως η επανάσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.


★ Σε περίπτωση που σημαντικό ζήτημα προκύψει θα περπατήσουμε από τα Προπύλαια μέχρι το Σύνταγμα.

★ Σε περίπτωση φεστιβάλ ή άλλης υπαίθριας εκδήλωσης σουβλάκια θα ψήνει στη γωνία ο γνωστός σύντροφος.

και πάει λέγοντας.

Όλοι ευαγγελίζονται τις οργανώσεις τους και τις πεπατημένες τακτικές τους που (είτε με τις ίδιες είτε με παρόμοιες στη δομή) στην ιστορία πέτυχαν αιματοβαμμένες νίκες και μένουν προσκολλημένοι σε αυτές την ίδια στιγμή που αναίμακτα καταστρατηγούνται οι κατακτήσεις ενός αιώνα. Ξεχνούν φυσικά ότι όλες αυτές ήταν νίκες των λαών, πολλές φορές μάλιστα κόντρα στις αποφάσεις των κομματικών ή των συνδικαλιστικών αυτόκλητων εκπροσώπων του.

Είναι σαφές πως την λύση θα την δώσει ο ίδιος ο οργανωμένος λαός. Και αυτός όμως  ο κόσμος αντιμετωπίζει ένα σημαντικό πρόβλημα. Δεν ξέρει πως. Έτσι όταν λέμε: «πάρε την κατάσταση στα χέρια σου» δεν ξέρει ο καθένας πως να το κάνει αυτό. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, ούτε έχουν δομές ώστε να οργανωθούν και να ξανασυναντηθούν, ή να σχεδιάσουν την απαιτούμενη τακτική και στρατηγική που θα απαντήσει στα πραγματικά μας προβλήματα. Και αυτά τα αντανακλαστικά και οι δομές δεν αναπτύσσονται τόσο εύκολα και γρήγορα, εν μία νυκτί ή κατά τη διάρκεια μίας διαδήλωσης.

Είναι απαραίτητη η επαναστατική οργάνωση. Η δύναμη που θα συγκεντρώσει τον ανένταχτο κόσμο και θα σπάσει τη σιωπή που προκαλεί τόσο τρόμο. Που θα μετατρέψει τη σιωπή του φόβου σε σιωπή της αμφισβήτησης και της οργάνωσης. Η ίδια αυτή η οργάνωση, το ίδιο το γεγονός ότι οι άνθρωποι θα βρεθούν μαζί, με ειλικρινή σκοπό την αλλαγή της κοινωνίας, όχι με εξαγγελίες αλλά με πράξεις, με κάθε μέσο, θα δημιουργήσει την ίδια την δυναμική και τις υποκειμενικές συνθήκες που χρειάζονται για το μεγάλο ξεσηκωμό.

Μία απόφαση για οργάνωση που θα ξαναδώσουμε σημασία στις λέξεις. Που θα λέμε αντίσταση και όταν κοιταζόμαστε μεταξύ μας θα ξέρουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Ότι σηματοδοτεί την αρχή μίας μάχης για την αξιοπρέπεια και όχι κάποια τουφεκιά στον αέρα που ειπώνεται από συνήθεια.
Όπως έχω ξαναγράψει η ιστορία δεν μας έχει δώσει ραντεβού με τις επετειακές ημερομηνίες. Κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε στιγμή μπορεί να είναι μία από εκείνες που μένουν στην ιστορία. Δικό μας χρέος είναι η οργάνωση και η δράση. Σήμερα υπάρχει η απαραίτητη λαϊκή δυναμική που απαιτείται. Οι υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες. Τις υπερβάσεις του θα της κάνει ο κόσμος στην πορεία. Το ίδιο και το ακριβές του πρόγραμμα. Σημασία έχει να ξεκινήσει αυτή η πορεία, το ξεκίνημα της οποίας και μόνο θα είναι αρκετό για να ταράξει τον κόσμο. Σημασία έχει σήμερα η συλλογικοποίηση και η αρχή της αμφισβήτησης. Η αρχή που θα εμπνεύσει και θα αποδείξει ότι η ανατροπή, η αληθινή ανατροπή, ΕΙΝΑΙ κάτι ρεαλιστικό. Είναι κάτι ΣΗΜΕΡΙΝΟ.

Για την αφετηρία αυτού του δυναμικού αγώνα είναι απαραίτητη η αρχή της οργάνωσης. Ενός πυρήνα που να αναλάβει την συνεννόηση. Η μορφή αυτής της οργάνωσης όμως θα διαφέρει από κάθε άλλη οργάνωση ή κόμμα της επίσημης και ανεπίσημης αριστεράς ή της αναρχίας που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Με τη μορφή ενός ανοιχτού μετώπου για την αντίσταση με σχέδιο, συνέπεια και συνέχεια. Σχέδιο που θα διαμορφώνεται και θα ελέγχεται όχι θεωρητικά πια αλλά από την ίδια την πράξη. Από τη δράση και τη γνώμη όσων δρουν. Με σεβασμό στη διαφορετικότητα του καθένα, στην ιδιαίτερη ταυτότητά του αλλά όλων μαζί σε ένα κοινό μέτωπο, όχι για την διαμαρτυρία, αλλά για την κοινωνική χειραφέτηση.

Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να μην έχει εξαρχής στόχο τις επιθυμίες ολόκληρου του ελληνικού λαού που δεν εκφράζονται σήμερα από κανέναν και από πουθενά. Την τιμωρία των ενόχων για την καταστροφή, την διαγραφή του χρέους, την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, την εκβιομηχάνιση της χώρας, την αγροτική ανασυγκρότηση. Την έκφραση της καταπιεσμένη οργή και της δύναμης για αλλαγή που κρύβεται πίσω από την απουσία οποιασδήποτε στοιχειώδους οργάνωσης.


«Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει»

Εδουάρδο Γκαλεάνο

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη