Πρόσφατη αρθρογραφία...

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Εν όψει ευρωεκλογών

«Αν ψηφίσεις δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι»
George Calin

Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός λαός για την οικονομική κρίση, ούτε επειδή «ζούσε παραπάνω από τις ανάγκες του». Στον ελληνικό λαό έκοψαν δυο μισθούς και μερικά δώρα και έπεσε σε φτώχεια. Η σημερινή λιτότητα είναι η συνέχεια μιας ήδη πραγματικότητας λιτότητας της κυβέρνησης Σημίτη μιας ήδη φτωχής χώρας. Βεβαίως με διαβαθμίσεις, αλλά σε γενικές γραμμές φτωχής για τον πολύ κόσμο.

Ο ελληνικός λαός όμως έχει ευθύνη. Έχει ευθύνη που τους ανέχθηκε και που τους στήριξε με την ψήφο του, καθώς και ευθύνη που δεν αντιστάθηκε Είναι τραγικό πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι που θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Αν και λιγοστεύουν ολοένα και κοντεύει πλέον να γίνει ανέκδοτο, ωστόσο υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και 3,000,000 που είχαν ψηφίσει τον Γιώργο Παπανδρέου ως σωτήρα. Ακόμα και σήμερα, πόσος κόσμος υπάρχει που περιμένει να ψηφίσει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να του αλλάξει τη ζωή;

Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ο κόσμος αν ένας ολόκληρος λαός το μόνο που περιμένει είναι να ρίξει μία ψήφο στην κάλπη κάθε κάποια χρόνια. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει η ζωή του αν δεν το απαιτήσει. Αν δεν αγωνιστεί. Αν δεν βγει στο κλαρί.

Οι εκλογές δεν αποτελούν ένα μέσο για να αλλάξει ο κόσμος. Αποτελούν το μέσο για να μείνει όπως είναι. Αποτελούν το άλλοθι που χρειάζεται η αστική δημοκρατία για να δικαιολογήσει τον εαυτό της ως δημοκρατία, έστω και αστική. Έστω και αν στηρίζεται σε μια φτιαχτή, σχετική και άδικη πλειοψηφία. Χρειάζεται κάποιους να την ψηφίζουν ώστε να δείχνει ότι έχει την έγκριση του λαού και μία αντιπολίτευση για να νομιμοποιεί την διαδικασία. Την δήθεν πολυφωνία της.

Οι διαφορετικές φωνές αποσιωπούνται. Πνίγονται. Καταστέλλονται. Ακόμα και αν, για τα μάτια του κόσμου, κληθούν σε κάποιο κανάλι δεν θα τις αφήσουν να μιλήσουν. Αν πάλι είναι επικίνδυνες απειλούνται ακόμη και με δίωξη, ως παρότρυνση σε "τρομοκρατία". Οι φρόνιμες δυνάμεις όμως είναι απαραίτητες, όσο ακραίο λόγο και αν εκφράζουν. Έτσι είναι πολύ βολική μία αστική, ακόμα και μία "ακραία" στα λόγια αριστερά που, μπορεί και να γαβγίζει, αλλά δεν δαγκώνει, συμμετέχοντας στις εκλογές και αναγνωρίζοντας τη διαδικασία.

Πόσο αστείο είναι, πραγματικά, δυνάμεις του κινήματος να καταγγέλλουν το σύστημα ως χούντα αλλά να συμμετέχουν στις εκλογές που διενεργεί. Να παίρνουν μέρος στην κοροϊδία.

Θα συμμετείχαν άραγε και στις εκλογές που ετοιμαζόταν να διεξάγει και η στρατιωτική χούντα, στα πλαίσια του εκδημοκρατισμού της κυβέρνησης Μαρκεζίνη; Δεν είναι ψέμα ούτε μυστικό ότι οι δυνάμεις της επίσημης αριστεράς ετοιμάζονταν για κάτι τέτοιο. Μια χούφτα "πρακτόρων" και "προβοκατόρων" "τρομοκρατών" έσωσε τότε το όνομα της αριστεράς. Άραγε μια τέτοια χούφτα θα βρεθεί και σήμερα;

Ζούμε σε μία κατ' επίφαση δημοκρατία. Δεν έχουμε δικαιώματα. Έχουμε προνόμια, και γι αυτό ανά πάσα στιγμή μπορούν να μας τα στερήσουν. Ο λαός δεν συμμετέχει στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. Απλώς τις εγκρίνει, κάθε μερικά χρόνια. Και όσο ο λαός δεν αποφασίζει ο ίδιος κανείς δεν θα του κάνει το χατήρι να ικανοποιήσει τις προσδοκίες του. Ακόμα και αν βρεθεί κάποιος καλοπροαίρετος να του χαϊδέψει τα αφτιά οι υπόλοιποι του συστήματος δεν θα τον αφήσουν να κάνει πράξη τα λόγια του. Ειδικά δε αν σαν αντιπολίτευση δεν τολμάει καν να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι.

Ο λαός δεν εξαπατήθηκε επειδή πιάστηκε κορόιδο απ' τον "λάθος πολιτικό". Εξαπατήθηκε από τον ίδιο του τον εαυτό. Από τη στιγμή που εναπόθεσε τις ελπίδες του για δικαίωση σε κάποια κυβέρνηση, όποια κι αν ήταν αυτή.

Ζούμε σε μία εποχή ελαχιστοποίησης του αγώνα. Μια εποχή που θεωρείται αγώνας το γεγονός και μόνο ότι ο Γλέζος κατεβαίνει στις ευρωεκλογές. Ζούμε σε μία εποχή που αυτοαποκαλούμενες ανατρεπτικές δυνάμεις, ρήξης και ανατροπής ζητούν «ανατρεπτική αντιευρωπαϊκή ευρωψήφο».

Αν η αγωνιστική διάθεση σήμερα κορυφώνεται στην υποψηφιότητα Γλέζου και ο λαός προτίθεται να αγωνιστεί τόσο μέχρι να τον ψηφίσει δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά. Είμαι όμως αισιόδοξος. Πιστεύω ότι ο λαός έχει καταλάβει πλέον το παιχνίδι και αργά ή γρήγορα θα κάνει κάτι. Αρκεί μόνο να μην είναι πολύ αργά.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καμαρώνει σήμερα διότι αν δεν ήταν αυτός, λέει ο Τσίπρας «θα είχε γίνει εξέγερση». Πρέπει να συλλογιστεί όμως ο καθένας. Όσο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί ανάχωμα και όσο καθυστερεί την αντίσταση τόσο οι άλλοι θα κόβουν. Όταν βγει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και πάρει και μία περίοδο χάριτος και δεν καταφέρει τίποτα μετά θα επιστρέψει η ακροδεξιά, πιο ισχυρή από ποτέ. Τότε τι θα γίνει;

Αν οι εκλογές είναι μία διαδικασία που σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και να εκφράσει πραγματικά την θέληση του λαού τότε τι γίνεται με τις ευρωεκλογές;

Η ψήφος από μόνη της δεν είναι απαραίτητα κακή. Αν υπήρχε ένα επαναστατικό ρεύμα θα είχε μια αξία καταγραφής. Η ψήφος όμως από μόνη της αποτελεί απλώς εν λευκό επιταγή νομιμοποίησης για το καθεστώς. Νομιμοποίηση του όποιου αποτελέσματος και τις όποιας πολιτικής προκύψει από την διαδικασία στην οποία εσύ συμμετείχες και επικύρωσες. Θα πεις «μα εγώ δεν ψήφισα αυτό». Δεν έχει όμως σημασία. Δεν πρόκειται για μία διαδικασία που σχετίζεται με την ψήφο του καθενός και την θέληση των πολλών. Διαφορετικά τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.

Όταν δεν υπάρχει επαναστατικό αντιστασιακό ρεύμα η συμμετοχή των κομμάτων της αριστεράς στις εκλογές και ο προεκλογικός αγώνας δεν είναι άλλο παρά καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων στο λαό. Και αυτό είναι προδοσία.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με συκοφάντες ή με τους αντάρτες!

Με αφορμή την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Δεν γνωρίζω ποιος έκανε την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος. Όσοι σπεύδουν να την καταδικάσουν με βεβαιότητα ίσως γνωρίζουν. Αν είναι έτσι ας μας ενημερώσουν κι εμάς σχετικά με τις διασυνδέσεις τους. Προσωπικά πάντως θα περιμένω να δω την προκήρυξη.

Όπως και να 'χει όμως ένα είναι σίγουρο. Εκείνοι που έκαναν την ενέργεια, όποιοι κι αν ήταν, είχαν και έχουν την στήριξη του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού. Ποιος Έλληνας, ειδικά σήμερα, έχει πραγματικά σε εκτίμηση τις τράπεζες; Και την Τράπεζα της Ελλάδος. Ποιος δεν θεωρεί πως του κλέβουν τη ζωή;

Για το λόγο αυτό η επίθεση κατά της Τράπεζας της Ελλάδος δεν ήταν μια ενέργεια "ατομικής βίας" (αν υποθέσουμε ότι υφίσταται καν αυτό σαν έννοια) ή αποκομμένη από το "μαζικό κίνημα". Διότι όπως γράφει και ο Δημήτρης Γληνός, στο βιβλίο του Τι Είναι Και Τι Θέλει Το Ε.Α.Μ.:

«Η πάλη σε κάθε της μορφή είναι μαζική, δεν είναι ατομική. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλες οι μορφές της πάλης και πως κάθε ενέργεια διεξάγεται από μεγάλες ή μικρές ομάδες. Τα άτομα ενεργούνε, μα κάθε ενέργειά τους έχει για φορέα τη θέληση όλης της ομάδας, τη θέληση όλου του λαού.
Και οι μορφές της πάλης είναι άπειρες. Αρχίζουνε από τις πιο απλές ενέργειες που θα εκτελέσεις και φτάνουν ως την ένοπλη σύγκρουση στο πεδίο της μάχης»

Όσοι βρίσκονται πίσω απ' αυτή την ενέργεια επομένως έχουν την στήριξη του μεγαλύτερου, αν όχι σχεδόν όλου του ελληνικού λαού.

Ορισμένα οπορτουνιστικά καθίκια, είτε της επίσημα ρεφορμιστικής είτε της "επαναστατικής" (γελάει ο κόσμος) άκρας αριστεράς μόλις πάρει κάποιος τα συνθήματα τους και τα κάνει πράξη τα ξεχνάνε με μιας.

Έτσι φωνάζουν για κρεμάλες στους φασίστες αλλά μόλις κάποιος πήρε τα όπλα και στράφηκε εναντίων της Χρυσής Αυγής το θεώρησαν "ύποπτο".

Μιλάνε για χούντα των τραπεζών, μα μόλις χτυπηθεί μια τράπεζα ξεχνάνε στη στιγμή όσα λέγανε φτάνοντας να υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν εξέφραζε καν το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Η τακτική τους αυτή της προβοκατορολογίας δεν είναι μικρής σημασίας και ούτε πρέπει να μένει αναπάντητη. Διότι μπλέκεται με και ενισχύει την αστική προπαγάνδα, από τη δική της μεριά, προσπαθώντας να μειώσει τον δυναμικό και ακηδεμόνευτο αγώνα που ξεφεύγει από τους ίδιους.


«Ό,τι αποδυναμώνει τον αγώνα,τον υπονομεύει,τον συκοφαντεί είναι προδοσία»
Κάρλος Μοντεμαγιόρ

Μια προσπάθεια να παρουσιαστούν οι αγωνιστές ως κάτι άλλο πέρα και απέναντι από το λαό και όχι ως αυτό που είναι. Ως το πραγματικά δυναμικό και αποφασισμένο κομμάτι του λαού που δεν άντεξε άλλο και έκανε το βήμα που χιλιάδες σκέφτονται αλλά δεν έκαναν ακόμα. Που ξεπέρασαν τον ατομικό τους φόβο και βγήκαν στον συλλογικό και δυναμικό αγώνα. Που βγήκαν στο κλαρί.

Εκεί που η οργή και η ανάγκη για δίκαιο ξεπερνούν τον φόβο του καθενός και γίνονται η πολυπόθητη φωτιά, κι ας είναι η φωτιά που θα τους κάψει.

Όλο αυτό συμβαίνει λόγο της απόστασης που βλέπουν οι γραφειοκράτες μεταξύ λόγου και πράξης. Μια συνήθεια πως το μόνο ρεαλιστικό και σημερινό είναι οι ανακοινώσεις, με την δράση να έρχεται σε ένα αόριστο και μακρινό αύριο που στη συνέχεια γίνεται μεθαύριο. Απόσταση σε όσα λένε και σε όσα είναι έτοιμοι να κάνουν.

Γι αυτό και ο λαός δεν τους ακολουθεί. Διότι δεν είναι ηλίθιος. Καταλαβαίνει ποιοι είναι οι εχθροί του. Ποιοι συκοφάντες ή ποιοι απλά φοβιτσιάριδες.
Στους τελευταίους φοβιτσιάριδες έχει εναποθέσει και τις τελευταίες του ελπίδες. Ελπίδες για λύση χωρίς να βρέξει τα πόδια του. Μια φοβιτσιάρα αριστερά που θα κληθεί να τα βάλει με τους ισχυρούς άοπλη, δίχως καμία διδαχή από το παράδειγμα του πρόεδρου Αλιέντε.

«Η βόμβα στο παγιδευμένο ΙΧ, δεν χτυπά τις Τράπεζες κ το σύστημα. Βλάπτει την χώρα και τη Δημοκρατία. » δήλωσε ο Παπαδημούλης από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Πως αυτοί οι χωρίς τσαγανό άνθρωποι θα εξυπηρετήσουν τη θέληση του λαού ως κυβέρνηση της αριστεράς αύριο, στα δύσκολα, την στιγμή που σήμερα όχι απλώς δεν στηρίζουν αλλά καταδικάζουν τη θέληση του ελληνικού λαού;

Για αυτόν και πολλούς ακόμα λόγους η κυβέρνηση της αριστεράς είναι καταδικασμένη στην αποτυχία. Και αν ο ελληνικός λαός εναποθέσει όλες του τις ελπίδες σε αυτή θα βρεθεί ανέτοιμος σε μία μετέπειτα κυβέρνηση της ακροδεξιάς.
Δεν είναι λάθος η ψήφος στην αριστερά σήμερα, σε αυτές τις ιστορικές εκλογές. Δεν έχει όμως και κάποια ιδιαίτερη αξία.

Ο ελληνικός λαός έχει δείξει τόσο με τις καθημερινές του κουβέντες στις παρέες όσο και με δυναμικές κινητοποιήσεις πως έχει καταλάβει ποιος είναι ο εχθρός του. Ποιοι ευθύνονται για τη μιζέρια του. Και ο εχθρός του είναι ένας και ο ίδιος. Οι τράπεζες και οι επιχειρηματίες. Πολιτικάντιδες, μεγαλοδημοσιογράφοι και λοιπά λαμόγια. Και φυσικά το ξένο κεφάλαιο. Η ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνήσεων Γερμανίας και Η.Π.Α.

Ο λαός έχει δει τον εχθρό του, και δικαίως θα θεωρήσει συνυπεύθυνο όποιον τους καλύψει ή σταθεί εμπόδιο στην απόδοση της δικαιοσύνης.

Έτσι ενώ από τη μία περιμένει, με μισή ελπίδα, τους φρόνιμους από την άλλη μεριά, από την "επαναστατική" αριστερά βρίσκει λόγο που αντί να τον ωθεί να ξεπεράσει τον φόβο του απέναντι στο φαινομενικά πανίσχυρο κράτος αυτή του παρουσιάζει πως δεν χρειάζεται να ξεπεράσει κανέναν φόβο. Δεν χρειάζεται να κάνει κανένα βήμα. Πως αρκούν οι λίγες και χωρίς σχέδιο σκόρπιες πορείες - λιτανείες στις οποίες αναλώνεται.
Τον καλεί σε "επανάσταση" αλλά μέχρι εκεί που η επανάσταση δεν ξεπερνά την αστική νομιμότητα.

Όλα αυτά δεν τα γράφω στενά σε σχέση με την ενέργεια στην Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε φυσικά επειδή θεωρώ άχρηστους να την στηρίξουν εκείνους που την έκαναν. Είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσει πολυσέλιδη προκήρυξη. Άλλωστε είναι και μια ενέργεια που μιλάει από μόνη της.

Όμως ο λόγος που πρέπει να μιλήσουμε και να τα πούμε αυτά είναι άλλος. Το καθεστώς έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Πάντα το ξέραμε αλλά τώρα το επαληθεύσαμε. Το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια. Βγήκαν αποδείξεις και μάλιστα με την αγαπημένη μορφή του αστού και του συνομωσιολόγου. Με βίντεο! Ποια το είδε όλη η Ελλάδα. Οι φυλακές δολοφονούς. Η κυβέρνηση διατάζει τη δικαιοσύνη. Τα μεμονωμένα περιστατικά αστυνομικής βίας της κυβέρνησης Καραμανλή πλέον έδωσαν τη θέση τους στην αποκάλυψη της πραγματικότητας. Μιας καθημερινότητας παραβιάσεων και απολυταρχίας.

Και τίποτα!

Η ριζοσπαστική αριστερά το μόνο που έχει να κάνει είναι να δηλώσει σε χλιαρούς και γλυκανάλατους τόνους πως: «εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη»

Με ποιους θα πας; Ποιους θα ψηφίσεις; Δεν βλέπεις;

Την ριζοσπαστική αντιπολίτευση που μιλά για δημοκρατία; Ποια δημοκρατία; Αυτή που σχεδόν έχει παραδεχτεί (και θα παραδεχτεί σύντομα ανοιχτά) το καθεστώς ότι έχει προ πολλού καταλυθεί; Οι ίδιοι άνθρωποι (ή πολιτικοί συνεχιστές τους) που μια μέρα πριν το πραξικόπημα του 1968 μίλαγαν για σταθερότητα της δημοκρατίας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Την περίοδο 2008 - 2013 δόθηκαν στις τράπεζες 211.500.000.000 ευρώ ως βοήθεια. Χρήματα που κλάπηκαν από τον ήδη φτωχό ελληνικό λαό με τίμημα την εξαθλίωση του και χιλιάδες αυτοκτονίες.

Δεν υπάρχει λοιπόν πιο αναμενόμενη και δικαιολογημένη ενέργεια στην συλλογική συνείδηση από μία βομβιστική ενέργεια εναντίων των τραπεζών. Και αν η κυβέρνηση και η επίσημη αριστερά την καταδικάζει «απ' όπου κι αν προέρχεται» ο ελληνικός λαός την στηρίζει, απ' όπου κι αν προέρχεται!

Κι αυτό είναι που θέλει προσοχή. Ο ελληνικός λαός είναι τόσο απογοητευμένος και οργισμένος που αναζητά εκδίκηση, πρώτα απ' όλα και δικαιοσύνη μετά. Οι πολυσυζητημένες συνθήκες όχι απλώς δεν είναι ανώριμες αλλά είναι ένα καζάνι έτοιμο να σκάσει.
Σε αυτές τις συνθήκες ο ελληνικός λαός ψάχνει το χέρι του τιμωρού απ' όπου κι αν προέρχεται. Και αν η αριστερά παραιτηθεί από αυτό της το δικαίωμα στην αντιβία ο λαός αναγκαστικά και δικαίως θα το ψάξει και θα το βρει στον φασισμό.

Η καλύτερη απάντηση λοιπόν στον φασισμό δεν είναι ούτε νομοσχέδια ούτε καρικατούρες αντιφασιστικών διαδηλώσεων. Είναι η επιστροφή της αριστεράς στις παραδοσιακές της αρχές. Στην πραγματικά αποφασιστική, δυναμική, πατριωτική και σκληρή της ταυτότητα. Του τιμωρού, εκφραστή των αδυνάτων. Που διεκδικεί την εξουσία με σχέδιο και πίστη στο σκοπό της προς όφελος των εργατών/εργαζομένων, αγροτών ή άνεργων, φοιτητών ή μαθητών. Που δεν μένει με ηττοπάθεια σε ανακοινώσεις και καταγγελίες αλλά σχεδιάζει και οργανώνει τον επαναστατικό αγώνα. Με κάθε μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξυπηρετήσει το δίκαιο αυτό σκοπό της. Διότι:

«Τι είναι άλλωστε το κάψιμο μιας τράπεζας μπροστά στη δημιουργία της;»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Ο Μάρτυς Μπαλτάκος

Τα τελευταία χρόνια, οι τελευταίοι μήνες, οι τελευταίες μέρες μοιάζουν σαν μία μεγάλη προσπάθεια να πειστεί και ο τελευταίος αφελής για το πραγματικό πρόσωπο του καθεστώτος. Αυτό που δεν κατάφερε να αναδείξει η αριστερά το πετυχαίνει από μόνη της η σημερινή κυβέρνηση.
Έτσι ο Μπαλτάκος δεν ήρθε σήμερα να πει κάτι καινούργιο που δεν ήξερε (ή δεν υπέθετε έστω) κανείς, αλλά να αποδείξει ξεκάθαρα και με απόλυτη σαφήνεια και στους τελευταίους δύσπιστους όλα όσα λέγαμε τόσο καιρό. Πως όχι μόνο κυβέρνηση και Χρυσή Αυγή βρίσκονται σε στενή σχέση και συνεργασία αλλά και πως η κυβέρνηση ελέγχει και κατευθύνει την δικαιοσύνη.

Έτσι όλοι αυτοί που μέχρι χτες επικήρυσσαν "τρομοκράτες" σε στυλ φαρ ουέστ και έψαχναν για "συγκοινωνούντα δοχεία" κάνοντας ηθικά κηρύγματα είναι εκείνοι που σήμερα αποδεικνύονται για ακόμα μία φορά, πιο καθοριστικής σημασίας αυτή τη φορά, μάστορες της διαπλοκής και της απάτης. Είναι εκείνοι που κάτω απ' το άγρυπνο βλέμμα των αγίων τους εικόνων συνωμοτούν ανοιχτά φανερώνοντας όλη τους την υποκρισία και την ψευτιά τους.
Εκείνοι που μιλάν για δικαιοσύνη ακολουθώντας τις πιο άδικες πολιτικές που θα μπορούσαν, είναι εκείνοι που διατάζουν με ευθύς εντολές την δικαιοσύνη, όπως λέγαμε και αποδείχτηκε τώρα, που ελέγχουν τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης δημοσιογράφους, όπως ξέρουν όλοι. Είναι οι ίδιοι που με τη σειρά τους ακολουθούν πιστά τις εντολές που παίρνουν απ' το ξένο κεφάλαιο πρώτα απ' όλα, τα μεγάλα κέντρα της Γερμανίας και των Η.Π.Α., όσο και του ντόπιου κεφαλαίου όσο του αναλογεί.

Αυτή που αποκαλύπτεται σήμερα ήταν η "δημοκρατία" και η "δικαιοσύνη" όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Αυτό το καθεστώς που δίκασε, καταδίκασε, αποφάσισε, έκλεψε, καταπάτησε και διέλυσε εν τέλει τη χώρα.
Χαρακτηριστικό της "δημοκρατίας" μας είναι εν τέλει η σταθερότητα της κυβέρνησης στην θέση της ακόμη και μετά την αποκάλυψη πως η δικαιοσύνη είναι κι εκείνη ένα μαντρί επίορκων.

Η Χρυσή Αυγή δεν εκφράζει ούτε τον φασισμό ούτε τον ολοκληρωτισμό στην Ελλάδα. Αποτελεί απλώς την πιο καθαρή εκδοχή του. Όμως ο φασισμός δεν μπήκε στη βουλή, στα τηλεοπτικά παράθυρα και στην κοινωνία ούτε με την είσοδο της Χρυσής Αυγής ούτε με την είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. όπως παλιότερα έλεγαν κάποιοι. Ο φασισμός ήταν ήδη και στη βουλή και στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ποτέ δεν έφυγε.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον άδικο εκλογικό νόμο που κάποτε είχε φτάσει να αναδείξει κυβέρνηση το δεύτερο σε ψήφους κόμμα; "Δημοκράτες" που κατά την εξέγερση του 2008 ζητούσαν την επέμβαση του στρατού, που ζητούσαν να κατέβουν άρματα μάχης στους δρόμους; Τους πολιτικούς και δημοσιογράφους που εξοργίζονταν που οι φύλακες δεν πυροβόλησαν εν ψυχρό και χωρίς λόγο τον δραπέτη Παλαιοκώστα; Τις αναρίθμητες παραβάσεις ακόμα και του δικού τους του συντάγματος;

Αυτές είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις που κυβερνούσαν και κυβερνάν τον τόπο από την λεγόμενη πτώση της δικτατορίας και την αρχή της μεταπολίτευσης. Η λεγόμενη αυτή "πτώση" δεν ήταν άλλο από μια διαδικασία "εκδημοκρατισμού" σαν αυτή που ξεκίνησε αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει η χουντική κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Μια τυπική διαδικασία αλλαγής σκυτάλης στο αεροδρόμιο που παραδόθηκε στα χέρια του Καραμανλή για να εγκαινιάσει την νέα περίοδο με αμνηστεύσεις χουντικών.
Για να φτάσουμε σιγά σιγά έτσι εν έτει 2014 με τους δημοσιογράφους να προσπαθούν πλέον ανοιχτά να βγάλουν λάδι τον υπουργό της χούντας Μομφεράτο. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως εάν ο Παττακός ήταν 20 χρόνια νεότερος θα ήταν υπουργός.

Αξίζει τέλος να μην ξεχάσουμε και κάπου εδώ να θυμηθούμε και να αναφέρουμε την δήλωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πως εμπιστεύεται την δικαιοσύνη. Τους ιστορικούς και πολιτικούς συνεχιστές όσων είχαν γράψει στην ΑΥΓΗ ότι δεν υπάρχει κίνδυνος πραξικοπήματος μια μέρα πριν την χούντα.

Το πραγματικό πρόσωπο αυτού του καθεστώτος γίνεται ολοένα και πιο φανερό στον καθένα. Και αν κάποιοι ξυπνάνε αργοπορημένα σήμερα γι αυτούς αντιστοιχούν άλλοι πόσοι που πλέον δεν θα ανεχτούν άλλο αυτή την κοροϊδία. Δεν τίθεται η παραμικρή αμφιβολία πλέον, η Ελλάδα είναι μια παραφορτωμένη μπαρουταποθήκη. Το ερώτημα είναι, ποιος θα ανάψει τη σπίθα;

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη