Πρόσφατη αρθρογραφία...

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Για τη Συρία

              Είναι λογικό πως όταν υπάρχουν τόσες οργανώσεις χωρίς καμιά ποιοτική διαφορά στο πεδίο της δράσης κάθε μία απ' αυτές για να αποκτήσει νόημα και να δικαιολογήσει την ύπαρξή της χρειάζεται να διαφοροποιηθεί κάπως από τις υπόλοιπες. Κι εκεί ξεκινά η ισοπέδωση.
            Με αυτά και μ' αυτά δημιουργήθηκε ένα ευρύ ρεύμα στην αριστερά όπου η μόνη σχέση που κράτησε με το παραδοσιακό επαναστατικό κίνημα είναι τα σύμβολά του. Μια λογική που δίχως κανένα τρόπο να διαφοροποιηθεί με τη δράση της και χωρίς επαρκές θεωρητικό υπόβαθρο ώστε να δείξει κάτι καινούργιο (πράγμα που θα ήταν πράγματι καλό) το έριξε στην αναθεώρηση. Στο ρεβιζιονισμό. Άλλες δυνάμεις το βαφτίζουν “επαναθεμελίωση”, άλλες “εναλλακτισμό”, αλλά η σημασία του είναι μία. Η άσκοπη αναθεώρηση των παραδοσιακών αρχών του κινήματος. Έτσι ζητήματα όπως αυτά του ιμπεριαλισμού, της ένοπλης αντιβίας, της πατρίδας, της βιομηχανοποίησης κ.α. αποκηρύχθηκαν, δαιμονοποιήθηκαν και αντιστράφηκαν. Έτσι κάπως μεγάλο μέρος της σημερινής επίσημης αριστεράς δηλώνει ανθελληνικό, καταδικάζει την "ατομική βία", τάσσεται υπέρ της αποβιομηχανοποίησης και υποστηρίζει πως ιμπεριαλισμός πλέον δεν υφίσταται (ούτε γενικά ούτε ειδικά) φτάνοντας και στο συμπέρασμα πως πλέον η Ελλάδα αποτελεί αυτοκέφαλο και ισχυρό ιμπεριαλιστικό κράτος. Τέτοιους “αντιπάλους” εύχεται να έχει το σύστημα να κάνει τη δουλειά του.
            Κάπως έτσι φτάσαμε η αριστερά να μην ασχολείται με τίποτε άλλο πέρα από τα οικολογικά, τα κινηματικά, τις φεμινίστριες, τους ομοφυλόφιλους... στην καλύτερη των περιπτώσεων με καμιά απεργία, κι αυτό αν τύχει να γίνει κάποια. Ζητήματα όπως αυτά του αντιιμπεριαλισμού, της οργάνωσης της επανάστασης, το σχεδιασμό της αντίστασης, την υπεράσπιση των πολιτικών κρατουμένων αποτελούν απλώς συνθηματολογία. Ως θέματα αφορούν το αόριστο μέλλον. Όσων αφορά δε το σχεδιασμό της επανάστασης ορισμένοι βάζουν τα γέλια αν το θέσεις σαν θέμα συζήτησης την ίδια ημέρα.
         Και κάπως έτσι, κάπως από 'δω, κάπως από 'κεί βρισκόμαστε σήμερα στα πρόθυρα ενός σχεδόν τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Πολέμου που μερικοί υποστηρίζουν ότι έχει ήδη ξεκινήσει, χωρίς να φαίνεται.

             Σήμερα ετοιμάζεται πόλεμος και μάλιστα με γειτονική χώρα, συζητιέται το ενδεχόμενο εμπλοκής της Ελλάδας και δεν κάνει κανένας τίποτα! Ούτε αντιπολεμικά συλλαλητήρια, ούτε συναυλίες, ούτε εκδηλώσεις. Και πως να γίνουν αν έχεις πακετάρει τον ιμπεριαλισμό και τον έχεις στείλει ταξίδι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ
Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη