Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Η αξία της ανθρώπινης ζωής

Το χτεσινό σχόλιο σχετικά με τα δημοσιεύματα του τύπου μου έδωσε ιδέα για το επόμενο. Αν και συνήθως δεν γράφω τόσο συχνά ο πολιτικός χρόνος και οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές που λέω να τις ακολουθήσω.

Διάβαζα πάλι για ένα ναυάγιο με πνιγμένους μετανάστες. Η ανακοίνωση λίγων γραμμών που δεν έπαιξε σε κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης αναφέρει πως ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν και βρέφη. Λιτά και κυνικά.

Θυμήθηκα δεκάδες, εκατοντάδες όμοιες ανακοινώσεις τα τελευταία χρόνια. Θυμήθηκα τους λιμενικούς που συνέβαλαν σε ένα τέτοιο ναυάγιο. Δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Δεν ξαναμίλησε κανείς γι αυτό. Βλέπω την ίδια ώρα, για τον εκτελεσμένο από την 17Ν, υπουργό της ΧΟΥΝΤΑΣ Μομφεράτο να γίνεται μια απόπειρα ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης με την προβολή του γιού του να πραγματοποιεί γραφικές διαμαρτυρίες.

Και σκέφτομαι. Κανείς δεν αμφισβητεί τον ανθρώπινο πόνο της απώλειας. Όμως η διαφορά είναι εξόφθαλμη για να κρυφτεί. Η ζυγαριά αξίας της ανθρώπινης ζωής που κρατάνε οι δημοσιογράφοι γέρνει συντριπτικά, δίνοντας όλο το βάρος σε λίγους αδιαφορώντας ελαφρά την καρδία για δεκάδες χιλιάδες άλλους. Αξιακή ζυγαριά σε συμφωνία με το πολιτικό σύστημα που υπηρετούν.

Εκτός αν θέλουν να μας πουν ότι τα βρέφη ήταν περισσότερο ένοχα από τον υπουργό της χούντας. Στο κάτω κάτω για τον τελευταίο υπήρχε μια ολόκληρη εποχή που σχεδόν ένας ολόκληρος λαός ζητούσε την εκτέλεσή του. Αυτού και των ομοίων του που κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και ατιμώρητοι. Άλλο που σήμερα οι μισοί κάνουν πως δεν το θυμούνται και οι άλλοι μισοί φοβούνται να το θυμίσουν.

Όλο αυτό συμβαίνει διότι προφανώς η καταδίκη της βίας δεν είναι καθολική. Δεν αφορά τη βία «απ' όπου κι αν προέρχεται» αλλά μόνο αν προέρχεται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν μπορούν να το πουν, ακόμα, με το όνομά του αλλά εκείνο που διεκδικούν είναι το μονοπώλιο της βίας. Μέσα από μια θεσμική σταδιακή μεταρρύθμιση να καθιερωθεί ένα καθεστώς όπου, και επίσημα πλέον, θα τυπώνεται ό,τι επιτρέπουν, θα ακούγεται ό,τι θέλουν, θα γίνονται συλλήψεις χωρίς δίκες. Ορισμένοι σίγουρα σκέφτονται και την εξορία.

Η ανθρώπινη ζωή για τους δημοσιογράφους και όσους εκπροσωπούν, βιομηχάνους, υπουργούς κ.α. δεν έχει ίση αξία. Δεν έχει καθόλου αξία. Διαχειρίζονται τον θάνατο σε μία επικοινωνιακή προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης κατά πως τους συμφέρει ή ανάλογα με το πόσο κοντά στο θύμα βλέπουν τον εαυτό τους.

Έτσι θύματα του καπιταλισμού και της οικονομικής κρίσης, θύματα της μετανάστευσης, εκατοντάδες, χιλιάδες θύματα δεν έχουν όνομα. Δεν είναι πατεράδες. Αλλά τώρα δεν θέλουμε να χτυπήσουμε την κυβέρνηση άρα η πληροφορία αυτή μας είναι άχρηστη. Από αίσθηση δημοσιογραφικής δεοντολογίας ορισμένοι “εναλλακτικοί” ή και “αριστεροί” δημοσιογράφοι αρκούνται απλά να το ανακοινώσουν. Ακόμη κι αυτοί όμως, πόσο παραπάνω χώρο και “συναίσθημα” διαθέτουν όταν το θύμα ανήκει στο συνδικάτο της ρεμούλας;

Διαφορά μας με όλους αυτούς είναι πως εμείς έχουμε άλλο μέτρο για την αξία του ανθρώπου. Για τη ζωή και για το θάνατο. Την αξιοπρέπεια. Το ποιοι έχουν φετίχ με τη βία, ποιοι διψάνε για αίμα και ανθρώπινο πόνο στο σύγχρονο Κολοσσαίο που ονομάζεται δημοσιογραφία είναι ξεκάθαρο και οι εκφραστές του δεν μπορούν να ξεγελάσουν πλέον.

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Σχόλιο για το δημοσίευμα στο “Πρώτο ΘΕΜΑ”

Αρχικά δεν είχα την πρόθεση να ασχοληθώ με το δημοσίευμα στην εφημερίδα “Πρώτο ΘΕΜΑ”, όπως δεν ασχολούμαι και με όλα όσα κατά καιρούς γράφονται. Όμως, επειδή προτιμώ να είμαι ο ίδιος κύριος όσων γράφω και πιστεύω, θέλω να είναι σαφές πως η ψυχολογική τους διάσταση που προσπαθεί να αποδοθεί από τον αστικό τύπο ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Όπως και τα άλλα έτσι και το άρθρο της εφημερίδας “Πρώτο ΘΕΜΑ” περιέχει αναπόφευκτα ανακρίβειες, αποτέλεσμα και της δικής μου απροθυμίας να δώσω συνέντευξη ή κάποιες απαντήσεις καθώς ως άνθρωπος προτιμώ να μιλώ όταν έχω να πω κάτι, πράγμα που κατά βάση κάνω από το blog Ανυπότακτος.
Όπως και να 'χει όμως όλα αυτά δεν έχουν μεγάλη σημασία.

Αυτό που έχει όμως πραγματικά ενδιαφέρον δεν είναι τόσο η ενασχόληση μαζί μου αλλά το πως, με αφορμή αυτή, επιχειρείται για ακόμα μία φορά μια απόπειρα συναισθηματικής αντιμετώπισης πολιτικών γεγονότων. Επιχειρείται μια ανάλυση συναισθηματική και όχι πολιτική. Οι αναφορές σε ψυχολόγους, οι συναισθηματικές ερμηνείες, τα "θύματα" και από τις δύο πλευρές του ταξικού πολέμου. Η ίδια αντιμετώπιση που περιγράφεται και στο βιβλίο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» περί ψυχολογοποίησης της πολιτικής.

Οι επιλογές οι δικές μου που επιχειρούνται να αναλυθούν με συναισθηματικούς και ψυχολογικούς όρους, οι επιλογές όσων επιλέγουν τις δυναμικές ενέργειες, η επιλογή να γραφτεί το βιβλίο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» είναι επιλογές πολιτικές.

Η απόπειρα δημοσιογράφων και κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν, να ερμηνεύσουν και να παρουσιάσουν με συναισθηματικά κριτήρια πολιτικά γεγονότα φανερώνει την αδυναμία τους να τα αντιμετωπίσουν ως αυτά που είναι. Ως πολιτικά και κοινωνικά.

Έτσι βλέπουμε κυνικές ανακοινώσεις για τους χιλιάδες αυτόχειρες που έφεραν οι πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων. Ψυχρές αριθμητικές ανακοινώσεις για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους στους ΝΑΤΟϊκούς πολέμους. Αλλά όταν πρόκειται για ένα δυο πρόσωπα της αποδεδειγμένης και βαμμένης με αίμα εκατοντάδων εργατών διαπλοκής τότε τους πιάνει το "παράπονο". Τότε χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και θυμούνται την ανθρώπινη πλευρά των νεκρών. Πλευρά που ουδέποτε θυμούνται για τα εκατοντάδες θύματα των "πατεράδων" που εκτέλεσε η 17 Νοέμβρη. Αριθμοί χαμένοι σε στατιστικές που ποτέ δεν ασχολείται κανείς μαζί τους.

Αυτή η συναισθηματική και επιλεκτική αντιμετώπιση θανάτων έναντι θανάτων φανερώνει για ακόμα μία φορά την υποκρισία και την κυνικότητα τους.

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

"Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη" | Κουφοντίνας Δημήτρης

Εκείνο το βράδυ στα Σεπόλια έγιναν πολλές αναποδιές. Ήμασταν τέσσερις, είχαμε επισημάνει μια καμιονέτα. Στην οδό Αυλώνος, όπως κατεβαίναμε από τη Ρόδου.
Τα δύο περιπολικά είχαν κατεβεί από την οδό Ρόδου. Το πρώτο προσπέρασε τη γωνία με την Αυλώνος, ύστερα έκανε όπισθεν. Πετάχτηκε ένας, ο καουμπόης. Με προτεταμένο το περίστροφο και την αλαζονεία της εξουσίας διέταξε «Ψηλά τα χέρια». Λάθος πόρτα χτύπησε. Βουτήξαμε πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ανταλλάξαμε πυροβολισμούς. Ο καουμπόης καλύφθηκε. Νομίζω τον πήρε μια σφαίρα. Αργότερα, μετά τους πυροβολισμούς του εναντίον μου. Καλύφθηκαν και οι άλλοι από τα δύο περιπολικά που κατέβηκαν τη Ρόδου. Ρίχναμε αραιά πυρά – δεν είχαμε πολλές σφαίρες. Μία μία, να τους κρατάμε καθηλωμένους όσο αποχωρούσαμε.
Υποχωρούσαμε στην Αυλώνος. Πήρα μια χειροβομβίδα από ένα σύντροφο. Την πέταξα πίσω από τους οχυρωμένους αστυνομικούς. Πάνω που είχαν ξεθαρρέψει και έβγαιναν από το καβούκι τους. Λούφαξαν ξανά. Ο ένας από αυτούς είχε βγει στη μέση του δρόμου με το αυτόματο, έτοιμος να ρίξει. Θα μας χτυπούσε, θα χτυπούσε και το συγκεντρωμένο κόσμο πίσω μας. Έριξα τη χειροβομβίδα εκεί, για να λουφάξει. Ανάμεσά τους. Εκεί δεν υπήρχε κόσμος, δεν κινδύνευε κανένας, μόνο οι αστυνομικοί τραυματίστηκαν, τρόμαξαν, κρύφτηκαν. Υποχωρήσαμε στην Αυλώνος, προς Αθήνα. Πολλά αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, έκλειναν το δρόμο. Μπροστά ήταν ένα παλιό ταξί. Βγάλαμε τον πελάτη του. Βγάλαμε τον ταξιτζή. «Μια στιγμή να πάρω τις εισπράξεις», «Καλά, πάρ’ τες».
Οι αστυνομικοί από τη μεριά της Ρόδου πήγαν να ξεμυτίσουν. Τους φώναξα «Ρίχνω κι άλλη χειροβομβίδα». Ξαναλούφαξαν. Πρώτος αυτός με το αυτόματο.
Ένα –τρίτο ή τέταρτο;– περιπολικό ήρθε στην Αυλώνος από τη μεριά της Αθήνας. Μπλοκαρίστηκε από τα σταματημένα αυτοκίνητα. Κατέβηκαν, μας έριχναν από πίσω, από δυο τρία μέτρα απόσταση. Ανταποδώσαμε τα πυρά. Ξεκίνησα αργά, έστριψα αριστερά, στη Χρηστομάνου, ξανά αριστερά στη Δυρραχίου, ξανά αριστερά, πήρα την Αγίου Μελετίου. Ακούσαμε σειρήνα πίσω μας. Είπα να πετάξουν χειροβομβίδες. Δεν μας κυνηγούσαν, μετέφεραν τους τραυματίες τους. Όταν άκουσαν τις εκρήξεις, εξαφανίστηκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Σημείωμα του εκδότη

Ο Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη έχει αποδείξει την πίστη του στον πλουραλισμό των ιδεολογικών, πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών ρευμάτων. Οι εκδόσεις μας κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης περίπου διαδρομής τους έχουν δείξει ότι δεν έχουν εμμονές σε μονομερείς αφηγήσεις για κρίσιμα θέματα της ιστορικής εξέλιξης στην Ελλάδα και δεν διακατέχονται από προκαταλήψεις. Πιστεύουμε ότι πρέπει να φωτιστούν όλες οι πτυχές της ελληνικής ιστορίας σε κρίσιμες και αμφισβητούμενες ιστορικές περιόδους. Με πίστη σε αυτή τηναρχή της διερεύνησης κρίσιμων φάσεων της ιστορικής και πολιτικής εξέλιξης και με μοναδικό κριτήριο να χυθεί άπλετο φως, προχωρήσαμε στην έκδοση του βιβλίου αυτού. Είναι αυτονόητο ότι ο Εκδοτικός Οίκος, βασιζόμενος στις παραπάνω αρχές, έχει εκδώσει και άλλα βιβλία σχετικά με την ύπαρξη και τη δράση της 17Ν, που αποδεικνύουν κάθε φορά ότι η έκδοση ενός βιβλίου δεν σημαίνει ότι ο Εκδοτικός Οίκος συμμερίζεται ή ταυτίζεται με τις απόψεις των συγγραφέων. Οι απόψεις που αναλύονται από το συγγραφέα στο βιβλίο αυτό είναι αντίστοιχες με τα κείμενα των προκηρύξεων της 17Ν, όπως αυτά έχουν δημοσιοποιηθεί από τα ΜΜΕ (εφημερίδες - ραδιόφωνα - τηλεόραση - internet) και επίσης έχουν αναδειχθεί μέσα από τη διαδικασία της πολύκροτης δίκης και έχουν καταχωριστεί στα πρακτικά της δίκης.

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Οχυρό Κριμαία

Η Κριμαία όπως και όλη η ανατολική Ουκρανία ήταν ανέκαθεν περιοχές ρωσικές. Ρωσικής γλώσσας και κουλτούρας, συμφερόντων, ιστορίας.
Η απληστία και το θράσος των Η.Π.Α. και της Ε.Ε που είχαν κάποιες "επιτυχίες" στον τρίτο κόσμο τις έσπρωξε να δοκιμάσουν την τύχη τους και στην ανατολική Ευρώπη. Εκεί όπου υπάρχει η Ρωσία, όχι ως μπαμπούλας ή σοβιετικό απομεινάρι αλλά ως ανεξάρτητη χώρα.

Η Ρωσία μπορεί να μην έχει κομμουνισμό. Μπορεί να μην είναι κάποια νησίδα ευτυχίας. Είναι όμως ένα ανεξάρτητο κράτος και αυτό είναι κάτι που δεν το ανέχονται ούτε τα δυτικά αφεντικά ούτε οι δικοί μας υποτελείς. Γι αυτούς είναι αδιανόητο μια χώρα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της κόντρα στα συμφέροντα των ισχυρών της δύσης.
Μια ιδιαίτερη αντίληψη για το δίκαιο.

Ο Πούτιν δεν κάνει άλλο από το αυτονόητο. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της Ρωσίας και του ρωσικού λαού. Αυτό που είναι δίκαιο.

Η πολιτική είναι μια σύγκρουση συμφερόντων και ο πόλεμος η προέκταση της πολιτικής. Πόλεμος που όταν γίνεται προς όφελος της δύσης χαρακτηρίζεται "αναπόφευκτος", ή "αναγκαίος" αλλά όταν γίνεται για την υπεράσπιση ενός λαού και των συμφερόντων του υπάρχει μια τάση από τα Μ.Μ.Ε. να θεωρείται "παράλογος", "φριχτός" ή και καμιά φορά "τρομοκρατία".

Υποκρισία που φαίνεται. Αυτές τις μέρες όλο και περισσότερο και σήμερα από το πρωί τα ειδησιογραφικά δίκτυα βρίσκονται σε αντιπολεμικό παλμό αναδημοσιεύοντας δελτία τύπου των φιλοευρωπαίων ναζί, την "τραγική" είδηση του διαγγέλματος του "πρωθυπουργού" της Ουκρανίας και οριακά εμμέσως να ζητούν την υποχώρηση της Ρωσίας.
Την επικράτηση των ναζί, την υποταγή του ρωσικού λαού της Ουκρανίας και την άνευ όρων ένταξη στην Ε.Ε. στο βωμό μιας βιτρίνας που από καιρό έχει σπάσει.

Αλήθεια, που ήταν όλη αυτή η αντιπολεμική διάθεση στον πόλεμο με το Ιράκ; Που ήταν αυτή η αντιπολεμική διάθεση στις απειλές πολέμου με το Ιράν; Ποιος μιλάει για την κατεχόμενη και υπό πολιορκία Παλαιστίνη από το υποκινούμενο από τις Η.Π.Α. Ισραήλ; 

Δεν υπάρχει κανένας τσάρος στο βορρά και κανένας άδικος πόλεμος στα σκαριά. Υπάρχει η αδικία και το θράσος του επεκτατισμού της δύσης. 

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως σε αυτό τον πόλεμο υποστηρίζουμε τον ρωσικό και τον ουκρανικό λαό όπως εκφράζεται αυτή τη στιγμή από τον Πούτιν, τον Γιανουκόβιτς ή τον Ναύαρχο της Ουκρανίας.

Έναν πόλεμο για το δίκαιο. Έναν πόλεμο ενάντια στον φασισμό.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη