Πρόσφατη αρθρογραφία...

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Σύντομη Αποτίμηση - Ξανά Αποχή!

Στις πρόσφατες, χτεσινές διοικητικές εκλογές συνέβη ό,τι ακριβώς ήταν αναμενόμενο και αναπόφευκτο να συμβεί. Από τις 7 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ επικρατούσε ενθουσιασμός κι ελπίδα, κορύφωση του προεκλογικού ενθουσιασμού, για να τις ακολουθήσουν διάψευση και απογοήτευση στις 10 το βράδυ.

Ακριβώς όλα αυτά για τα οποία είχαμε προειδοποιήσει. Δεν έτυχε να δικαιωθεί αυτή η πρόβλεψη. Δεν ήταν πρόβλεψη. Ήταν και είναι απλώς η ανάγνωση της ιστορίας. Η αναγνώριση της πραγματικότητας χωρίς ψεύτικες αυταπάτες και ελπίδες.

Οι λαοί δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από κανέναν. Μόνοι τους, με τις δικές τους δυνάμεις μόνο και με το αίμα τους θα κερδίσουν τη ζωή τους. Με την κόκκινη σημαία μας, την βαμμένη από αίμα.

Ο δρόμος για την ελευθερία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αξίζει όμως τον κόπο.

Η διαδικασία των εκλογών που διεξάγει το αστικό κράτος είναι στημένη. Από τους άδικους εκλογικούς νόμους, από την άδικη και άνιση προβολή των κομμάτων, από την ίδια την ύπαρξη φτωχών και καταπιεσμένων που καλούνται να ψηφίσουν.

Πολλοί είναι εκείνοι που διατηρούν την αυταπάτη πως οι εκλογές μπορούν να διώξουν την κυβέρνηση φέρνοντας μια άλλη που θα αλλάξει τα πράγματα. Που θα αμφισβητήσει την αδικία και τον πλούτο πατώντας σε μια πλειοψηφία. Πολλοί πιστεύουν ότι το καθεστώς θα αναγκαστεί να συμμορφωθεί με την απόφαση των εκλογών γιατί νομίζουν πως αυτές αποτελούν όπλο και κατάκτηση στα χέρια του λαού. Αυτό είναι μεγάλο λάθος και αυταπάτη.  Οι εκλογές δεν κερδίθηκαν από τον αγωνιζόμενο λαό. Του χαρίστηκαν από το καθεστώς για να τον κρατούν απασχολημένο, στρέφοντας σε αυτή την ακίνδυνη διέξοδο τις ελπίδες του. Διαφορετικά, αν ήταν κατάκτηση του λαού θα του την είχαν πάρει πίσω όπως έκαναν με όλες τις υπόλοιπες κατακτήσεις του. Αν ένα πράγμα έχει κάνει σαφές η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια είναι πως το καθεστώς της αδικίας δεν δίνει δεκάρα για τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού.

Ποιος πιστεύει πραγματικά ότι ένα καθεστώς τόσο απολυταρχικό θα παραιτηθεί εξαιτίας μιας εκλογικής απόφασης; Ένα καθεστώς που έχει δείξει πως αδιαφορεί για κάθε απόφαση που δεν το συμφέρει, δικαστική ή συνταγματική. Του Σ.τ.Ε. ή του Άριου Πάγου. 

Παλιότερα υπήρχε η βεβαιότητα πως έστω και μία απ' τις εργατικές κατακτήσεις να καταπατούνταν θα γινόταν εξέγερση. Σήμερα, με μια σκληρή ολοκληρωτική επίθεση Σοκ και Δέους, με την δύναμη της αστυνομίας και των ΜΜΕ η κυβέρνηση έχει καταπατήσει κάθε έννοια δικαιώματος. Κάθε έννοια δημοκρατίας. Πατάει πάνω σε χιλιάδες νεκρούς, σε εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς κι ανέργους, αλλά δεν την νοιάζει. Δεν έχει κάτι να φοβηθεί. Εκείνη κρατάει το σπαθί. Και νομίζεις ότι θα στο δώσει επειδή κέρδισες τις εκλογές;

Η μόνη περίπτωση να κερδίσει ένα κόμμα τις εκλογές και να διατηρηθεί στην κυβέρνηση είναι αν μετατραπεί σε αστικό καταπιεστικό κόμμα που να εξυπηρετεί το καθεστώς. Διαφορετικά το καθεστώς έχει όλη τη δύναμη που χρειάζεται για να ανατρέψει την κυβέρνηση και έχει αποδείξει ότι είναι αρκετά αδίστακτο ώστε να τη χρησιμοποιήσει.

Μην νομιμοποιήσεις το πανηγύρι τους!

Αγωνίσου, από σήμερα κιόλας, ανεξάρτητα από τις εκλογές!

Η αποχή είναι η πιο πολιτική στάση σήμερα!

Διότι αποχή σημαίνει: «Αποδοκιμάζω ενεργά τόσο τους κλεφτές όσο και τα κολλητήρια που τους στηρίζουν πολιτικά. Σας ξέρω σαν κάλπικες δεκάρες σας έχω στη μπούκα. Σε οποία πολιτική λιτότητας θα 'μαι σκληρός αντίπαλος κι εχθρός. Σας αρνούμαι το δικαίωμα να μιλάτε εν ονόματι μου. Είμαι αντίθετος στον κοινοβουλευτισμό της ληστείας της σήψης της διαφθοράς του εμπαιγμού του ξεπουλήματος της χωράς».


ΑΠΟΧΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ
ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ, ΤΟΝ ΦΙΛΟ, ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ

ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ
ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αντιεκλογική Διακήρυξη

«Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες»
Καρλ Μαρξ

Η αποχή από την άλλη μεριά είναι παράνομη. Προβλέποντας ακόμη και ποινή φυλάκισης από έναν μήνα μέχρι ένα χρόνο το καθεστώς επιστρατεύει και την καταστολή για να μαζέψει ψήφους.

Οι εκλογές ως άλλοθι 

Ένα καθεστώς αν θέλει να αυτοαποκαλείται δημοκρατία, έστω και κουτσουρεμένη, χρειάζεται ένα άλλοθι για να νομιμοποιήσει το έγκλημα. Αυτό το άλλοθι για μία κατ'επίφαση δημοκρατία είναι οι εκλογές.

Με αυτόν τον τρόπο οι ένοχοι για την καταπίεση και την εξαθλίωση του λαού αποκτούν συνένοχο στο έγκλημα τον ίδιο το λαό. Ο θύτης μοιράζεται την ευθύνη με το θύμα του. Αυτή την αλήθεια αποτύπωσε περιγραφικά και κυνικά στην περίφημη φράση του ο Πάγκαλος: «Μαζί τα φάγαμε». Έτσι ο λαός βρέθηκε συνένοχος σε ένα μεγάλο φαγοπότι από το οποίο δεν έφαγε ούτε ήπιε τίποτα (και αν έφαγε ήταν ψίχουλα) μόνο και μόνο επειδή τους ψήφισε.

Οι εκλογές φυσικά για να είναι "δημοκρατικές" χρειάζονται και μία αντιπολίτευση. Και ο πιο αφελής θα καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά σε μία εκλογική αναμέτρηση χωρίς αντίπαλο, όπως ήταν η εκλογή του Παπανδρέου για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα όσο πιο "ακραία" ή αντίθετη με την πολιτική που εφαρμόζεται φαίνεται να είναι η αντιπολίτευση τόσο το καλύτερο για το δημοκρατικό προσωπείο.

Φυσικά για να της επιτραπεί η συμμετοχή στις εκλογές αυτή η αντιπολίτευση θα πρέπει να είναι ακίνδυνη. Διότι σημασία έχει να υπάρχει κάποιος που να μοιάζει ότι διαφωνεί και να μοιάζει ότι αν θέλει κάποιος υπάρχει και άλλη επιλογή. Όμως δεν πρέπει να είναι πραγματικά επικίνδυνη αυτή η αντιπολίτευση. Έτσι όχι μόνο της ζητάνε να καταθέσει πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης υπογράφοντας πως δεν θα ανατρέψει το καθεστώς αλλά της ζητάνε ακόμα, με κάθε ευκαιρία, να καταδικάσει δυναμικές επαναστατικές ενέργειες, να καταδικάσει κινήματα, να καταδικάσει καταλήψεις, απεργίες... Να καταδικάσει ακόμη και την ίδια την Ε.Ρ.Τ. Κι εκείνη φυσικά πράττει όπως διατάχθηκε.

Αυτός είναι ο ρόλος των υπόλοιπων αντιπολιτευόμενων κομμάτων στις εκλογές, από τα μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα μέχρι τις τελευταίες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις που συμμετέχουν στις εκλογές.

Έτσι αν μια αντιπολίτευση είναι όσο "ακραία" θέλει στα λόγια, αρκεί να μην είναι πραγματικά επικίνδυνη της επιτρέπεται να διεκδικήσει ακόμα και την κυβέρνηση. Αν όμως ένα βιβλίο είναι πιο δυναμικό από όλες τις αντιπολιτευόμενες ανακοινώσεις μαζί γίνεται προσπάθεια να κηρυχθεί παράνομο!

Σήμερα το μόνο πρόσχημα που έχει μείνει σε αυτό το έκτακτο καθεστώς απολυταρχίας είναι οι εκλογές. Μια ακίνδυνη για τα σχέδιά του διαδικασία που δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν χρειαστεί και αυτή θα την προσπεράσει με συνοπτικές διαδικασίες.

Έτσι η ψήφος, κάθε ψήφος, ανεξαρτήτως του κόμματος για το οποίο προοριζόταν είναι πρωτίστως ψήφος στο καθεστώς μέσω της αναγνώρισης της διαδικασίας. Ψήφος που σημαίνει πως ο λαός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με όποιο σκεπτικό, δίνει ακόμα αξία σε αυτή τη διαδικασία.

Για να ξεχνιέται ο λαός

Οι εκλογές πέρα από άλλοθι για να στηριχθεί το δημοκρατικό προσωπείο του καθεστώτος αποτελούν και μια ενασχόληση για τον ελληνικό λαό. Κάτι για να έχει να ασχολείται καθώς επίσης και να εναποθέτει τις ελπίδες του, τα όνειρα και τις προσδοκίες του.

Ένα καθεστώς που θα ρούφαγε τη ζωή του κόσμου χωρίς να του δίνει καμία ελπίδα θα ήταν καταδικασμένο όπως έχει δείξει η ιστορία. Τώρα όμως υπάρχει η προσμονή των εκλογών. Ένας τεράστιος τροχός της τύχης γυρίζει ολοκληρώνοντας μια περιστροφή κάθε κάμποσα χρόνια και σε όλο αυτό το διάστημα ο λαός καρτερά και ελπίζει ότι με το νέο γύρω η ζωή του θα αλλάξει. Όμως η ελπίδα του και η ανάγκη του να πιστέψει σε αυτό το παραμύθι δεν τον αφήνουν να δει ότι ο τροχός είναι "πειραγμένος". Έτσι όπως γίνεται και στα καζίνο περίπου ο λαός που έχει χάσει τα πάντα ποντάρει λίγο ακόμα και στις επόμενες εκλογές με την ψήφο του δίνει ακόμα μία σπρωξιά σ' αυτόν τον αιώνιο τροχό. Και όσο είναι απασχολημένος με το να εναποθέτει και τις τελευταίες του ελπίδες στο παιχνίδι του οι κλέφτες τον ληστεύουν.

Ο καπιταλισμός πατώντας πάνω στην πλαστή ευημερία έπεισε τον κόσμο ότι η ιστορία τελείωσε. Τον κοίμισε, τον έκανε αφελή σαν παιδάκι. Και του πετάει τώρα τις εκλογές κι ο λαός που ξέχασε τσιμπάει. Εξακολουθεί να σκέφτεται πως το πρόβλημα ήταν τα πρόσωπα που διάλεγε, ενώ το πρόβλημα όλα αυτά τα χρόνια ήταν και παραμένει η ίδια η διαδικασία.

Έτσι αντί ο λαός να σκεφτεί τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει και πως θα το αποκτήσει, εξαθλιωμένος και κουρασμένος από την απανωτή λιτότητα, τους φόρους και την απειλή της απόλυσης εγκλωβίζεται στην παγίδα των άμεσων διλημμάτων που του θέτουν εκβιαστικά οι εκμεταλλευτές του. Και έχοντάς τον στην λιτότητα μην έχοντας και πολλά περιθώρια εκείνος επιλέγει και μετά βρίζει.


Η παγίδα των αιώνιων διλημμάτων 

Σχεδόν κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει τα δικά της διλήμματα. Άλλες φορές λιγότερα και περισσότερο επικοινωνιακά, άλλες φορές πιο σοβαρά, ανάλογα με την εποχή.

Όμως αυτά τα διλήμματα πάντα θα υπάρχουν. Αν κάποιος περιμένει ότι με την ψήφο του θα τα λύσει και θα τελειώσουν κάποια στιγμή ώστε να έρθει η ώρα για τα πραγματικά του προβλήματα και το ζήτημα του πως θα αλλάξει τη ζωή του είναι γελασμένος. Τα διλήμματα αυτά είναι ατελείωτα σαν τα παραμύθια των χιλίων και μιας νύχτας. Μια παγίδα για να κρατούν με φόβο τον κόσμο εγκλωβισμένο σε μία διαδικασία από την οποία τίποτα δεν μπορεί να προκύψει εκτός από την έγκριση διαφορετικού προσώπου στην ίδια θέση. Έτσι και σήμερα λένε πολλοί πως μία κυβέρνηση της αριστεράς ακόμη και αν δεν αλλάξει τον κόσμο θα τον κάνει περισσότερο υποφερτό απ' ό,τι μια κυβέρνηση της δεξιάς ή της ακροδεξιάς εναποθέτοντας για ακόμα μία φορά τις ελπίδες του στην κάλπη. Όμως όσο πιο υποφερτή και αν κάνει την ζωή του η μία ή η άλλη κυβέρνηση ο λαός θα συνεχίσει να είναι υπήκοος. Η ρίζα των προβλημάτων του, το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της αδικίας θα είναι ακόμα εκεί. 


Γιατί οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο

Η διαδικασία της εκλογής μέσω της ψηφοφορίας ως διαδικασία δεν έχει τίποτα λάθος. Είναι στην πραγματικότητα ο πιο δίκαιος τρόπος που υπάρχει για την λήψη μιας απόφασης. Οι εκλογές όμως σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Πρώτα απ' όλα οι αστικές εκλογές, κοινοβουλευτικές, διοικητικές ή ευρωεκλογές δεν έχουν σκοπό να αποφασίσει ο λαός για κάποιο ζήτημα που τον αφορά, αλλά να εγκρίνει απλώς ποιοι θα αποφασίσουν. Οι αποφάσεις αυτές έχουν ήδη παρθεί κεκλεισμένων των θυρών.

Έπειτα οι εκλογές δεν έχουν αιρετό και ανακλητό χαρακτήρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως άπαξ κι εκλεγεί κάποιος μετά ο λαός είναι αναγκασμένος να τον υπομείνει μέχρι να τελειώσει η θητεία του (τέσσερα, πέντε χρόνια) ή να πέσει η κυβέρνηση. Και δεν έχει σημασία τι ισχύει θεωρητικά, από ποια ηθική θα έπρεπε να διέπονται και πως θα έπρεπε να λειτουργούν οι πολιτικοί. Αυτό που επηρεάζει τη ζωή μας και έχει σημασία είναι αυτό που γίνεται στην πράξη. Και στην πράξη είναι δυνατόν (για την ακρίβεια όχι μόνο είναι δυνατόν αλλά είναι ο κανόνας) να βγει ένας πολιτικός, να διαβάσει το πρόγραμμά του και από την επόμενη μέρα της εκλογής του να κάνει τα ακριβώς αντίθετα. Οι δικαιολογίες που θα βρει, πολλές, δεν είναι θέμα. Όμως αυτό δεν θα έπρεπε να σημαίνει κάτι. Αν για παράδειγμα ένας πολιτικός διαβάσει ένα πρόγραμμα, εκλεγεί και μετά διαπιστώσει ότι οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την εφαρμογή του θα έπρεπε να γίνουν ξανά εκλογές. Όχι να αποφασίζει εκείνος αυθαίρετα.

Ακόμα οι εκλογές κανονικά είναι μια διαδικασία για να αποφασιστεί και να εφαρμοστεί η θέληση των πολλών. Όμως στις αστικές εκλογές δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Με την ευγενική ονομασία "εκλογικός νόμος" θεσμοθετείται μια διαδικασία που ακυρώνει όλη τη σημασία των εκλογών αλλάζοντας το τελικό αποτέλεσμα. Σήμερα για παράδειγμα η κυβέρνηση που κυβερνά και καταστρέφει με τόσο ευφάνταστους και διαφορετικούς τρόπους τη ζωή μας δικαιολογεί τις πράξεις της επικαλούμενη τις εκλογές, και πως η διακυβέρνησή της βασίζεται και εκφράζει τη θέληση του ελληνικού λαού. Όμως μόνο με το 25% του εκλογικού σώματος έχει στηρίξει αυτή την κυβέρνηση. Που είναι η δημοκρατία σε αυτό; Δεν έχει σημασία η συνάρτηση από την οποία βγήκε. Η λήψη τόσο σοβαρών αποφάσεων από το 1/4 της ελληνικής κοινωνίας και η επιβολή του στα υπόλοιπα 3/4 δεν έχει καμία σχέση με δημοκρατία και δεν βασίζεται σε τίποτα πέραν των εκλογών. Αυτό που εννοεί η κυβέρνηση και αυτό στο οποίο βασίζει την ύπαρξη της είναι πως ανακηρύχθηκε μέσα από μία διαδικασία την οποία συνυπέγραψαν ψηφίζοντας την άποψή τους η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής. Η εκλογική διαδικασία είναι αυτή και ο εκλογικός νόμος άδικος. Όποιος θέλει ψηφίζει και νομιμοποιεί τη διαδικασία.

Το σπουδαιότερο απ' όλα όμως:

Οι εκλογές είναι άδικες διότι αποτελούν μια διαδικασία ανάθεσης. Αυτό σημαίνει πως ακόμη και αν γίνονταν πιο τακτικά, με δικαιότερο εκλογικό νόμο κ.λ.π. θα παρέμεναν άδικες. Σε αντίθεση με αυτό το μοντέλο της δημοκρατίας της ανάθεσης έχει προταθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό μοντέλο για τη λειτουργία του κράτους. Ένα πολιτικό σύστημα όπου ο λαός δεν θα εγκρίνει απλώς τους κυβερνήτες του αλλά θα κυβερνά ο ίδιος. Η λαοκρατία. Ένα σύστημα διακυβέρνησης από τον ίδιο το λαό οργανωμένο σε τακτικά συμβούλια εργαζομένων. Ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης είναι δυνατό, όμως είναι και δημοκρατικό. Κάτι που δεν αρέσει καθόλου στο καθεστώς. Έτσι ο μόνος τρόπος για να πάρει ο λαός την εξουσία από τα χέρια λίγων απατεώνων γραφειοκρατών και να την κρατήσει ο ίδιος στα χέρια του είναι να την απαιτήσει με τον μόνο τρόπο που οι λαοί απαίτησαν και κέρδισαν ποτέ στην ιστορία. Μέσα από μία βίαιη επανάσταση.

Οι εκλογές στην αστική δημοκρατία από τη φύση τους δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Γιατί είναι ένας μηχανισμός αυτού του καθεστώτος που αυτοπεριορίζεται όταν πρόκειται να τον ξεπεράσει. Ακόμα και μία ισχυρή εκλογική νίκη ενός πραγματικά ριζοσπαστικού κόμματος να υπήρχε αυτό δεν θα μπορούσε να αλλάξει το καθεστώς παρά μόνο κάποιους επιμέρους νόμους του.

Για να αλλάξει τον κόσμος ακόμα και αυτή η εκλεγμένη ριζοσπαστική κυβέρνηση θα πρέπει να παρανομήσει. Να έρθει σε σύγκρουση με την ίδια την αστική νομιμότητα. Με το ίδιο το σύνολο κανόνων και διατάξεων που συνοδεύουν τις εκλογές που την ανέδειξαν. Και όταν γίνει αυτή η σύγκρουση θα προκαλέσει την αντίσταση όλης της αντίδρασης που θα εναντιωθεί στην αλλαγή με όλους τους δυνατούς τρόπους. Με αστυνομία, στρατό, παρακρατικές και ναζιστικές οργανώσεις.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα συμβούν όλα αυτά. Το διδάσκει το παράδειγμα του προέδρου Αλιέντε στη Χιλή. Το έδειξε η Ουκρανία, που δεν είχε καν ανατρεπτική κυβέρνηση και απλά ήταν ενάντια στην Ε.Ε. Το έδειξαν οι καθεστωτικές φωνές που κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008 ζητούσαν την επέμβαση του στρατού. Το δείχνει η απλή λογική, ότι ένα καθεστώς που χτυπά το λαό τόσο λυσσαλέα, που χτίζει φυλακές και ενώ απολύει εργαζόμενους προσλαμβάνει πραιτοριανούς δεν θα αφήσει την γλυκιά εξουσία τόσο εύκολα επειδή το υπέδειξαν οι κάλπες.

Η προδοσία της αριστεράς

Η αριστερά από την άλλη υποτίθεται ότι είναι φίλος του κόσμου. Ένα αποκούμπι για το λαό καθώς κι εκείνη που εκφράζει τα συμφέροντά του. Όμως και αυτή τον κοροϊδεύει.

Βλέπει (;) την κοροϊδία. Καταγγέλλει το καθεστώς ως χούντα. Κι όμως, παρόλα αυτά τρέχει κι εκείνη με τη σειρά της να συμμετάσχει στις εκλογές που αυτή η χούντα διεξάγει.

Οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς, άλλες περισσότερο ηττημένες και λιγότερο βολεμένες και άλλες το αντίθετο έχουν πάψει να πιστεύουν στην προοπτική της ανατροπής και κοιτάνε πως θα κινηθούν στο μόνο πεδίο που τους έχει μείνει, στις εκλογές. Περνώντας και στον κόσμο τη δική τους μιζέρια.

Έτσι όλες οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς συμφωνούν ότι πρέπει να κατέβουν στις εκλογές. Για να κρυφτεί όμως λίγο καλύτερα η απάτη έπρεπε να υπάρχει κι εκεί μια διαφωνία ώστε να τραβήξει τα βλέμματα και να θολώσει τα νερά. Υπάρχει λοιπόν μια "διαφωνία" στην αριστερά σχετικά με τον λόγο για τον οποίο πρέπει να κατεβούν στις εκλογές.

Η ρεφορμιστική αριστερά για τις εκλογές

Μιλώντας για ρεφορμιστική αριστερά στην Ελλάδα στην πραγματικότητα συμπεριλαμβάνονται όλα τα νόμιμα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς αφού πληρούν όλα τα απαραίτητα κριτήρια.

● Συμμετέχουν με συνέπεια στις εκλογές ανεξάρτητα από τις πολιτικές συνθήκες.

● Καταδικάζουν όλες τις δυναμικές ενέργειες επαναστατικής βίας.

● Σέβονται ευλαβικά την αστική νομιμότητα, τα όρια της οποίας έχουν σαν κριτήριο για τη δράση τους.

Ωστόσο λόγω μικροδιαφορών (κυρίως στη ρητορική και την επιχειρηματολογία τους) εδώ σαν ρεφορμιστική αριστερά θα θεωρήσουμε μόνο τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το Κ.Κ.Ε.

Ο μεν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κάνει ό,τι θα έκανε κάθε αστικό κόμμα. Τάζει πως υπό την δική του διακυβέρνηση τα πράγματα θα είναι λίγο καλύτερα. Πως θα πάρει πίσω τα πρόσφατα πολύ βάρβαρα μέτρα και τους φόρους υποσχόμενος ουσιαστικά μία επιστροφή στην καλύτερη περίπτωση στις αρχές της κρίσης ή λίγο πριν. Όμως ακόμα και επιστροφή σε παλαιότερες εποχές να υποσχόταν αυτή δεν είναι καμία σπουδαία προοπτική αν σκεφτεί κανείς πως ήδη οι κυβερνήσεις Σημίτη μας είχαν σε λιτότητα. Και αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν προερχόταν ιστορικά από το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού ή αν δεν ήταν μικρό κόμμα μέχρι πρόσφατα πιθανότατα θα συγκαταλεγόταν μαζί με τα υπόλοιπα αστικά εργατικά κόμματα της Ευρώπης.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σήμερα δεν υπόσχεται την αλλαγή της κοινωνίας. Δεν βάζει καν τα ζητήματα του ΠΑΣΟΚ του '81. Στην καλύτερη περίπτωση μιλάει για λιγότερο ανυπόφορη πραγματικότητα, μιας εποχής όπου ούτως ή άλλος ζητούσαμε ανατροπή της. Η ιστορία σήμερα είναι σαν την ιστορία με τον Χότζα και τον γάιδαρο, με τον ελληνικό λαό να έχει συνηθίσει σήμερα σε σκληρή λιτότητα και με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ποντάρει πως αν επαναφέρει την πραγματικότητα σε λίγο λιγότερη λιτότητα ο κόσμος θα είναι ευχαριστημένος. Για έναν λαό που πεινάει και αυτοκτονεί ίσως και τα λίγα ψίχουλα παραπάνω να μοιάζει δελεαστική πρόταση. Αλλά χρειάζεται ψύχραιμη σκέψη, πως ακόμα και έτσι αυτά τα ψίχουλα καθώς και αυτή η αλλαγή δεν θα τον γλιτώσει απ' τη μιζέρια του. Η μόνη ρεαλιστική λύση που συμφέρει πραγματικά τον ελληνικό λαό είναι η ανατροπή όλης αυτής της πραγματικότητας και η ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο.

Το Κ.Κ.Ε. απ' την άλλη διατηρώντας κάτι από λενινισμό στα λόγια επαναλαμβάνει τακτικά με το γνωστό μονότονο ύφος του πως οι εκλογές δεν έχουν καμία σημασία. Πως δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι και πως δεν τους ενδιαφέρει η εκλογική νίκη.

Λένε ωστόσο πως οι εκλογές μπορούν να εκφράσουν πραγματικά τη θέληση του λαού μέσω των βουλευτών του Κ.Κ.Ε. και γι αυτό μάλιστα κάνουν και εκείνοι προεκλογικό αγώνα ζητώντας την ψήφο του ελληνικού λαού για την ενίσχυση του Κ.Κ.Ε. Όμως η ενίσχυση ενός κομμουνιστικού κόμματος στη βουλή χωρίς να συνοδεύεται από γενικότερη επαναστατική προετοιμασία είναι το λιγότερο ανούσια.


Η άκρα αριστερά για τις εκλογές

Τα κόμματα και οι οργανώσεις της αυτοαποκαλούμενης "άκρας" αριστεράς βασίζουν τον συλλογισμός τους για τις εκλογές σε κάτι που ισχυρίζονται πως είχε γράψει ο Λένιν. Συγκεκριμένα απομονώνουν μία φράση του από το συνολικό κείμενο στο οποίο βρίσκεται καθώς και από την εποχή και τις συνθήκες στις οποίες γράφτηκε, πετάνε όλα τα άλλα και την μετατρέπουν σε ουσία του λενινισμού.

Η φράση αυτή βρίσκεται στο βιβλίο "Κράτος και Επανάσταση" και έχει ως εξής:

«Η συμμετοχή στον αστικό κοινοβουλευτισμό είναι απαραίτητη στο κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου για τη διαφώτιση των μαζών, που κατορθώνεται με τις εκλογές και την πάλη των κομμάτων στη Βουλή».

Από αυτή την φράση διεξάγουν οι οπορτουνιστές "επαναστάτες" της άκρας αριστεράς το συμπέρασμα πως είναι καθήκον του επαναστάτη να συμμετέχει σε κάθε εκλογική διαδικασία, οποτεδήποτε κι αν γίνεται αυτή, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Διαφορετικά δεν εξηγείται αλλιώς γιατί δεν έχουν χάσει εκλογική αναμέτρηση για εκλογική αναμέτρηση που να μην συμμετείχαν, από τη μεταπολίτευση και πέρα.

Προσπερνάν με αυτόν τον τρόπο την αναφορά στο επαναστατικό προλεταριάτο σαν λεπτομέρεια. Προσπερνούν ακόμα το γεγονός ότι αυτές οι γραμμές γράφτηκαν εν μέσω μίας ένοπλης επανάστασης. Έτσι δεν αναφέρουν ποτέ άλλα σημεία όπως το παρακάτω όπου γράφει με σαφήνεια:

«Οι μικροαστοί δημοκράτες σαν τους δικούς μας εσέρους και μενσεβίκους, καθώς και οι αυτάδελφοι τους, όλοι οι σοσιαλσοβινιστές και οπορτουνιστές της Δυτικής Ευρώπης περιμένουν ακριβώς «περισσότερα» από το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Συμμερίζονται οι ίδιοι και υποβάλλουν και στο λαό την απατηλή σκέψη πως τάχα το γενικό εκλογικό δικαίωμα «στο σημερινό κράτος» είναι ικανό να εκφράσει πραγματικά τη θέληση της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και να κατοχυρώσει την εφαρμογή της στη ζωή». [...] «Σ' άλλες περιπτώσεις, μπορεί να 'ναι ανάγκη να μποϊκοταριστούν οι εκλογές ή να γίνει αμέσως επίθεση εναντίον της αστικής κοινοβουλευτικής κλίκας».

Οι αριστεριστές της άκρας αριστεράς όχι μόνο αναλώνονται σε αυτήν ακριβώς την απατηλή εκλογική διαδικασία (και κάθε εκλογική διαδικασία), πέφτοντας με τα μούτρα και οργανώνοντας ακόμα και προεκλογικό αγώνα αλλά αποκηρύσσουν και κάθε άλλο βίαιο επαναστατικό μέσο.

Την διαδικασία αυτή της παραποίησης από τους οπορτουνιστές την γνώριζε ο Λένιν ήδη από τότε. Φαίνεται πως πάντα γίνονταν αυτά. Έτσι στο ίδιο βιβλίο στις πρώτες γραμμές έγραφε:


«Με τη διδασκαλία του Μαρξ συμβαίνει σήμερα ό'τι συνέβηκε επανειλημμένα στην ιστορία με τις διδασκαλίες των επαναστατών στοχαστών και αρχηγών των καταπιεζόμενων τάξεων στην πάλη τους για την απελευθέρωση. Όσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους καταδίωκαν συνεχώς και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μανία, με το πιο λυσσασμένο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας. Ύστερα από το θάνατο τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε άβλαβα εικονίσματα, σα να λέμε, να τους αγιοποιήσουν, να δώσουν κάποια δόξα στο όνομα τους για "παρηγοριά" των καταπιεζόμενων τάξεων και για την αποβλάκωση τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, στομώνοντας την επαναστατική της αιχμή, εκχυδαΐζοντας την. Με τέτοια "επεξεργασία" του μαρξισμού συμφωνάνε σήμερα η αστική τάξη και οι οπορτουνιστές μέσα στο εργατικό κίνημα. Λησμονούν, σβήνουν, διαστρεβλώνουν την επαναστατική πλευρά της διδασκαλίας, την επαναστατική ψυχή της. Προωθούν στην πρώτη γραμμή, εξυμνούν εκείνο πού είναι αποδεχτό ή που φαίνεται πώς είναι αποδεχτό για την αστική τάξη».

Η υποκρισία αυτή γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη όταν πρόκειται για τις ευρωεκλογές. Μια διεθνική διαδικασία εκπροσώπων μιας ιμπεριαλιστικής ένωσης χωρίς καμία σχέση με οποιαδήποτε ταξική ή επαναστατική πραγματικότητα.

Έτσι μπορεί ο Λένιν πράγματι σε συνθήκες επαναστατικές να πρότεινε πως δεν πρέπει να είμαστε εξαρχής αρνητικοί απέναντι στις εκλογές και πως κι αυτές μπορούν να βοηθήσουν με τον τρόπο τους. Όμως σίγουρα δεν τις πρότεινε ως μονόδρομο απορρίπτοντας και καταδικάζοντας κάθε δυναμική ενέργεια και περιορίζοντας τη δράση στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας με όξυνση της δράσης στις προεκλογικές περιόδους.

Με άλλα λόγια οι συνθήκες σήμερα δεν είναι ώριμες για εκλογές!

Οι Μαρξ και Ένγκελς για τις εκλογές

Όμως ο Λένιν ήταν κι εκείνος ένας μαρξιστής, ο οποίος δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εκτιμά τη συγκυρία και να προσαρμόζει τη διδασκαλία των Μαρξ και Ένγκελς.  Είναι γνωστή η θέση του Μαρξ για τις εκλογές καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο αλλάζουν οι κοινωνίες και προχωρά η προ-ιστορία μέχρι την κατάργηση των τάξεων. Και ο Ένγκελς στο ίδιο επαναστατικό πνεύμα  έγραφε σχετικά:

«Η καθολική ψηφοφορία, είναι το σημείο ότι ωρίμασε η εργατική τάξη, δεν μπορεί και ούτε θα µας δώσει ποτέ, τίποτε περισσότερο μέσα στο σημερινό κράτος».

Φυσικά να πούμε ότι η αριστερά δεν αρχίζει ούτε τελειώνει σε μερικές δεκάδες απομαζικοποιημένα κόμματα/σφραγίδες, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που συγκυριακά έχει πείσει μία μερίδα απελπισμένου κόσμου. Η επαναστατική αριστερά έχει διαλυθεί ως οργανωμένη μαζική δύναμη χρόνια τώρα. Υπόθεση και ελπίδα είναι να την ξαναχτίσουμε.

Η επαναστατική αριστερά έρχεται να δώσει την δική της απάντηση που στις σημερινές συνθήκες δεν είναι άλλη από κάλεσμα σε ΑΠΟΧΗ και κάλεσμα σε ΑΓΩΝΑ κι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!


ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΑΠΟΧΗ

Το λευκό, το άκυρο και η αποχή πράγματι μειώνουν την κάλπη ενισχύοντας τα κόμματα. Αλλά αυτό έχει σημασία μόνο στην περίπτωση που κάποιος ακόμα πιστεύει ότι αυτό κάνει κάποια διαφορά. Η βάρβαρη και άδικη πολιτική που είναι να επιβληθεί θα επιβληθεί με οποιοδήποτε όνομα, με κάθε συνδυασμό, και δεν θα την αλλάξεις με την ψήφο σου όποια κι αν είναι αυτή. Μόνο με τον δυναμικό σου αγώνα θα ανατρέψεις την βάρβαρη πολιτική και ολόκληρο το καθεστώς που τη γεννά. Η ψήφος σου σε οποιοδήποτε κόμμα δεν έχει διαφορά. Θα είναι ψήφος στη διαδικασία. Ψήφος νομιμοποίησης στη διαδικασία. Η αποχή σου πρώτα απ' όλα, το λευκό και το άκυρο δηλώνουν:

«Αποδοκιμάζω ενεργά τόσο τους κλεφτές όσο και τα κολλητήρια που τους στηρίζουν πολιτικά. Σας ξέρω σαν κάλπικες δεκάρες σας έχω στη μπούκα. Σε οποία πολιτική λιτότητας θα 'μαι σκληρός αντίπαλος κι εχθρός. Σας αρνούμαι το δικαίωμα να μιλάτε εν ονόματι μου. Είμαι αντίθετος στον κοινοβουλευτισμό της ληστείας της σήψης της διαφθοράς του εμπαιγμού του ξεπουλήματος της χωράς».*



*από φέιγ βολάν της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη

Catastroϊka


CATASTROIKA - Multilingual από infowar

Φασισμός Α.Ε.


FASCISM INC - ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ από infowar

Debtocracy


Debtocracy FINAL από ThePressProject

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

1 Μαΐου - Αργία, και όχι απεργία

Η πρωτομαγιά θα έπρεπε να ήταν απεργία. Αλλά δεν είναι.

Διότι αν ήταν απεργία θα είχε αιτήματα. Θα είχε αποφάσεις. Θα είχε κάποιο σκοπό. Χαρακτηριστικό είναι πως σήμερα δεν ακούστηκε καν (ή εγώ δεν άκουσα) κάποιο σύνθημα για το οκτάωρο. Δεν έχει καταργηθεί; Η σημερινή δεν ήταν απεργία; Που είναι το αίτημα;

Ακόμα αν ήταν απεργία τότε όσοι μετά τη διαδήλωση πήγαν για καφέ ή για φαγητό θα ήταν απεργοσπάστες, κι ας φώναζαν για επανάσταση στη διαδήλωση.

Αν η σημερινή μέρα θεωρηθεί απεργία πρέπει να πούμε ότι ήταν εξαιρετικά αποτυχημένη, από την συμμετοχή της μέχρι τα συνθήματα και τα αιτήματά της. Δεν συμφέρει καθόλου.

Η σημερινή διαδήλωση δεν ήταν απλώς ένας περίπατος όπως οι υπόλοιπες. Μια λιτανεία όπως τις χαρακτηρίζουμε ορισμένοι. Ήταν ένας επιτάφιος, λίγο μετά το Πάσχα. Ήταν η κηδεία των εργατικών κατακτήσεων και η παραδοχή πως δεν υπάρχει διάθεση για κάτι άλλο.

Δεν ευθύνεται φυσικά η συγκεκριμένη διαδήλωση. Ούτε σημαίνει ότι δεν έπρεπε να γίνει, ακόμα και εκ των υστέρων μιλώντας. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά. Πολύ περισσότερη δουλειά που τα υπάρχοντα κόμματα και οι οργανώσεις τις αριστεράς δεν φαίνονται πρόθυμα να κάνουν.

Το οκτάωρο που κερδήθηκε με αίμα καταργήθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη. Για την ακρίβεια καταργήθηκε κάτω από τα παρακαλετά της αριστεράς να μην ανοίξει μύτη, στα πλαίσια του πάντοτε ειρηνικού και με θρησκευτική ευλάβεια σεβασμού στην αστική νομιμότητα αγώνα. Η αστική νομιμότητα και οι αστικοί νόμοι όμως είναι εκείνοι που νομοθετούν κατά του λαού. Που του στερούν τα δικαιώματα. Που τον χωρίζουν από την ελευθερία και την ευτυχία. Αυτούς ακριβώς τους αστικούς νόμους πρέπει να σπάσει. Αυτή ακριβώς την αστική νομιμότητα να ξεπεράσει.

Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι επετειακός. Πρέπει να είναι διαρκής, καθημερινός. Συνεχής. Όπως και θα έπρεπε να υπάρχει αγώνας σήμερα για το οκτάωρο. 

Η πρωτομαγιά μπορεί να ήταν μία μέρα και να γιορτάζεται μία μέρα αλλά για να γίνει χρειάστηκαν πολλές μέρες και πολλές απεργίες.

Όποιος σήμερα περιμένει ότι με μία μέρα αγώνα ξεμπέρδεψε γελιέται και γελάει και τον κόσμο. Ακόμα και αν αυτή η μέρα είναι η 1η Μάη, η 17 Νοέμβρη ή κάποια άλλη εξεγερσιακή ημερομηνία.

Οι ημερομηνίες δεν θα επαναληφθούν. Κι αν γίνει αυτό θα είναι από τύχη. Οι νέοι αγώνες που ξημερώνουν θα είναι νέες μέρες και κανείς δεν ξέρει ποιες θα είναι αυτές. Γι αυτό χρειάζεται να αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, ώστε κάθε μέρα να μπορεί να γίνει μία από αυτές τις κόκκινες.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη