Πρόσφατη αρθρογραφία...

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Πρωτοπορία σε όπισθεν


«Εάν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία τότε είσαι σύντροφος μου»
Τσε Γκεβάρα

Ο επαναστάτης όπου βλέπει την αδικία εξεγείρεται εναντίον της. Δεν την καταγγέλλει. Κι αυτό γιατί δεν θεωρεί ότι πρόκειται για μια ατυχία που του επιβλήθηκε άδικα. Ξέρει ότι αυτή είναι η μοίρα του. Ξέρει το σύστημα στο οποίο ζει. Δεν καταγγέλλει το προφανές. Παλεύει για να το αλλάξει.

Ανταυτού βλέπουμε τους συντρόφους μας να καταγγέλλουν αντί να αγωνίζονται, να διακηρύσσουν αντί να οργανώνουν, να περιμένουν υπομονετικά αντί να τρέμουν από αγνή οργή για όσα συμβαίνουν.

Περιμένοντας τις συνθήκες να ωριμάσουν από μόνες τους ενώ εκείνοι ψάχνουν ακόμα τη νομιμοποίηση. Ο αγώνας μας όμως δεν χρειάζεται νομιμοποίηση γιατί για εμάς το να αγωνίζεσαι δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε παράνομο. Είναι δίκαιο. Ο αγώνας μας δεν αξιολογείται με κριτήρια κανενός είδους νομιμοποίησης. Ούτε αστικής, ούτε ηθικής, ούτε πλειοψηφικής. Ο αγώνας μας νομιμοποιείται στη συνείδηση μας από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε την αδικία στον κόσμο και το χρέος μας να την αλλάξουμε. Από εκεί και μετά κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα να συνεχίζουμε τον αγώνα, όπου βρισκόμαστε, με όποιο τρόπο μπορούμε. Διότι ξέρουμε πως αγωνιζόμαστε γι αυτό που είναι δίκαιο και η ιστορία θα μας δικαιώσει.

Ο λόγος που δεν το καταλαβαίνουν αυτό σήμερα τα πολυάριθμα κομμάτια του κινήματος είναι γιατί τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς, αυτοαποκαλούμενα “επαναστατικά” και μη έχουν αστικοποιηθεί πλήρως. Έχουν δεχτεί την λογική του αστισμού. Το δόγμα που λέει πως η ιστορία έχει περάσει σε μία φάση όπου ο μόνος αγώνας που μπορεί να γίνει είναι με την ανοχή του κράτους. Έχουν αποδεχθεί τα ολοένα στενότερα πλαίσια της αστικής νομιμότητας και έχουν περιορίσει μέχρι εκεί τη δράση τους.

Αυτοαποκαλούνται πρωτοπορία και επαναστάτες ενώ καιρό τώρα ο λαός έχει περάσει πολύ μπροστά από τους ίδιους τους “πρωτοπόρους”. Δεν οργανώνουν τον ξεσηκωμό. Περιμένουν να ξεσπάσει για να τον χειροκροτήσουν. Δεν μάχονται. Περιμένουν. Συνέχεια αυτό κάνουν και αυτό φαίνεται πως θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν. Και ενώ όταν έρχονται αντιμέτωποι με αυτή την αλήθεια δεν την αποδέχονται στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς το στηρίζουν και θεωρητικά, υποστηρίζοντας πως αν έμπαιναν μπροστά θα μιλούσαν αυθαίρετα εξ ονόματος του κινήματος. Έτσι κάθονται στα γραφεία τους βγάζοντας ανακοινώσεις εξ ονόματος του κινήματος. Λησμονώντας έτσι την πραγματική φύση του επαναστάτη. Χρησιμοποιούν σύμβολα και ρήσεις των επαναστατών “ξεχνώντας” κάθε φορά να αναφέρουν τη δράση τους. Αυτή που τελικά είχε σημασία και που μέτρησε. Ξεχνάνε πως για κάθε σελίδα που έγραφαν οι παλιοί επαναστάτες είχαν προηγηθεί ατελείωτες ενέργειες. “Ξεχνάν” ακόμη και τον Λένιν, που τόσο επικαλούνται, όταν έλεγε πως είναι πιο ενδιαφέρον και πιο ουσιαστικό να οργανώνεις μια επανάσταση παρά να μιλάς γι αυτή, κρατώντας μόνο μια σελίδα που πρότεινε συμμετοχή στις εκλογές. “Ξεχνούν” συστηματικά όλους όσοι ξεχώρισαν ακριβώς επειδή σηκώθηκαν να κάνουν πράξη όσα έλεγαν.

Αυτή τη βασική πτυχή του αγώνα τους “ξεχνούν” συστηματικά να αναφέρουν οι οπορτουνιστές είτε αποκρύβοντας την, είτε μειώνοντας τη σημασία της. Καταγγέλλουν παράλληλα όποια οργανωμένη δύναμη γίνει πιο προωθημένη απ' τους ίδιους αναδεικνύοντας τη δική τους απραξία.
Τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς είναι υποτακτικά στο κεφάλαιο, αν όχι συκοφαντικά πολλές φορές. Πως λοιπόν θέλουν να αυτοαποκαλούνται πρωτοπορία του εργατικού κινήματος εκείνοι που στέκονται και περιμένουν τους εργαζόμενους να ξυπνήσουν και να ξεκινήσουν ώστε μετά και οι ίδιοι να ακολουθήσουν;

Από αυτούς δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Ίσως μόνο μερικές πορείες ακόμα. Δεν τους καταγγέλλουμε και δεν τους κατηγορούμε. Αλλά δεν τους ακολουθούμε, ούτε περιμένουμε τίποτε απ' αυτούς. Οι ίδιοι πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Αυτό δεν το λέω σαν μια αόριστη εξαγγελία. Αλλά σαν πρόταση.
Τα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς δεν θα τα περιμένουμε. Κάποια απ' αυτά ίσως όταν ξεσπάσει επανάσταση να ακολουθήσουν, αλλά μέχρι εκεί. Σαν οργανώσεις δεν θα παίξουν κανένα ρόλο στην οργάνωση της επανάστασης. Ο ρόλος τους είναι να περιμένουν και αυτό τους το ρόλο τον έχουν καταλάβει και αποδεχθεί.

Η ρεαλιστική λύση είναι μία.

Να οργανωθούμε από αυτή τη στιγμή, χωρίς το φόβο μην καταλήξουμε μια ακόμα γκρούπα. Γιατί σημασία έχει η απόφαση. Η ίδια η απόφαση να ξεκινήσεις, η ίδια η αρχή της οργάνωσης είναι που κάνει τη διαφορά. Δεν είναι δύσκολο να βρούμε αυτά που μας ενώνουν. Το δύσκολο ήταν να βρίσκουν ή να εφευρίσκουν τόσα χρόνια οι οργανώσεις τόσα να τις χωρίσουν και να κάνουν τόσο ασήμαντες διαφορές να μοιάζουν κυρίαρχες.

Όλοι θέλουμε:

Τιμωρία των ενόχων.

Στέγαση, Γη, εργασία, τροφή, υγεία, παιδεία, ανεξαρτησία, λαοκρατία, ελευθερία.

Όλα για όλους!


Τα μανιφέστα μας, τα ονόματά μας, την πορεία μας όλα θα τα βρούμε στο δρόμο. Τώρα σημασία έχει να ξεκινήσουμε.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη