Πρόσφατη αρθρογραφία...

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

1 Μαΐου - Αργία, και όχι απεργία

Η πρωτομαγιά θα έπρεπε να ήταν απεργία. Αλλά δεν είναι.

Διότι αν ήταν απεργία θα είχε αιτήματα. Θα είχε αποφάσεις. Θα είχε κάποιο σκοπό. Χαρακτηριστικό είναι πως σήμερα δεν ακούστηκε καν (ή εγώ δεν άκουσα) κάποιο σύνθημα για το οκτάωρο. Δεν έχει καταργηθεί; Η σημερινή δεν ήταν απεργία; Που είναι το αίτημα;

Ακόμα αν ήταν απεργία τότε όσοι μετά τη διαδήλωση πήγαν για καφέ ή για φαγητό θα ήταν απεργοσπάστες, κι ας φώναζαν για επανάσταση στη διαδήλωση.

Αν η σημερινή μέρα θεωρηθεί απεργία πρέπει να πούμε ότι ήταν εξαιρετικά αποτυχημένη, από την συμμετοχή της μέχρι τα συνθήματα και τα αιτήματά της. Δεν συμφέρει καθόλου.

Η σημερινή διαδήλωση δεν ήταν απλώς ένας περίπατος όπως οι υπόλοιπες. Μια λιτανεία όπως τις χαρακτηρίζουμε ορισμένοι. Ήταν ένας επιτάφιος, λίγο μετά το Πάσχα. Ήταν η κηδεία των εργατικών κατακτήσεων και η παραδοχή πως δεν υπάρχει διάθεση για κάτι άλλο.

Δεν ευθύνεται φυσικά η συγκεκριμένη διαδήλωση. Ούτε σημαίνει ότι δεν έπρεπε να γίνει, ακόμα και εκ των υστέρων μιλώντας. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά. Πολύ περισσότερη δουλειά που τα υπάρχοντα κόμματα και οι οργανώσεις τις αριστεράς δεν φαίνονται πρόθυμα να κάνουν.

Το οκτάωρο που κερδήθηκε με αίμα καταργήθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη. Για την ακρίβεια καταργήθηκε κάτω από τα παρακαλετά της αριστεράς να μην ανοίξει μύτη, στα πλαίσια του πάντοτε ειρηνικού και με θρησκευτική ευλάβεια σεβασμού στην αστική νομιμότητα αγώνα. Η αστική νομιμότητα και οι αστικοί νόμοι όμως είναι εκείνοι που νομοθετούν κατά του λαού. Που του στερούν τα δικαιώματα. Που τον χωρίζουν από την ελευθερία και την ευτυχία. Αυτούς ακριβώς τους αστικούς νόμους πρέπει να σπάσει. Αυτή ακριβώς την αστική νομιμότητα να ξεπεράσει.

Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι επετειακός. Πρέπει να είναι διαρκής, καθημερινός. Συνεχής. Όπως και θα έπρεπε να υπάρχει αγώνας σήμερα για το οκτάωρο. 

Η πρωτομαγιά μπορεί να ήταν μία μέρα και να γιορτάζεται μία μέρα αλλά για να γίνει χρειάστηκαν πολλές μέρες και πολλές απεργίες.

Όποιος σήμερα περιμένει ότι με μία μέρα αγώνα ξεμπέρδεψε γελιέται και γελάει και τον κόσμο. Ακόμα και αν αυτή η μέρα είναι η 1η Μάη, η 17 Νοέμβρη ή κάποια άλλη εξεγερσιακή ημερομηνία.

Οι ημερομηνίες δεν θα επαναληφθούν. Κι αν γίνει αυτό θα είναι από τύχη. Οι νέοι αγώνες που ξημερώνουν θα είναι νέες μέρες και κανείς δεν ξέρει ποιες θα είναι αυτές. Γι αυτό χρειάζεται να αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, ώστε κάθε μέρα να μπορεί να γίνει μία από αυτές τις κόκκινες.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη