Πρόσφατη αρθρογραφία...

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ηρωική Πολιτική Μοναξιά


«Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα»
Ζαν – Πωλ Σαρτρ

       Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως το να είναι κανείς ανένταχτος είναι μια εύκολη υπόθεση. Ότι είναι η εύκολη λύση. Οι περισσότεροι οργανωμένοι τουλάχιστον. Υποστηρίζουν ότι είναι μια θέση χωρίς ευθύνη που σου επιτρέπει να κάνεις “εύκολη κριτική” χωρίς να μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική σε εσένα. Ότι οι οργανωμένοι κουράζονται και εσύ δεν κάνεις τίποτα.
         Πρώτ' απ' όλα η επιλογή κάποιου ως ανένταχτου μπορεί να έχει δύο χαρακτηριστικά. Μπορεί να είναι είτε λόγο αδιαφορίας για την πολιτική, είτε πολιτική στάση. Κάποιοι επιλέγουν και είναι ανένταχτοι εκφράζοντας πάντα μια χλιαρή μεσοβέζικη στάση ώστε να μην πάρουν σαφή θέση. Όμως αν θέλει να το κάνει αυτό κανείς δεν είναι απαραίτητο να είναι ανένταχτος. Μπορεί εξίσου εύκολα να ανήκει σε κάποιο αστικό κόμμα και να ακολουθεί αυτή την τακτική, ή ακόμα και σε κάποιο “επαναστατικό”. Το γεγονός δηλαδή ότι κάποιος είναι μέλος ενός αυτοαποκαλούμενου “επαναστατικού” κόμματος δεν τον κάνει αυτομάτως επαναστάτη. Δεν συνεπάγεται ότι έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο. Δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη ότι είναι αριστερός καν, πράγμα που αποδεικνύεται διαρκώς από τις μετακινήσεις πρώην “επαναστατών” σε αστικά κόμματα.
     Έχοντας τέτοια αριστερά κόμματα στην Ελλάδα το να επιλέξει κανείς να είναι ανένταχτος φαίνεται τώρα η πιο πολιτική επιλογή. Και είναι.
       Η επιλογή ένταξης σε μια πολιτική οργάνωση γίνεται στο βωμό του μη χείρου βέλτιστου όπως παραδέχονται τα πιο έντιμα μέλη αυτών των οργανώσεων. Δηλαδή στη λογική πως επειδή πιστεύουμε στην ιδέα της συλλογικότητας και της οργάνωσης ας είμαστε στο τάδε κόμμα που είναι λίγο καλύτερο απ' τα υπόλοιπα. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία τέτοια διαφορά. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα απ' τις διαφορές που εναγωνίως προσπαθούν να εφεύρουν όλες αυτές οι οργανώσεις συγκλίνουν στην απραξία και την αδράνεια. Και η αδράνεια όπως και αν την θεωρητικοποιήσεις παραμένει αδράνεια.
         Ο πραγματικός λόγος όμως της οργάνωσης είναι ψυχολογικός και συναισθηματικός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι περισσότερες διαδικασίες αυτών των οργανώσεων θυμίζουν περισσότερο γκρουπ θέραπι παρά συνελεύσεις. Έτσι εκτός από παρέα ένας οργανωμένος βρίσκει και ομάδα, απολαμβάνοντας το προνόμιο να έχει ανθρώπους να συμφωνούν μαζί του. Γεγονός σημαντικό που βοηθάει κάποιον να μην τρελαθεί σε μια εποχή τρέλας. Έτσι ο καινούργιος οργανωμένος έχει “πλάτες” απέναντι στον υπόλοιπο χώρο. Ένα χώρο που θέλει λυσσαλέα να φάει τους δικούς του περισσότερο απ' τους ταξικούς του αντιπάλους. Ένας ανένταχτος απ' την άλλη έχει να αντιμετωπίσει τους πάντες μόνος του. Αυτή δεν είναι μια ούτε εύκολη ούτε απολίτικη λύση. Είναι πολιτική επιλογή που χρειάζεται μεγάλα αποθέματα κουράγιου και πίστης σε ένα σκοπό για να αντέξει κανείς.
          Ακόμη, η οργάνωση σε ένα κόμμα είναι ένα χρήσιμο άλλοθι που δίνει ο καθένας στον εαυτό του για την απραξία του. Έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι κάτι κάνει, έστω και με αυτή την περιορισμένη δράση, ευ ησυχάζει και αρκείται σε δράση που όχι μόνο δεν είναι ουσιαστικά χρήσιμη για το κίνημα αλλά που δεν θα κάλυπτε και τον ίδιο αν την έβλεπε ως ανένταχτος. Ο ανένταχτος απ' την άλλη επειδή έχει γνώση της αδυναμίας του και των περιορισμένων δυνατοτήτων και επειδή το ζει στο πετσί του κάθε μέρα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην ευ ησυχάζει και να αναζητά συνεχώς. Να χάνει τον ύπνο του, να σκέφτεται, να ψάχνει.
       Ορισμένες φορές οι αριστεριστές απαντούν πως οι ίδιοι κουράζονται απ' όλα αυτά που τρέχουν, τη στιγμή που όπως λεν ένας ανένταχτος απλά κάθεται και κριτικάρει (χωρίς να έχουν ιδέα τι κάνει), και άρα οι ίδιοι προσφέρουν περισσότερα. Αυτό βέβαια είναι απλώς μια ταχυδακτυλουργία αφού ακόμη και αν έσκαβαν μια τρύπα τη μισή μέρα και την άλλη μισή την σκέπαζαν πάλι θα ήταν κουρασμένοι στο τέλος της μέρας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είχαν προσφέρει κάτι. Έτσι όταν αναλώνονται σε ατελείωτες συζητήσεις, σε εξοντωτικές θεωρητικολογίες, σε κείμενα και καταγγελίες και απ' όλο αυτό όπως είναι φυσικό κουράζονται αυτό δεν σημαίνει ότι για την κοινωνία ή για την ιστορία έπαιξε κανένα σπουδαίο ρόλο.
         Μαζί με την επιλογή κάποιου ως ανένταχτου τσουβαλιάζουν και την επιλογή της αποχής ως απολιτίκ. Σε αυτό τους το ατόπημα παραβλέπουν ότι η αποχή στην Ελλάδα ιστορικά δεν είναι απολιτίκ αποχή αμερικάνικου τύπου. Πόσο μάλλον σήμερα και εν μέσω αυτής της κρίσης που ίσως το μόνο καλό που έχει φέρει είναι η πολιτικοποίηση του κόσμου η επιλογή της αποχής είναι καθαρά πολιτική. Η συμμετοχή στις εκλογές ωστόσο, η αξιοπρόσεκτη κινητικότητα των οργανωμένων την προεκλογική περίοδο και η πρεμούρα τους να ψηφίσεις ίσως αυτές να είναι οι ύποπτες. Στο Κράτος Κι Επανάσταση ο Λένιν παραθέτοντας τα λόγια του Ένγκελς έγραφε:

«Πρέπει να σημειωθεί ακόμα πως ο Ένγκελς με τη μεγαλύτερη κατηγορηματικότητα ονομάζει το γενικό εκλογικό δικαίωμα όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης. Το γενικό εκλογικό δικαίωμα, λέει ο ίδιος, έχοντας ολοφάνερα υπόψη τη μακρόχρονη πείρα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, είναι "δείχτης ωριμότητας της εργατικής τάξης. Περισσότερο δεν μπορεί να είναι, ούτε και θα είναι ποτέ μέσα στο σημερινό κράτος".
Οι μικροαστοί δημοκράτες σαν τους δικούς μας εσέρους και μενσεβίκους, καθώς και οι αυτάδελφοι τους, όλοι οι σοσιαλσωβινιστές και οπορτουνιστές της Δυτικής Ευρώπης, περιμένουν ακριβώς "περισσότερα" από το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Συμμερίζονται οι ίδιοι και υποβάλλουν και στο λαό την απατηλή σκέψη πώς τάχα το γενικό εκλογικό δικαίωμα «στο σημερινό κράτος» είναι ικανό να εκφράσει πραγματικά τη θέληση της πλειοψηφίας των εργαζομένων και να κατοχυρώσει την εφαρμογή της στη ζωή. Εδώ μπορούμε να σημειώσουμε απλώς αυτή την απατηλή σκέψη, να τονίσουμε απλώς ότι η ολότελα σαφής, ακριβολογημένη και συγκεκριμένη δήλωση του Ένγκελς παραμορφώνεται σε κάθε βήμα της προπαγάνδας και της ζύμωσης των "επίσημων" (δηλαδή των οπορτουνιστικών) σοσιαλιστικών κομμάτων. Με την έκθεση των απόψεων του Μαρξ και του Ένγκελς για το «σημερινό» κράτος που θ' ακολουθήσει ξεκαθαρίζουμε λεπτομερειακά όλη την ψευτιά της σκέψης, που απορρίπτει εδώ ο Ένγκελς.»

          Επειδή η διαστρέβλωση και η παρερμηνεία είναι της μόδας πρέπει να διευκρινίσουμε πως αυτή η θέση δεν είναι ούτε δογματική ούτε εν γένει σωστή. Η μαρξιστική φιλοσοφία αλλά και η ίδια μας η κουλτούρα, ο τρόπος ζωής μας μας λέει πως πρέπει να είμαστε με άλλους ανθρώπους. Οργανωμένοι και δυνατοί που μόνο έτσι μπορούμε να κερδίσουμε. Η διαφωνία με τα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς δεν είναι αξιακή. Είναι μόνο η επιτακτική, συγκυριακή και δυστυχής επιλογή λόγο απουσίας επαναστατικής οργάνωσης.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη