Πρόσφατη αρθρογραφία...

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με συκοφάντες ή με τους αντάρτες!

Με αφορμή την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Δεν γνωρίζω ποιος έκανε την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος. Όσοι σπεύδουν να την καταδικάσουν με βεβαιότητα ίσως γνωρίζουν. Αν είναι έτσι ας μας ενημερώσουν κι εμάς σχετικά με τις διασυνδέσεις τους. Προσωπικά πάντως θα περιμένω να δω την προκήρυξη.

Όπως και να 'χει όμως ένα είναι σίγουρο. Εκείνοι που έκαναν την ενέργεια, όποιοι κι αν ήταν, είχαν και έχουν την στήριξη του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού. Ποιος Έλληνας, ειδικά σήμερα, έχει πραγματικά σε εκτίμηση τις τράπεζες; Και την Τράπεζα της Ελλάδος. Ποιος δεν θεωρεί πως του κλέβουν τη ζωή;

Για το λόγο αυτό η επίθεση κατά της Τράπεζας της Ελλάδος δεν ήταν μια ενέργεια "ατομικής βίας" (αν υποθέσουμε ότι υφίσταται καν αυτό σαν έννοια) ή αποκομμένη από το "μαζικό κίνημα". Διότι όπως γράφει και ο Δημήτρης Γληνός, στο βιβλίο του Τι Είναι Και Τι Θέλει Το Ε.Α.Μ.:

«Η πάλη σε κάθε της μορφή είναι μαζική, δεν είναι ατομική. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλες οι μορφές της πάλης και πως κάθε ενέργεια διεξάγεται από μεγάλες ή μικρές ομάδες. Τα άτομα ενεργούνε, μα κάθε ενέργειά τους έχει για φορέα τη θέληση όλης της ομάδας, τη θέληση όλου του λαού.
Και οι μορφές της πάλης είναι άπειρες. Αρχίζουνε από τις πιο απλές ενέργειες που θα εκτελέσεις και φτάνουν ως την ένοπλη σύγκρουση στο πεδίο της μάχης»

Όσοι βρίσκονται πίσω απ' αυτή την ενέργεια επομένως έχουν την στήριξη του μεγαλύτερου, αν όχι σχεδόν όλου του ελληνικού λαού.

Ορισμένα οπορτουνιστικά καθίκια, είτε της επίσημα ρεφορμιστικής είτε της "επαναστατικής" (γελάει ο κόσμος) άκρας αριστεράς μόλις πάρει κάποιος τα συνθήματα τους και τα κάνει πράξη τα ξεχνάνε με μιας.

Έτσι φωνάζουν για κρεμάλες στους φασίστες αλλά μόλις κάποιος πήρε τα όπλα και στράφηκε εναντίων της Χρυσής Αυγής το θεώρησαν "ύποπτο".

Μιλάνε για χούντα των τραπεζών, μα μόλις χτυπηθεί μια τράπεζα ξεχνάνε στη στιγμή όσα λέγανε φτάνοντας να υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν εξέφραζε καν το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Η τακτική τους αυτή της προβοκατορολογίας δεν είναι μικρής σημασίας και ούτε πρέπει να μένει αναπάντητη. Διότι μπλέκεται με και ενισχύει την αστική προπαγάνδα, από τη δική της μεριά, προσπαθώντας να μειώσει τον δυναμικό και ακηδεμόνευτο αγώνα που ξεφεύγει από τους ίδιους.


«Ό,τι αποδυναμώνει τον αγώνα,τον υπονομεύει,τον συκοφαντεί είναι προδοσία»
Κάρλος Μοντεμαγιόρ

Μια προσπάθεια να παρουσιαστούν οι αγωνιστές ως κάτι άλλο πέρα και απέναντι από το λαό και όχι ως αυτό που είναι. Ως το πραγματικά δυναμικό και αποφασισμένο κομμάτι του λαού που δεν άντεξε άλλο και έκανε το βήμα που χιλιάδες σκέφτονται αλλά δεν έκαναν ακόμα. Που ξεπέρασαν τον ατομικό τους φόβο και βγήκαν στον συλλογικό και δυναμικό αγώνα. Που βγήκαν στο κλαρί.

Εκεί που η οργή και η ανάγκη για δίκαιο ξεπερνούν τον φόβο του καθενός και γίνονται η πολυπόθητη φωτιά, κι ας είναι η φωτιά που θα τους κάψει.

Όλο αυτό συμβαίνει λόγο της απόστασης που βλέπουν οι γραφειοκράτες μεταξύ λόγου και πράξης. Μια συνήθεια πως το μόνο ρεαλιστικό και σημερινό είναι οι ανακοινώσεις, με την δράση να έρχεται σε ένα αόριστο και μακρινό αύριο που στη συνέχεια γίνεται μεθαύριο. Απόσταση σε όσα λένε και σε όσα είναι έτοιμοι να κάνουν.

Γι αυτό και ο λαός δεν τους ακολουθεί. Διότι δεν είναι ηλίθιος. Καταλαβαίνει ποιοι είναι οι εχθροί του. Ποιοι συκοφάντες ή ποιοι απλά φοβιτσιάριδες.
Στους τελευταίους φοβιτσιάριδες έχει εναποθέσει και τις τελευταίες του ελπίδες. Ελπίδες για λύση χωρίς να βρέξει τα πόδια του. Μια φοβιτσιάρα αριστερά που θα κληθεί να τα βάλει με τους ισχυρούς άοπλη, δίχως καμία διδαχή από το παράδειγμα του πρόεδρου Αλιέντε.

«Η βόμβα στο παγιδευμένο ΙΧ, δεν χτυπά τις Τράπεζες κ το σύστημα. Βλάπτει την χώρα και τη Δημοκρατία. » δήλωσε ο Παπαδημούλης από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Πως αυτοί οι χωρίς τσαγανό άνθρωποι θα εξυπηρετήσουν τη θέληση του λαού ως κυβέρνηση της αριστεράς αύριο, στα δύσκολα, την στιγμή που σήμερα όχι απλώς δεν στηρίζουν αλλά καταδικάζουν τη θέληση του ελληνικού λαού;

Για αυτόν και πολλούς ακόμα λόγους η κυβέρνηση της αριστεράς είναι καταδικασμένη στην αποτυχία. Και αν ο ελληνικός λαός εναποθέσει όλες του τις ελπίδες σε αυτή θα βρεθεί ανέτοιμος σε μία μετέπειτα κυβέρνηση της ακροδεξιάς.
Δεν είναι λάθος η ψήφος στην αριστερά σήμερα, σε αυτές τις ιστορικές εκλογές. Δεν έχει όμως και κάποια ιδιαίτερη αξία.

Ο ελληνικός λαός έχει δείξει τόσο με τις καθημερινές του κουβέντες στις παρέες όσο και με δυναμικές κινητοποιήσεις πως έχει καταλάβει ποιος είναι ο εχθρός του. Ποιοι ευθύνονται για τη μιζέρια του. Και ο εχθρός του είναι ένας και ο ίδιος. Οι τράπεζες και οι επιχειρηματίες. Πολιτικάντιδες, μεγαλοδημοσιογράφοι και λοιπά λαμόγια. Και φυσικά το ξένο κεφάλαιο. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνήσεων Γερμανίας και Η.Π.Α.

Ο λαός έχει δει τον εχθρό του, και δικαίως θα θεωρήσει συνυπεύθυνο όποιον τους καλύψει ή σταθεί εμπόδιο στην απόδοση της δικαιοσύνης.

Έτσι ενώ από τη μία περιμένει, με μισή ελπίδα, τους φρόνιμους από την άλλη μεριά, από την "επαναστατική" αριστερά βρίσκει λόγο που αντί να τον ωθεί να ξεπεράσει τον φόβο του απέναντι στο φαινομενικά πανίσχυρο κράτος αυτή του παρουσιάζει πως δεν χρειάζεται να ξεπεράσει κανέναν φόβο. Δεν χρειάζεται να κάνει κανένα βήμα. Πως αρκούν οι λίγες και χωρίς σχέδιο σκόρπιες πορείες - λιτανείες στις οποίες αναλώνεται.
Τον καλεί σε "επανάσταση" αλλά μέχρι εκεί που η επανάσταση δεν ξεπερνά την αστική νομιμότητα.

Όλα αυτά δεν τα γράφω στενά σε σχέση με την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε φυσικά επειδή θεωρώ άχρηστους να την στηρίξουν εκείνους που την έκαναν. Είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσει πολυσέλιδη προκήρυξη. Άλλωστε είναι και μια ενέργεια που μιλάει από μόνη της.

Όμως ο λόγος που πρέπει να μιλήσουμε και να τα πούμε αυτά είναι άλλος. Το καθεστώς έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Πάντα το ξέραμε αλλά τώρα το επαληθεύσαμε. Το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια. Βγήκαν αποδείξεις και μάλιστα με την αγαπημένη μορφή του αστού και του συνομωσιολόγου. Με βίντεο! Ποια το είδε όλη η Ελλάδα. Οι φυλακές δολοφονούς. Η κυβέρνηση διατάζει τη δικαιοσύνη. Τα μεμονωμένα περιστατικά αστυνομικής βίας της κυβέρνησης Καραμανλή πλέον έδωσαν τη θέση τους στην αποκάλυψη της πραγματικότητας. Μιας καθημερινότητας παραβιάσεων και απολυταρχίας.

Και τίποτα!

Η ριζοσπαστική αριστερά το μόνο που έχει να κάνει είναι να δηλώσει σε χλιαρούς και γλυκανάλατους τόνους πως: «εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη»

Με ποιους θα πας; Ποιους θα ψηφίσεις; Δεν βλέπεις;

Την ριζοσπαστική αντιπολίτευση που μιλά για δημοκρατία; Ποια δημοκρατία; Αυτή που σχεδόν έχει παραδεχτεί (και θα παραδεχτεί σύντομα ανοιχτά) το καθεστώς ότι έχει προ πολλού καταλυθεί; Οι ίδιοι άνθρωποι (ή πολιτικοί συνεχιστές τους) που μια μέρα πριν το πραξικόπημα του 1968 μίλαγαν για σταθερότητα της δημοκρατίας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Την περίοδο 2008 - 2013 δόθηκαν στις τράπεζες 211.500.000.000 ευρώ ως βοήθεια. Χρήματα που κλάπηκαν από τον ήδη φτωχό ελληνικό λαό με τίμημα την εξαθλίωση του και χιλιάδες αυτοκτονίες.

Δεν υπάρχει λοιπόν πιο αναμενόμενη και δικαιολογημένη ενέργεια στην συλλογική συνείδηση από μία βομβιστική ενέργεια εναντίων των τραπεζών. Και αν η κυβέρνηση και η επίσημη αριστερά την καταδικάζει «απ' όπου κι αν προέρχεται» ο ελληνικός λαός την στηρίζει, απ' όπου κι αν προέρχεται!

Κι αυτό είναι που θέλει προσοχή. Ο ελληνικός λαός είναι τόσο απογοητευμένος και οργισμένος που αναζητά εκδίκηση, πρώτα απ' όλα και δικαιοσύνη μετά. Οι πολυσυζητημένες συνθήκες όχι απλώς δεν είναι ανώριμες αλλά είναι ένα καζάνι έτοιμο να σκάσει.
Σε αυτές τις συνθήκες ο ελληνικός λαός ψάχνει το χέρι του τιμωρού απ' όπου κι αν προέρχεται. Και αν η αριστερά παραιτηθεί από αυτό της το δικαίωμα στην αντιβία ο λαός αναγκαστικά και δικαίως θα το ψάξει και θα το βρει στον φασισμό.

Η καλύτερη απάντηση λοιπόν στον φασισμό δεν είναι ούτε νομοσχέδια ούτε καρικατούρες αντιφασιστικών διαδηλώσεων. Είναι η επιστροφή της αριστεράς στις παραδοσιακές της αρχές. Στην πραγματικά αποφασιστική, δυναμική, πατριωτική και σκληρή της ταυτότητα. Του τιμωρού, εκφραστή των αδυνάτων. Που διεκδικεί την εξουσία με σχέδιο και πίστη στο σκοπό της προς όφελος των εργατών/εργαζομένων, αγροτών ή άνεργων, φοιτητών ή μαθητών. Που δεν μένει με ηττοπάθεια σε ανακοινώσεις και καταγγελίες αλλά σχεδιάζει και οργανώνει τον επαναστατικό αγώνα. Με κάθε μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξυπηρετήσει το δίκαιο αυτό σκοπό της. Διότι:

«Τι είναι άλλωστε το κάψιμο μιας τράπεζας μπροστά στη δημιουργία της;»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη