Πρόσφατη αρθρογραφία...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Πρακτορολογία και Πράκτορες

«Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος»
Πυθαγόρας 

       Σε αυτό το άρθρο δεν εξετάζεται το κατά πόσον ήταν σωστή η ενέργεια του Ν. Ηράκλειου ή κατά πόσο συμφωνεί κανείς με την προκήρυξη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν ακόμα ένα πολιτικό κείμενο άτομα που περνιούνται και για σοβαρά.
       Αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι άλλη από την πάγια, κλασική και εύκολη λύση της πρακτορολογίας και της συκοφαντίας. Μην έχοντας κανένα επιχείρημα για να απαντήσουν στο περιεχόμενο, μην έχοντας το επίπεδο να κάνουν μια κριτική είναι πιο εύκολο να αφορίσουν ένα κείμενο και να το συκοφαντήσουν χωρίς καν να το έχουν διαβάσει.
         Κανονικά δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε με δαύτους περισσότερο από μια απαξιωτική ματιά. Επειδή όμως οι υποστηρικτές της θεωρίας συνωμοσίας είναι απελπιστικά πολλοί θα χρειαστεί να δώσουμε κάποιες σοβαρές και εμπεριστατωμένες απαντήσεις. Θα αποδομήσουμε λοιπόν τα κυριότερα “επιχειρήματα” και θα δούμε ποια είναι πραγματικά η προβοκατόρικη τακτική.


Η οργάνωση σχηματίζει αρκτικόλεξο ΜΕΛΟ

       Το πρώτο και σοβαρότερο "επιχειρήμα" της θεωρίας περί πλαστής προκήρυξης είναι πως αν ενώσεις τα αρχικά της οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη για την ενέργεια αυτά σχηματίζουν τη λέξη "ΜΕΛΟ". Προσπερνώντας το πόσο ρηχό είναι να κρίνεις κάποιον απ' το όνομα του και όχι απ' αυτά που λέει, να πούμε πως η οργάνωση δεν βγάζει αρκτικόλεξο ΜΕΛΟ!
       Η οργάνωση επέλεξε να υπογράψει ολογράφως χρησιμοποιώντας το όνομα Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις, που ακόμα και αρχικά να θες να του βγάλεις προκύπτει ΜΛΕΔ. Για να γίνει το ΜΛΕΔ, ΜΕΛΟ και να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια και ως “επιχείρημα” απαιτείται μεγάλη φαντασία, ή πολιτική αλητεία. 
     Να σημειώσουμε πως οι συνωμοσιολόγοι προσπάθησαν να αναδείξουν το υποτιθέμενο όνομα ΜΕΛΟ σε επιχείρημα για τη μη σοβαρότητα της οργάνωσης σε μια εποχή που την εξουσία διεκδικεί αριστερό κόμμα με όνομα ΣΥΡΙΖΑ και σε μια εποχή που ο "σοβαρός" πολιτικός διάλογος συμβαίνει μεταξύ των:

ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΚΚΕ (μ-λ)
ΚΚΕ (Μ-Λ)
(Μ-Λ) ΚΚΕ


Η προκήρυξη ήταν σε φλασάκι

      Ορισμένα απ' τα απολιθώματα που προσπαθούν να ασκήσουν κριτική επικαλούνται ως επιχείρημα το γεγονός πως η προκήρυξη στάλθηκε με φλασάκι. Προφανώς οι ίδιοι θεωρούν ότι ένα κείμενο για να είναι σοβαρό πρέπει να είναι γραμμένο σε κιτρινιασμένο χαρτί και σφραγισμένο με κερί και σφραγίδα. Με την ίδια λογική πάντως αν θέλουν να είναι φυσιογνωμικά εντάξει θα έπρεπε να σπεύσουν να κλείσουν τα sites που διατηρούν οι οργανώσεις και τα κόμματα τους.
        Ο μόνος λόγος που θα ήταν πράγματι καλό η προκήρυξη να είναι σε έντυπη μορφή θα ήταν για να έχει τη δυνατότητα επικύρωσης με σφραγίδα που θα της προσέδιδε μοναδικότητα. Βέβαια που να πάει το μυαλό των απολιθωμάτων μας τόσο μακριά. Για τους χαζοχαρούμενους βροντόσαυρος της πολιτικής ανάλυσης η σκέψη για προκήρυξη σε φλασάκι ήταν αρκετά αστεία ώστε να στέκει από μόνη της σαν επιχείρημα και να σημαίνει μάλιστα και την μη γνησιότητα της.


Μέρος και μέρα παράδοσης

        Η επιλογή του τόπου και του χρόνος στον οποίο επιλέχθηκε να σταλεί η προκήρυξη καθώς και η χρονική στιγμή της ενέργειας στο Ν. Ηράκλειο βρήκαν έδαφος για το διαχρονικό επιχείρημα όσων κάνουν λόγο για προβοκάτσιες. Χαρακτηρίστηκε λοιπόν ως ύποπτο και άκαιρο, ενώ ειπώθηκε πως ακόμη και να μην είναι θα λειτουργήσει σαν προβοκάτσια για το κίνημα. Αν και εδώ "κίνημα" μάλλον θεωρούν μόνο τους εαυτούς τους.
    Για να απαντήσουμε σε αυτό το "επιχείρημα" αρκεί να σκεφτούμε με ποιον συγκεκριμένο τρόπο χτυπήθηκε η πορεία του πολυτεχνείου την επόμενη ημέρα καθώς και πόσο "άκαιρη" μπορεί να είναι η πρώτη εμφάνιση μιας Ε.Ο. παραμονή της επετείου του πολυτεχνείου. Προφανώς κάποιοι προτιμούν να βλέπουν ψεκασμούς και συνωμοσίες παρά συμβολισμούς. 
        Ο χώρος και ο χρόνος δεν ήταν καθόλου ύποπτα. Ήταν συμβολικά. Εκείνο όμως που είναι πραγματικά ύποπτο είναι η στάση όλων αυτών των συνωμοσιολόγων να στηρίζουν στα λόγια (προφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους) κάθε επαναστατικό κίνημα ή δράση σε κάθε γωνιά της Γης, σε όλη την ιστορία, εκτός απ' αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα. Θεωρούν δηλαδή πως οι συνθήκες για δράση, οι λόγοι που γεννούν την αντίσταση και η ταξική πάλη έχει βάση παντού εκτός από εδώ. Ή αλλιώς όσο πιο μακριά τόσο πιο επαναστατικά.
       Αστείο είναι βέβαια πως όλες αυτές οι επαναστατικές οργανώσεις και τα κινήματα του εξωτερικού (Tupamaros, RAF, IRA, Ερυθρές Ταξιαρχίες κ.λπ.) γυρνάνε την πλάτη στους γραφικούς μας αριστεριστές αλλά σπεύδουν να στηρίξουν σε εκδηλώσεις και σε κινήσεις τις ελληνικές Ε.Ο. όποτε τους έχει ζητηθεί, όπως σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης για την 17Ν ή τον ΕΛΑ.
        Μυστήρια πράγματα... Μάλλον οι προβοκάτορες όλης της Γης συμμάχησαν.


"Αν δεν μπορώ εγώ δεν μπορεί κανείς"

          Αυτή η άποψη βασίζεται στην εγωιστική πεποίθηση πως αν κάποιος δεν είναι ο ίδιος ικανός να κάνει κάτι τέτοιο τότε και κανείς άλλος δεν πρέπει να μπορεί. Πέφτοντας σε ακόμα μια αντίφαση, οι πρακτορολόγοι της φρόνιμης αριστεράς και αναρχίας απ' τη μια κατηγορούν τον ανταρτοπόλεμο ως εύκολο και ανέξοδο (αποκαλούν δηλαδή εύκολο το να πιάσει κάποιος το όπλο και να σκοτώσει έναν άλλο άνθρωπο) και την ίδια στιγμή ομολογούν πως οι ίδιοι δεν μπορούν να το κάνουν. Προσθέτοντας μάλιστα πως αφού δεν μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι, αυτή η ελίτ της θεωρίας, της δράσης και της ελπίδας τότε κανείς άλλος δεν μπορεί.
        Ο αγώνας και η επανάσταση είναι κατορθώματα σπουδαία επειδή μεταξύ άλλων είναι δύσκολα και επικίνδυνα. Αν ο καθένας μπορούσε να τα κάνει τότε δεν θα ήταν τόσο σπουδαία, δεν θα μέναν στην ιστορία και ούτε θα γράφονταν τραγούδια. Η επανάσταση θα είχε ήδη γίνει και θα είχε κερδίσει. Δεν γίνεται όμως, γιατί αφενός είναι δύσκολο και απ' την άλλη έχεις και τον καθένα κάθε φορά που κάποιος πάει την υπόθεση κάπου έξω απ' τα νερά τους και τις παροπίδες τους να θέλουν να τον φάνε.
       Αν οι διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι υπερεπαναστάτες ή οι διάφοροι "λυσσασμένοι μαχητές" είναι αρκετά χίπιδες για να κάνουν κάτι παραπάνω από μεγάλα λόγια στα καφενεία καλύτερα να καταπιούν τον εγωισμό τους και να μην κάνουν μεγάλες και περίπλοκες συνωμοσίες. Όχι τίποτε άλλο, γίνονται και ρεζίλι ακόμα περισσότερο.
      Κρίνοντας λοιπόν απ΄τους χλεχλέδες και τους χαλβάδες που υποστηρίζουν πως αν δεν μπορούν οι ίδιοι δεν γίνεται να μπορεί κανείς εμείς ευχόμαστε να μην ισχύει, γιατί διαφορετικά αν περιμένουμε απ' αυτούς ούτε σε χίλια χρόνια δεν θα δούμε άσπρη μέρα.


Παραείναι καλό για να είναι αληθινό

     Κι όμως, μεταξύ των “επιχειρημάτων” που προσπαθούν να βγάλουν πλαστή την προκήρυξη βρίσκεται και εκείνη η άποψη που λέει πως το κείμενο είναι πολύ καλό για να είναι πραγματικό! Συγκεκριμένα αναφέρεται πως "οι παράνομες αναρχικές οργανώσεις των τελευταίων χρόνων δεν είχαν σοβαρό λόγο, χρησιμοποιούσαν πιο πεζοδρομιακό λεξιλόγιο ενώ δεν επιδίωκαν τη λαϊκή στήριξη, επομένως αυτή είναι πολύ καλή για να είναι αληθινή"!
        Ο  Βαξεβάνης απ' την άλλη έρχεται και τερματίζει το καντράν της ανοησίας παρατηρώντας πως “στην προκήρυξη δεν υπάρχουν λάθη ενώ χρησιμοποιούνται μεσότιτλοι”! Τι θέλει να μας πει με αυτό ο Βαξεβάνης; Πως μόνο οι μπάτσοι και οι Χρυσαυγίτες μπορούν να γράψουν ένα κείμενο χωρίς λάθη ενώ οι "υπάνθρωποι" της τρομοκρατίας θα έκαναν λάθη; Η πραγματικότητα πάντως το ανάποδο έχει δείξει. Όσο για τους μεσότιτλους να ενημερώσουμε τον δημοσιογράφο πως πέρα από την 17Ν, πέρα από το ίδιο το κείμενο που διαβάζεις αυτή τη στιγμή μεσότιτλους χρησιμοποιύσε και ο Λένιν. Δεν είχαμε καμία αμφιβολία πως αν ζούσε σήμερα ο σύντροφος Ίλιτς θα διωκόταν ως τρομοκράτης ή ως προβοκάτορας. Τώρα έχουμε και την ομολογία.
         Αυτή είναι εν τέλει η ουσία του Γκεμπελισμού. Ομοβροντία "επιχειρημάτων" τα οποία αν και αποδομούνται εύκολα αν τα πιάσεις ένα - ένα όταν πέφτουν σαν κοινή γραμμή συσκότισης τότε δημιουργούν μια χάβρα. Μια εσκεμμένα θολωμένη κατάσταση που το μόνο που αντιπροσωπεύει είναι η θολούρα μέσα στο κρανίο των πρακτορολόγων.


Γιατί η προκήρυξη είναι γνήσια

      Είδαμε τα σπουδαιότερα επιχειρήματα που ήθελαν την προκήρυξη πλαστή. Για το επιχείρημα "και έχω ακόμα πολλούς λόγους να αμφιβάλω" δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ας πούμε λοιπόν τώρα και τους λόγους για τους οποίους είναι γνήσια.

       Πρώτα απ' όλα δεν έχει λόγο να μην είναι. Η πιο απλή εξήγηση συνήθως είναι και η σωστή (το ξυράφι του Όκαμ). Αν δηλαδή μια προκήρυξη δεν υπάρχει λόγος να μην είναι γνήσια δεν χρειάζεται να κοπιάσουμε να αποδείξουμε ότι είναι γνήσια.

      Μετά, είναι 18 σελίδες. Μια προβοκάτσια δεν είναι ποτέ τόσο μακροσκελής για δύο κυρίως λόγους:

1) Δεν χρειάζεται. Μια προβοκάτσια είναι προβοκάτσια επειδή προβοκάρει. Ταυτολογία μεν αλλά αναγκαία εδώ που έχουμε φτάσει. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει για ποιο λόγο είναι προβοκάτσια και μάλιστα με 18 σελίδες κείμενο.

2) Είναι επικίνδυνο να αποκαλυφθεί. Ένας μπάτσος όσο περισσότερες σελίδες γράφει για κάτι που δεν πιστεύει τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να κάνει κάποιο λάθος και να καρφωθεί. Γι' αυτό και οι πλαστές προκηρύξεις όπως πχ κάποιες που έχει καταγγείλει η 17Ν είναι μίας, άντε δύο σελίδων.

        Στη συνέχεια, για να είναι μια δράση ή μια προκήρυξη προβοκατόρικη πρέπει να εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Να πλήττει το κίνημα με συγκεκριμένο τρόπο. Διαφορετικά δεν έχει λόγο να γίνει. Ας δούμε λοιπόν την ενέργεια και την προκήρυξη.
          Μετά τη ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο ειπώθηκε πως αυτή θα είναι αιτία και αφορμή για να υπάρξουν αντίποινα απ' την μεριά των Ναζί.
        Πολλοί επίσης λέγανε πως η επιλογή της 16ης Νοέμβρη ως ημερομηνία για την δημοσίευση της προκήρυξης ήταν προβοκατόρικη γιατί τώρα θα αποτελέσει πάτημα για να χτυπηθεί η πορεία του πολυτεχνείου.

Και τελικά διαψεύστηκαν και για τα δύο.

● Όπως ήταν αναμενόμενο καμία ενέργεια δεν έγινε απ' τους Ναζί σαν απάντηση στην εκτέλεση των δύο μελών τους. Στη θρασυδειλία των ναζί ήρθε και κυριάρχησε ο τρόμος της νέας οργάνωσης.
● Ενώ η πορεία του πολυτεχνείου δε όχι απλώς δεν βρήκε αφορμή για να χτυπηθεί αλλά αντιθέτως ήταν απ' τις πιο ήσυχες πορείες πολυτεχνείου που έχουν γίνει.

Τι μας λεν αυτά τα δύο; Πως όχι μόνο ενέργεια και προκήρυξη δεν ήταν στημένες προβοκάτσιες αλλά ούτε καν λειτούργησαν προβοκατόρικα!
Αντιθέτως της δολοφονίας Φύσσα δεν προηγήθηκε καμία ενέργεια ανταρτοπόλεμου παρά μόνο οι δράσεις του "μαζικού κινήματος" και της φρόνιμης αριστεράς. Αυτό τι σημαίνει; 

       Αν απ' την άλλη ενέργεια και προκήρυξη αποτελούσαν αφορμή για να γίνουν αντίποινα ή να χτυπηθεί η πορεία αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να γίνει; Φυσικά και όχι! Και αυτό είναι και το παράδειγμα και η τακτική που υπενθύμισε η οργάνωση με την επιλογή του μνημείου Πεσόντων Καισαριανής ως τοποθεσία για την παράδοση της προκήρυξης. Όπως ο ΕΛΑΣ το 1944 εκτέλεσε έναν στρατηγό και τρεις αξιωματικούς των ναζί παρόλο που αυτό σαν απάντηση ήξεραν ότι θα έφερνε και έφερε την εκτέλεση 200 αιχμαλώτων κομμουνιστών έτσι και κάθε λαός πολέμησε κι ας ήξερε ότι μετά θα τον χτυπήσουν χειρότερα. Είναι παράλογη πολυτέλεια να ζητάει κανείς τις συνθήκες στις οποίες θα αγωνιστεί χωρίς να υπάρξει απάντηση, χωρίς να έχει απώλειες και μεγάλο θράσος και ιστορική προσβολή να βαφτίζει τέτοιου επιπέδου δράσεις ως επαναστατικές.
           Εκτός αν θέλει κανείς να καταδικάσει ή να καταγγείλει τώρα και τον ΕΛΑΣ. Αν και στην πραγματικότητα αυτό έχει ήδη γίνει. Ο ΕΛΑΣ, ο όρκος, οι αγώνες, ο Βελουχιώτης έχουν ήδη προδοθεί, και απ' ό,τι φαίνεται πολλοί θα ήταν έτοιμοι σήμερα να τους ξαναπροδώσουν.
           Η λογική που λέει να μην αντιδράμε για να μην χτυπηθούμε είναι ακριβώς αυτό που ήθελε η χούντα των συνταγματαρχών, που θέλει ο Σαμαράς και που θέλει εν γένει κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα θελήσει να φωνάξει σε πορεία:

ΚΑΙ ΤΩΡΑ - ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ - ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ '40
ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ

Ας το σκεφτεί και μια δεύτερη φορά. Γιατί διαφορετικά είτε γελοιοποιείται ή προσβάλει τους αγώνες που δίνονταν το '40.

Συμπέρασμα;

            Για όσους δεν το έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα η ολοκληρωτική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν χρειάζεται δικαιολογίες ή προβοκάτσιες για να χτυπήσει. Η δολοφονία Φύσσα, η δολοφονία Γρηγορόπουλου παλιότερα, το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι εκκενώσεις καταλήψεων, οι άγριοι ξυλοδαρμοί στις πορείες και στα τμήματα, όλα αυτά δεν χρειάστηκαν καμία δικαιολογία. Ούτε είχε προηγηθεί καμία ενέργεια. Είναι η σκληρή πολιτική που αναγκαζόμαστε να πολεμήσουμε.
             Οι μόνοι που έπληξε αυτή η ενέργεια επιχειρησιακά ήταν η Χρυσή Αυγή και ηθικά η κυβέρνηση που την συσχετίζει μέσω στοιχείων με τους Ναζί θυμίζοντας το εθνικιστικό παρελθόν κορυφαίων στελεχών της και αναφέροντας αναλυτικά και καταιγιστικά τις άθλιες ενέργειες παρακράτους και Χρυσής Αυγής σε όλη τη μεταπολίτευση.

          Αν πάλι όλη η ιστορία ήταν φτιαχτή και το συμπέρασμα είναι πως “σκοτεινοί κύκλοι” εκτελούν το παρακράτος και ξεμπροστιάζουν την κυβέρνηση τότε εμείς δεν έχουμε παρά να περιμένουμε.

Στο ίδιο έργο θεατές


       Τέλος να πούμε πως ακόμη και αν είναι η προκήρυξη είναι πλαστή όσοι υποστηρίζουμε τη γνησιότητα της το πολύ - πολύ να την πατήσαμε από ένα καλοστημένο παιχνίδι της ΓΑΔΑ. Αν όμως δεν είναι έτσι και οι συγγραφείς της είναι αγωνιστές, ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος μαζί τους ή όχι, η σπίλωση τους παραμένει σπίλωση και δεν έχει διαφορά αν γίνεται από “κομμουνισταράδες” ή απ' τον Πρετεντέρη. Η συκοφαντία παραμένει συκοφαντία.
       Μετά απ' όλα αυτά λοιπόν θα πάρει κανείς το ρίσκο να έχει συκοφαντήσει αγωνιστές που ρισκάρουν τη ζωή τους και την ελευθερία τους βασισμένος στα παραπάνω και παρόμοιου επιπέδου "επιχειρήματα" με τα οποία γελάει ο κόσμος; Η απάντηση δυστυχώς είναι πως ναι. Σε αυτό τον “προοδευτικό” και “ριζοσπαστικό” χώρο έχουμε πολλά καθάρματα που ενώ ξέρουν ή υποθέτουν πως η πρακτορολογία τους δεν ισχύει οι ίδιοι την υιοθετούν αφού είναι η εύκολη λύση. Κατηγορούν τον επικίνδυνο και δύσκολο ανταρτοπόλεμο ως ανέξοδο την ίδια στιγμή που η πάγια τακτική τους είναι η πραγματικά ανέξοδη τακτική της συκοφάντησης προκειμένου να λερώσουν όσα δεν κατανοούν, σε όσα δεν μπορούν να απαντήσουν και όσα δεν μπορούν να φτάσουν.


Και προς επίρρωση όλων των παραπάνω

      Η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο και η προκήρυξη που ακολούθησε δεν εξετάστηκαν απ' τους συνωμοσιολόγους και κρίθηκαν ως προβοκατόρικες και πλαστές με βάση συγκεκριμένα στοιχεία και σε συγκεκριμένες συνθήκες όπως υποστηρίζουν οι γελοίοι. Συγκεκριμένα αν ανατρέξει κανείς στις ανακοινώσεις όλων αυτών των οργανώσεων και των ανθρώπων σε όλη την μεταπολίτευση θα δει πως κάθε ενέργεια και κάθε προκήρυξη συκοφαντούνταν απ' τους ίδιους ανθρώπους και τα ίδια κόμματα με τα ίδια ακριβώς λόγια, με τα ίδια ακριβώς “επιχειρήματα”. Κάθε ενέργεια ήταν άκαιρη όποτε και αν συνέβαινε και ύποπτη όποιον και αν στόχευε. Και ποιος τελικά απ' όλους αυτούς ήταν όντως προβοκάτορας; 17Ν, ΕΛΑ, Αντικρατική Πάλη, Επαναστατικός Αγώνας, ΣΠΦ. Τόσα χρόνια οι ίδιες και οι ίδιες προσπάθειες απαξίωσης απ' τους ίδιους ανθρώπους δράσεων και λόγου που δεν μπορούν να φτάσουν και κάνουν κρεμαστάρια. 
      Αν πάλι υπάρχει έστω και ένας, λογικό άνθρωπος, που δεν έχει πειστεί ακόμα μπορεί να κάνει το επόμενο πείραμα. Να περιμένει την επόμενη ενέργεια αντάρτικου πόλης και ας επιβεβαιώσει την παρακάτω προφητεία:

      Κάθε οργάνωση θα καταδικάσει και θα καταγγελθεί πως είναι ύποπτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επισημάνει πως ακόμα και αν δεν είναι ενέργεια του παρακράτους θα λειτουργήσει προβοκατόρικα, το ΚΚΕ πως από πίσω κρύβονται "σκοτεινοί και ύποπτοι κύκλοι" και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί με τον υπόλοιπο συρφετό του αριστερισμού πως τέτοιες άκαιρες ενέργειες χτυπάνε το μαζικό λαϊκό εργατικό κίνημα και τα κερδισμένα με αγώνες κεκτημένα δημοκρατικά του δικαιώματα.

      Η πραγματικότητα τελικά είναι πως όσο μάχιμη μούρη και να πουλάνε οι διάφοροι "επαναστάτες" των Εξαρχείων, με όσα τατουάζ, περίεργα ξυρίσματα και σοβιετικά αμπέχονα κι αν εφοδιάζονται, τρέμουν στην ιδέα μην τυχόν και είναι πραγματική ενέργεια και  προκήρυξη. Γιατί τότε αυτό θα σήμαινε πως σύμφωνα με τα ίδια τους τα λεγόμενα θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Τα ίχνη του λέοντα...

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ηρωική Πολιτική Μοναξιά


«Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα»
Ζαν – Πωλ Σαρτρ

       Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως το να είναι κανείς ανένταχτος είναι μια εύκολη υπόθεση. Ότι είναι η εύκολη λύση. Οι περισσότεροι οργανωμένοι τουλάχιστον. Υποστηρίζουν ότι είναι μια θέση χωρίς ευθύνη που σου επιτρέπει να κάνεις “εύκολη κριτική” χωρίς να μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική σε εσένα. Ότι οι οργανωμένοι κουράζονται και εσύ δεν κάνεις τίποτα.
         Πρώτ' απ' όλα η επιλογή κάποιου ως ανένταχτου μπορεί να έχει δύο χαρακτηριστικά. Μπορεί να είναι είτε λόγο αδιαφορίας για την πολιτική, είτε πολιτική στάση. Κάποιοι επιλέγουν και είναι ανένταχτοι εκφράζοντας πάντα μια χλιαρή μεσοβέζικη στάση ώστε να μην πάρουν σαφή θέση. Όμως αν θέλει να το κάνει αυτό κανείς δεν είναι απαραίτητο να είναι ανένταχτος. Μπορεί εξίσου εύκολα να ανήκει σε κάποιο αστικό κόμμα και να ακολουθεί αυτή την τακτική, ή ακόμα και σε κάποιο “επαναστατικό”. Το γεγονός δηλαδή ότι κάποιος είναι μέλος ενός αυτοαποκαλούμενου “επαναστατικού” κόμματος δεν τον κάνει αυτομάτως επαναστάτη. Δεν συνεπάγεται ότι έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο. Δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη ότι είναι αριστερός καν, πράγμα που αποδεικνύεται διαρκώς από τις μετακινήσεις πρώην “επαναστατών” σε αστικά κόμματα.
     Έχοντας τέτοια αριστερά κόμματα στην Ελλάδα το να επιλέξει κανείς να είναι ανένταχτος φαίνεται τώρα η πιο πολιτική επιλογή. Και είναι.
       Η επιλογή ένταξης σε μια πολιτική οργάνωση γίνεται στο βωμό του μη χείρου βέλτιστου όπως παραδέχονται τα πιο έντιμα μέλη αυτών των οργανώσεων. Δηλαδή στη λογική πως επειδή πιστεύουμε στην ιδέα της συλλογικότητας και της οργάνωσης ας είμαστε στο τάδε κόμμα που είναι λίγο καλύτερο απ' τα υπόλοιπα. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία τέτοια διαφορά. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα απ' τις διαφορές που εναγωνίως προσπαθούν να εφεύρουν όλες αυτές οι οργανώσεις συγκλίνουν στην απραξία και την αδράνεια. Και η αδράνεια όπως και αν την θεωρητικοποιήσεις παραμένει αδράνεια.
         Ο πραγματικός λόγος όμως της οργάνωσης είναι ψυχολογικός και συναισθηματικός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι περισσότερες διαδικασίες αυτών των οργανώσεων θυμίζουν περισσότερο γκρουπ θέραπι παρά συνελεύσεις. Έτσι εκτός από παρέα ένας οργανωμένος βρίσκει και ομάδα, απολαμβάνοντας το προνόμιο να έχει ανθρώπους να συμφωνούν μαζί του. Γεγονός σημαντικό που βοηθάει κάποιον να μην τρελαθεί σε μια εποχή τρέλας. Έτσι ο καινούργιος οργανωμένος έχει “πλάτες” απέναντι στον υπόλοιπο χώρο. Ένα χώρο που θέλει λυσσαλέα να φάει τους δικούς του περισσότερο απ' τους ταξικούς του αντιπάλους. Ένας ανένταχτος απ' την άλλη έχει να αντιμετωπίσει τους πάντες μόνος του. Αυτή δεν είναι μια ούτε εύκολη ούτε απολίτικη λύση. Είναι πολιτική επιλογή που χρειάζεται μεγάλα αποθέματα κουράγιου και πίστης σε ένα σκοπό για να αντέξει κανείς.
          Ακόμη, η οργάνωση σε ένα κόμμα είναι ένα χρήσιμο άλλοθι που δίνει ο καθένας στον εαυτό του για την απραξία του. Έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι κάτι κάνει, έστω και με αυτή την περιορισμένη δράση, ευ ησυχάζει και αρκείται σε δράση που όχι μόνο δεν είναι ουσιαστικά χρήσιμη για το κίνημα αλλά που δεν θα κάλυπτε και τον ίδιο αν την έβλεπε ως ανένταχτος. Ο ανένταχτος απ' την άλλη επειδή έχει γνώση της αδυναμίας του και των περιορισμένων δυνατοτήτων και επειδή το ζει στο πετσί του κάθε μέρα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην ευ ησυχάζει και να αναζητά συνεχώς. Να χάνει τον ύπνο του, να σκέφτεται, να ψάχνει.
       Ορισμένες φορές οι αριστεριστές απαντούν πως οι ίδιοι κουράζονται απ' όλα αυτά που τρέχουν, τη στιγμή που όπως λεν ένας ανένταχτος απλά κάθεται και κριτικάρει (χωρίς να έχουν ιδέα τι κάνει), και άρα οι ίδιοι προσφέρουν περισσότερα. Αυτό βέβαια είναι απλώς μια ταχυδακτυλουργία αφού ακόμη και αν έσκαβαν μια τρύπα τη μισή μέρα και την άλλη μισή την σκέπαζαν πάλι θα ήταν κουρασμένοι στο τέλος της μέρας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είχαν προσφέρει κάτι. Έτσι όταν αναλώνονται σε ατελείωτες συζητήσεις, σε εξοντωτικές θεωρητικολογίες, σε κείμενα και καταγγελίες και απ' όλο αυτό όπως είναι φυσικό κουράζονται αυτό δεν σημαίνει ότι για την κοινωνία ή για την ιστορία έπαιξε κανένα σπουδαίο ρόλο.
         Μαζί με την επιλογή κάποιου ως ανένταχτου τσουβαλιάζουν και την επιλογή της αποχής ως απολιτίκ. Σε αυτό τους το ατόπημα παραβλέπουν ότι η αποχή στην Ελλάδα ιστορικά δεν είναι απολιτίκ αποχή αμερικάνικου τύπου. Πόσο μάλλον σήμερα και εν μέσω αυτής της κρίσης που ίσως το μόνο καλό που έχει φέρει είναι η πολιτικοποίηση του κόσμου η επιλογή της αποχής είναι καθαρά πολιτική. Η συμμετοχή στις εκλογές ωστόσο, η αξιοπρόσεκτη κινητικότητα των οργανωμένων την προεκλογική περίοδο και η πρεμούρα τους να ψηφίσεις ίσως αυτές να είναι οι ύποπτες. Στο Κράτος Κι Επανάσταση ο Λένιν παραθέτοντας τα λόγια του Ένγκελς έγραφε:

«Πρέπει να σημειωθεί ακόμα πως ο Ένγκελς με τη μεγαλύτερη κατηγορηματικότητα ονομάζει το γενικό εκλογικό δικαίωμα όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης. Το γενικό εκλογικό δικαίωμα, λέει ο ίδιος, έχοντας ολοφάνερα υπόψη τη μακρόχρονη πείρα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, είναι "δείχτης ωριμότητας της εργατικής τάξης. Περισσότερο δεν μπορεί να είναι, ούτε και θα είναι ποτέ μέσα στο σημερινό κράτος".
Οι μικροαστοί δημοκράτες σαν τους δικούς μας εσέρους και μενσεβίκους, καθώς και οι αυτάδελφοι τους, όλοι οι σοσιαλσωβινιστές και οπορτουνιστές της Δυτικής Ευρώπης, περιμένουν ακριβώς "περισσότερα" από το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Συμμερίζονται οι ίδιοι και υποβάλλουν και στο λαό την απατηλή σκέψη πώς τάχα το γενικό εκλογικό δικαίωμα «στο σημερινό κράτος» είναι ικανό να εκφράσει πραγματικά τη θέληση της πλειοψηφίας των εργαζομένων και να κατοχυρώσει την εφαρμογή της στη ζωή. Εδώ μπορούμε να σημειώσουμε απλώς αυτή την απατηλή σκέψη, να τονίσουμε απλώς ότι η ολότελα σαφής, ακριβολογημένη και συγκεκριμένη δήλωση του Ένγκελς παραμορφώνεται σε κάθε βήμα της προπαγάνδας και της ζύμωσης των "επίσημων" (δηλαδή των οπορτουνιστικών) σοσιαλιστικών κομμάτων. Με την έκθεση των απόψεων του Μαρξ και του Ένγκελς για το «σημερινό» κράτος που θ' ακολουθήσει ξεκαθαρίζουμε λεπτομερειακά όλη την ψευτιά της σκέψης, που απορρίπτει εδώ ο Ένγκελς.»

          Επειδή η διαστρέβλωση και η παρερμηνεία είναι της μόδας πρέπει να διευκρινίσουμε πως αυτή η θέση δεν είναι ούτε δογματική ούτε εν γένει σωστή. Η μαρξιστική φιλοσοφία αλλά και η ίδια μας η κουλτούρα, ο τρόπος ζωής μας μας λέει πως πρέπει να είμαστε με άλλους ανθρώπους. Οργανωμένοι και δυνατοί που μόνο έτσι μπορούμε να κερδίσουμε. Η διαφωνία με τα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς δεν είναι αξιακή. Είναι μόνο η επιτακτική, συγκυριακή και δυστυχής επιλογή λόγο απουσίας επαναστατικής οργάνωσης.

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη