Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Η αξία της ανθρώπινης ζωής

Το χτεσινό σχόλιο σχετικά με τα δημοσιεύματα του τύπου μου έδωσε ιδέα για το επόμενο. Αν και συνήθως δεν γράφω τόσο συχνά ο πολιτικός χρόνος και οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές που λέω να τις ακολουθήσω.

Διάβαζα πάλι για ένα ναυάγιο με πνιγμένους μετανάστες. Η ανακοίνωση λίγων γραμμών που δεν έπαιξε σε κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης αναφέρει πως ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν και βρέφη. Λιτά και κυνικά.

Θυμήθηκα δεκάδες, εκατοντάδες όμοιες ανακοινώσεις τα τελευταία χρόνια. Θυμήθηκα τους λιμενικούς που συνέβαλαν σε ένα τέτοιο ναυάγιο. Δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Δεν ξαναμίλησε κανείς γι αυτό. Βλέπω την ίδια ώρα, για τον εκτελεσμένο από την 17Ν, υπουργό της ΧΟΥΝΤΑΣ Μομφεράτο να γίνεται μια απόπειρα ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης με την προβολή του γιού του να πραγματοποιεί γραφικές διαμαρτυρίες.

Και σκέφτομαι. Κανείς δεν αμφισβητεί τον ανθρώπινο πόνο της απώλειας. Όμως η διαφορά είναι εξόφθαλμη για να κρυφτεί. Η ζυγαριά αξίας της ανθρώπινης ζωής που κρατάνε οι δημοσιογράφοι γέρνει συντριπτικά, δίνοντας όλο το βάρος σε λίγους αδιαφορώντας ελαφρά την καρδία για δεκάδες χιλιάδες άλλους. Αξιακή ζυγαριά σε συμφωνία με το πολιτικό σύστημα που υπηρετούν.

Εκτός αν θέλουν να μας πουν ότι τα βρέφη ήταν περισσότερο ένοχα από τον υπουργό της χούντας. Στο κάτω κάτω για τον τελευταίο υπήρχε μια ολόκληρη εποχή που σχεδόν ένας ολόκληρος λαός ζητούσε την εκτέλεσή του. Αυτού και των ομοίων του που κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και ατιμώρητοι. Άλλο που σήμερα οι μισοί κάνουν πως δεν το θυμούνται και οι άλλοι μισοί φοβούνται να το θυμίσουν.

Όλο αυτό συμβαίνει διότι προφανώς η καταδίκη της βίας δεν είναι καθολική. Δεν αφορά τη βία «απ' όπου κι αν προέρχεται» αλλά μόνο αν προέρχεται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν μπορούν να το πουν, ακόμα, με το όνομά του αλλά εκείνο που διεκδικούν είναι το μονοπώλιο της βίας. Μέσα από μια θεσμική σταδιακή μεταρρύθμιση να καθιερωθεί ένα καθεστώς όπου, και επίσημα πλέον, θα τυπώνεται ό,τι επιτρέπουν, θα ακούγεται ό,τι θέλουν, θα γίνονται συλλήψεις χωρίς δίκες. Ορισμένοι σίγουρα σκέφτονται και την εξορία.

Η ανθρώπινη ζωή για τους δημοσιογράφους και όσους εκπροσωπούν, βιομηχάνους, υπουργούς κ.α. δεν έχει ίση αξία. Δεν έχει καθόλου αξία. Διαχειρίζονται τον θάνατο σε μία επικοινωνιακή προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης κατά πως τους συμφέρει ή ανάλογα με το πόσο κοντά στο θύμα βλέπουν τον εαυτό τους.

Έτσι θύματα του καπιταλισμού και της οικονομικής κρίσης, θύματα της μετανάστευσης, εκατοντάδες, χιλιάδες θύματα δεν έχουν όνομα. Δεν είναι πατεράδες. Αλλά τώρα δεν θέλουμε να χτυπήσουμε την κυβέρνηση άρα η πληροφορία αυτή μας είναι άχρηστη. Από αίσθηση δημοσιογραφικής δεοντολογίας ορισμένοι “εναλλακτικοί” ή και “αριστεροί” δημοσιογράφοι αρκούνται απλά να το ανακοινώσουν. Ακόμη κι αυτοί όμως, πόσο παραπάνω χώρο και “συναίσθημα” διαθέτουν όταν το θύμα ανήκει στο συνδικάτο της ρεμούλας;

Διαφορά μας με όλους αυτούς είναι πως εμείς έχουμε άλλο μέτρο για την αξία του ανθρώπου. Για τη ζωή και για το θάνατο. Την αξιοπρέπεια. Το ποιοι έχουν φετίχ με τη βία, ποιοι διψάνε για αίμα και ανθρώπινο πόνο στο σύγχρονο Κολοσσαίο που ονομάζεται δημοσιογραφία είναι ξεκάθαρο και οι εκφραστές του δεν μπορούν να ξεγελάσουν πλέον.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη