Πρόσφατη αρθρογραφία...

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Μέρες Φωτιάς


«Υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες δεν συμβαίνει τίποτα
και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες»

             Τέτοιες είναι και οι τελευταίες εβδομάδες στην Ελλάδα. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, απ' τη μια μέρα στην άλλη άλλαξαν όλα. Άνθρωποι ήσυχοι που μέχρι πρότινος δε θα τους γέμιζε το μάτι σου, που θα τους έλεγες μέχρι και δεξιούς κάναν πράγματα που δεν έχει κάνει η αριστερά απ' το '73. Απ' τη μια μέρα στην άλλη αυτοαποκαλούμενοι “επαναστάτες” που τοποθετούνταν στην άκρα αριστερά βρέθηκαν πολύ πιο δεξιά από μέχρι πρότινος δεξιούς ψηφοφόρους. Άνθρωποι ενωμένοι υπό άλλες συνθήκες αποδείχθηκε ότι μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. Το πολιτικό σκηνικό ανατράπηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να διεκδικεί την εξουσία, ενώ το παλιό κυβερνητικό προσωπικό χρεοκόπησε, τσακίστηκε και καταρρέει.
           Μια απ' τις τελευταίες κινήσεις της καταρρέουσας κυβέρνησης ήτανε να κλείσει την ΕΡΤ. Αυτή η τελευταία πράξη ήρθε ως κερασάκι στην τούρτα. Ένας λαός που βρισκόταν σε λήθαργο ξύπνησε. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, άνθρωποι που στα νιάτα του ίσως και να διάβαζαν Μαρξ αλλά που για χρόνια είχαν σκύψει το κεφάλι ζωήρεψαν. Κατέλαβαν τον κρατικό σταθμό και σήκωσαν δικό τους πρόγραμμα. Η διοίκηση της ΕΡΤ πέρασε στη συνέλευση των εργαζομένων της και ο σταθμός εξέπεμψε απ' το διαδίκτυο. Αυτές τις μέρες η ΕΡΤ οργανώνει υπέροχο πρόγραμμα, συναυλίες και εκδηλώσεις. Αποκτά πρωτοφανές και πλήρες δελτίο ειδήσεων. Δημοκρατικό, αντικειμενικό και χαλαρό. Όχι με μαστίγιο και μιζέρια αλλά με χαμόγελο, παρότι με απολυμένο προσωπικό. Την κατάληψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ περιφρουρεί ο απλός κόσμος. Η ΕΡΤ βγάζει ανακοίνωση αλληλεγγύης σε πολιτικό κρατούμενο. Η ΕΡΤ πλέον δεν αποτελεί επιχείρηση. Αποτελεί ζωντανό οργανισμό.
        Αυτές τις μέρες οι παλιοί θυμήθηκαν και οι νέοι έμαθαν. Ακούς παντού εργαζόμενους που θυμήθηκαν να κάνουν πολιτικές αναλύσεις. Να μαζεύονται σε πηγαδάκια και να κάνουν ουσιαστικές και προωθημένες συζητήσεις.  Απ' το βήμα οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ να διαβάζουν πύρινες και βροντερές ανακοινώσεις, αλλά όχι ξύλινες και αόριστες όπως αυτές της αριστεράς. Λόγους απλούς και πραγματικούς, βγαλμένους μέσα απ' τον αγώνα τους. Το ίδιοι και οι νέοι, ακόμα και παιδιά 15 χρονών που όλα αυτά τα χρόνια είχαν μάθει να νοιάζονται μόνο για σειρές και για κουτσομπολιό τώρα συζητούσαν τι θα γίνει με το μέλλον της ΕΡΤ. Ο λήθαργος που είχε επιβάλει το πανηγύρι της μεταπολίτευσης έπαψε και οι άνθρωποι ξύπνησαν.
               Και το πιο σημαντικό. Ο κόσμος διάλεξε μόνος του την αφορμή του ξεσηκωμού του. Για χρόνια φαινόταν ότι χρόνια θα περάσουν χωρίς να γίνει τίποτα. Ότι θα είναι έτσι για πάντα. Στην Ελλάδα της ολυμπιάδας, τότε που το παραμύθι ήταν καλά στημένο. Ακόμα και μετά τη κρίση το σοκ ήταν τέτοιο που πολλοί έλεγαν ότι η ιστορία θα τραβήξει δέκα ή και παραπάνω χρόνια χωρίς να γίνει τίποτα. Ο κόσμος όμως αντανακλαστικά ξύπνησε. Μπορεί να είναι αγουροξυπνημένος και να ξυπνάει τώρα. Μπορεί να μην υπάρχει σοβαρή επαναστατική δύναμη να τον οργανώσει. Μπορεί να μην ξέρει καν τι να κάνει. Αλλά έχει κάνει ήδη πολλά. Γύρισε την πλάτη στους νενέκους που τον κυβερνούσαν. Η παλιά φρουρά πτώχευσε και απονομιμοποιήθηκε στη συλλογική συνείδηση. Κατέβηκε κατά εκατομμύρια στο Σύνταγμα. Κατέλαβε την ΕΡΤ.
            Έτσι μέσα σε λίγες μόνο ημέρες συνέβησαν όσα δεν είχαν συμβεί τόσα χρόνια. Αυτός ο κόσμος όχι μόνο μπορεί να αλλάξει, αλλά μπορεί να αλλάξει και σε μία νύχτα. Όλη η δουλειά είναι η απόφαση. Αν παρθεί αυτή η απόφαση, και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ καταλάβουν τη ΔΕΗ όπως οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ κατέλαβαν το ραδιομέγαρο, και κόψουν το χαράτσι. Και δουλέψουν οι ίδιοι το εργοστάσιο. Και στην ΕΥΔΑΠ. Στον ΟΤΕ. Στο μετρό.
              Ο ελληνικός λαός δεν είναι ούτε ηλίθιος ούτε αφελής. Κι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη πως ούτε οι συνθήκες ούτε ο λαός είναι ανώριμοι. Ο λαός είχε πέσει σε λήθαργο, είχε εξαπατηθεί απ' τη παγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ύστερα με το απότομα ξύπνημα σε κατάσταση σοκ οι κυβερνήτες του από τα πούπουλα τον πρόδωσαν και βρέθηκε απέναντι στους πιο αιμοσταγείς τοκογλύφους.
             Σήμερα φαίνεται επιτέλους ότι άρχισε να ξεπερνάει το σοκ. Και όταν απολύθηκε κατέλαβε το χώρο δουλειάς του.

Τώρα πλέον ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.

Και τότε και ποιος δε θα μιλήσει για αυτή τη λαμπρή γιορτή ξανανιομού

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Εκφασισμός ή Στραβομάρα;

       Μετά την ήττα του φασισμού στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο το 1945 και για χρόνια δεν τολμούσε κανείς να ανοίξει το στόμα του. Ο φασισμός είχε ηττηθεί όχι μόνο συγκυριακά αλλά στρατιωτικά, ιδεολογικά και ιστορικά. Κήρυξε πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα και ηττήθηκε, με μια σφραγίδα 50.000.000 νεκρών. Για χρόνια μετά απ' αυτή τη νίκη των ανθρώπων κανείς δεν τολμούσε να επικαλεστεί τη μαύρη ιδεολογία. Κανείς δεν τολμούσε να δηλώσει τέτοιος, και αν το έκανε έτρωγε ξύλο. Όχι από στρατευμένους αντιφασίστες αλλά από όλο τον κόσμο που ήταν τριγύρω.
        Σήμερα, σε αρκετές χώρες στον κόσμο και στην Ελλάδα έφτασε ο φασισμός να συζητιέται και πάλι ως λύση και να μην κάνει κανείς τίποτε γι αυτό. Πολλοί απορούν. “Γιατί;”. Άλλοι ζαβλακωμένοι μόλις ξύπνησαν και δεν καταλαβαίνουν πως συνέβη αυτό εν μία νυκτί. Και άλλοι, υποκριτικά, ανατριχιάζουν, που η Χρυσή Αυγή απέκτησε δύναμη και που ο φασισμός δυναμώνει.
      Η απάντηση είναι πολύ απλή, αλλά κανείς δεν τολμάει να την πει. Και αυτό γιατί για τους περισσότερους η απάντηση είναι πως οι ίδιοι πιάστηκαν στον ύπνο. Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας δεν συνέβη μέσα σε μια νύχτα. Συνέβη αργά και σταθερά, σε βάθος χρόνου και κάτω απ' τη μύτη ολονών. Όλων όσων είχαν φάει το παραμύθι πως "το πρόβλημα με το φασισμό λύθηκε" αλλά και εν γένει, πως η ιστορία τελείωσε. Και πως οι αλλαγές από 'δώ και πέρα θα είναι μικρές. Ο εκφασισμός συνέβη σε βάθος χρόνου, σε μια κοινωνία που κοιμόταν και σε ένα κράτος που ποτέ δεν αποχουντοποιήθηκε.
          Σήμερα πολλοί θεωρούν ακραίο το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης (ή συγκυβέρνησης) Χρυσής Αυγής, αλλά όλοι “εξεγείρονται” στην ιδέα. Τι είναι όμως τόσο τρομακτικό; Τι άλλο θα δει αυτός ο τόπος με μία κυβέρνηση Χρυσής Αυγής που δεν έχει ήδη δει;
        Πριν κάποια χρόνια, το βράδυ των εκλογών του 2007 ήμουν στο κεντρικό προεκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια και παρακολουθούσα μαζί με φίλους τα αποτελέσματα. Τότε μια γνωστή μου έβαλε τα κλάματα, ενώ μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πετύχει να συγκεντρώσει 4,2%, μια σημαντική για τότε επιτυχία. Η κοπέλα έκλαιγε επειδή οι φασίστες του ΛΑΟΣ είχαν μπει στη βουλή, και μάλιστα με αξιόλογο ποσοστό (4,6%). Δεν ήτανε ψέμα. Το ΛΑΟΣ ήταν τότε ένα κόμμα με πρόεδρο τον Καρατζαφέρη, έναν άνθρωπο που λίγο καιρό πριν είχε κάνει ανοιχτό κάλεσμα στη Χρυσή Αυγή και με τότε πρωτοκλασάτα στελέχη των Άδωνη Γεωργιάδη και το Μάκη Βορίδη.
      Και είμαστε σήμερα εδώ, το 2013, μόλις 6 χρόνια μετά με τη Χρυσή Αυγή να έχει αντικαταστήσει το ΛΑΟΣ στη βουλή και μάλιστα με ποσοστό 6,9% (ενώ δημοσκοπικά φτάνει το 11 ίσως και 13%) και με τα σενάρια για συγκυβέρνηση ή ακόμα και αυτοδύναμη κυβέρνηση να δίνουν και να παίρνουν. Και όχι άδικα. Τι συνέβη όμως σε αυτά τα ενδιάμεσα 6 χρόνια; Και κυρίως τι συνέβη τα τελευταία 68 χρόνια, από το τσάκισμα του φασισμού μέχρι σήμερα;

          Αυτός ο λαός έχει δύο επικίνδυνες ικανότητες. Να ξεχνάει και να συνηθίζει. Έτσι η νίκη της ΝΔ το 2004 θεωρήθηκε “νίκη της δεξιάς”, η οποία ξεχάστηκε υπό τον φόβο ανόδου του φασιστικού ΛΑΟΣ. Αμέσως μετά έγινε δεδομένο πως το ΛΑΟΣ είναι στη Βουλή και ο νέος φόβος ήταν πως θα συγκυβερνήσει. Η συγκυβέρνηση έγινε, πέρασε, και το ΛΑΟΣ βγήκε απ' τη Βουλή. Οι δύο κορυφαίοι βουλευτές του προσχώρησαν στη ΝΔ και πλέον έγιναν κυβέρνηση. Τώρα ο φόβος ήταν μη μπει η Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Και να 'μαστε σήμερα.
           Η ιστορία αυτή (και όσο πιο πίσω την πιάσει κανείς) θυμίζει όλο και περισσότερο το γνωστό μύθο του Χότζα, που όταν η γυναίκα του παραπονέθηκε ότι το σπίτι τους ήταν μικρό το γέμισε ζώα, και μετά κάθε φορά που αφαιρούσε ένα της φαινόταν όλο και πιο μεγάλο. Το σπίτι όμως ήταν το ίδιο. Ίδιος είναι και ο φασισμός στην Ελλάδα. Αλλάζει μάσκες, αλλάζει λόγια, κρύβει λόγια, άλλες φορές μιλάει ανοιχτά. Είναι όμως πάντα ο ίδιος.

● Όταν ο Καρατζαφέρης έκανε άνοιγμα στη Χρυσή Αυγή και μετά από λίγο
καιρό τους αποκαλούσε επικίνδυνους αυτό δεν σήμαινε ότι ο Καρατζαφέρης έγινε δημοκράτης
● Όταν ο Βορίδης που είχε ξεκινήσει κάποτε απ' την ΕΠΕΝ μπήκε στη Νέα Δημοκρατία δεν έγινε ξαφνικά δημοκράτης. Άλλωστε όπως δήλωσε στην Athens News τον Αύγουστο του 2011:
«Η ΕΠΕΝ ήταν το κύριο όχημα για να εκφράσει τις απόψεις της η εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά, και είχε εκλέξει ευρωβουλευτή. Ως ακτιβιστής στον εθνικό, πατριωτικό κύκλο που ήθελα να δραστηριοποιηθώ πολιτικά, ήταν η μόνη διέξοδος»
● Ακόμα, η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη. Η Νέα Δημοκρατία που συγκυβέρνησε με το ΛΑΟΣ, το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, και σήμερα ετοιμάζεται για συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή ήταν και παραμένει το ίδιο κόμμα με τις ίδιες αρχές και τις ίδιες αξίες που κυβερνάν την Ελλάδα απ' τον εμφύλιο.

            Ας σκεφτούμε τώρα καλύτερα. Ο εμφύλιος. Οι εξορίες και τα βασανιστήρια. Οι εκτελέσεις. Η δολοφονία του Πέτρουλα. Του Λαμπράκη. Του Καλτεζά. Οι δεκάδες εκτελέσεις απ' την αστυνομία. Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα. Οι αποφάσεις για λιτότητα που οδηγούν σε αυτοκτονίες.
 Όλα αυτά δεν συνέβησαν υπό καθεστώς χούντας. Δεν συνέβησαν από κάποια εθνικιστική κυβέρνηση. Συνέβησαν από κυβερνήσεις και καθεστώτα που ακόμα και η αριστερά, ακόμα και οι νόμιμοι “επαναστάτες” της τα αποκαλούσαν απλώς “αστικά”, “ευρωπαϊκά” ή στη χειρότερη “σκληρά”. Θεωρούσαν όμως πως υπήρχε καθεστώς αστικής δημοκρατίας και μάλιστα γι αυτό το λόγο θεωρούσαν αδικαιολόγητες ενέργειες που θα ταίριαζαν σε "άλλες συνθήκες". Ακόμη κι αν για λόγους εντυπωσιασμού μίλαγαν καμιά φορά για “χούντα” αυτό δεν σήμαινε τίποτα, αφού καταδίκαζαν ένοπλες ενέργειες όπως αυτές που περιμένει κανείς να γίνονται σε μια χούντα, είτε ως “αδιέξοδες”, είτε ως “άκαιρες”, είτε ως “προβοκατόρικες”. Έλεγαν πως “δεν είναι καιρός για τέτοια”. Είχαν χάψει για τα καλά και αναπαρήγαγαν το παραμύθι ότι τελείωσε η ιστορία και πως “τώρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι χλιαρές διεκδικήσεις στα κεκτημένα πλαίσια που μας επιτρέπει η αστική νομιμότητα”. Είτε από βόλεμα είτε από καθαρή βλακεία.
             Και ξυπνάμε σήμερα, το 2013 και βρισκόμαστε ξαφνικά μπρος στον κίνδυνο της “φασιστικής απειλής”. Τι θα συμβεί δηλαδή αν κυβερνήσει η Χρυσή Αυγή; Τι άλλο θα συμβεί; Τι θα συμβεί που δεν έχει ήδη γίνει; Θα κόψουν μισθούς και συντάξεις; Θα στείλουν κόσμο εξορία; Θα πέσουν πυροβολισμοί; Γιατί όλα αυτά ήδη γίνονται. Το πολύ πολύ να αυξηθεί η στρατιωτική θητεία. Αυτή είναι η απειλή; Ή ότι θα πέφτει λίγο παραπάνω ξύλο στις πορείες; Τι συνέβη σήμερα και ξαφνικά ξύπνησαν όλοι και σήμανε συναγερμός; Και κυρίως τι αντιφασιστικό αγώνα θα κάνουν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια κάθονταν με σταυρωμένα τα χέρια; Που ο αγώνας τους αναλωνόταν σε ανακοινώσεις και καταγγελίες. Η ιστορία μας δίνει μια ιδέα. Όταν έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα το 1967 και κατά τα επόμενα 7 χρόνια καμία απ' τις νόμιμες οργανώσεις της αριστεράς δεν έκανε τίποτε. Λίγοι άνθρωποι σήκωσαν την αντίσταση και χαρακτηρίζονταν ως "προβοκάτορες" και "τρομοκράτες". Έτσι έγινε τότε, έτσι γίνεται σήμερα και έτσι γινόταν πάντοτε.
       Το 1974 αυτό που συνέβη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία απλή αλλαγή φρουράς. Η χώρα δεν αποχουντοποιήθηκε και ποτέ κανείς από όλους αυτούς που ξύπνησαν τώρα δεν έκανε κάτι γι αυτό. Όσοι έκαναν βρίσκονται στη φυλακή.

           Ο φασισμός και η χούντα της 7ετίας δεν ήταν ένα πρόβλημα προσώπων και των νόμων που είχαν ψηφίσει ώστε να λυθεί όταν φύγουν τα πρόσωπα. Κι αυτό γιατί το πρόβλημα που υπήρχε πάντα δεν βρισκόταν ποτέ στα πρόσωπα και τους νόμους ώστε να λυθεί με οποιαδήποτε αλλαγή τους. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη λειτουργία του κράτους. Στον ίδιο τον τρόπο παραγωγής, μοιρασιάς και κατανάλωσης. Όσο υπάρχει αυτό το σύστημα και η αδικία που γεννά ο φασισμός θα είναι πάντα εκεί. Ένα σύστημα υποκριτικό, που καταδικάζει το φασισμό ρίχνοντας στάχτη στα μάτια του κόσμου αλλά την ίδια στιγμή δουλεύει. Έτσι σε ένα τόπο και σε ένα λαό που πίστευε πως δεν κινιόταν τίποτε, κάτω απ' τη μύτη ολονών, το κράτος δούλευε. Έτσι:

Όταν η ελληνική κοινωνία βομβαρδιζόταν με θεάματα μηδενικής ποιότητας αυτή ήταν μια πράξη εκφασισμού.
Όταν η ελληνική κοινωνία αποδέχθηκε το Big Brother και αργότερα τις παρακολουθήσεις τηλεφώνων αυτή ήταν πράξη εκφασισμού.
Όταν δημοσιογράφοι ρωτούσαν “γιατί οι φύλακες του Κορυδαλλού δεν πυροβόλησαν τον δραπέτη Παλαιοκώστα” αυτή ήταν πράξη εκφασισμού.
Όταν το 2002 κατά τις συλλήψεις των μελών της 17Ν καταπατήθηκε κάθε δικαίωμα αυτή ήταν πράξη εκφασισμού.
Όταν στη συνέχεια στα ειδικά δικαστήρια που ακολούθησαν και καθιερώθηκαν, καταπατήθηκαν αναρίθμητοι νόμοι και διατάξεις του ίδιου του αστικού Συντάγματος αυτή ήταν πράξη εκφασισμού.
Όταν κατά την εξέγερση του 2008 είχε ανοίξει σοβαρή συζήτηση για την επέμβαση του στρατού  στα εσωτερικά της χώρας αυτή ήτανε πράξη εκφασισμού.

          Είναι λοιπόν σαφές πως ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας δεν συνέβη σε μια νύχτα. Δεν ξημέρωσε μια μέρα και μαζί της ξημέρωσε και η απειλή. Ο φασισμός ήταν πάντα εδώ. Πάντα υπήρχε και δούλευε υπογείως την ώρα που μια ολόκληρη κοινωνία κοιμόταν. Ο φασισμός δεν είναι τίποτε άλλο από το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού, όπως αποδεικνύεται και απ' τη διαχρονικά συνεπή επανεμφάνισή του σε κάθε οικονομική, πολιτική ή πολιτειακή κρίση του καπιταλισμού. Και όπως το 1967 η ΑΥΓΗ είχε κυκλοφορήσει στις 20 Απρίλη με πρωτοσέλιδο πως "Δεν υπάρχει κίνδυνος πραξικοπήματος" κάπως έτσι συνέβη και σήμερα. Απλώς επειδή τη δεύτερη φορά που επαναλαμβάνεται η ιστορία, επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αντί για Παπαδόπουλο έχουμε Μιχαλολιάκο.
             Ο εκφασισμός συνέβη όλα αυτά τα χρόνια, και όποιος δεν αντέδρασε όλα αυτά τα χρόνια έχει μερίδιο ευθύνης. Μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης δε, έχουν όσοι καταδίκαζαν την όποια προωθημένη δράση υπήρχε ώστε να κρύψουν τη δική τους απραξία. Όταν μιλάμε για δράση φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονται όσοι αναλώνονται σε πύρινες ανακοινώσεις και καταγγελίες.
Ο φασισμός (κι ο εκφασισμός επίσης) δεν νικιόνται με ανακοινώσεις και καταγγελίες.
Ο ίδιος ο καπιταλισμός που γεννά το φασισμό και τις κρίσεις δεν νικιέται με ανακοινώσεις και καταγγελίες. Αυτή ήταν μια γνώση που υπήρχε μετά την αντιφασιστική νίκη και ίσχυε ως άγραφος νόμος, αλλά που με τα χρόνια ξεχάστηκε. Η γνώση πως υπάρχει πόλεμος. Αφανής αλλά με πραγματικά θύματα και στον οποίο όλοι παίρνουμε θέση και κρινόμαστε γι αυτή.

            Ο φασισμός δεν θα ηττηθεί μέχρι να τσακιστεί ολοκληρωτικά ο ίδιος αλλά και οι λόγοι που τον δημιουργούν. Ένα σύστημα που αναπαράγει φτώχεια και αδικία.

         Ο αντιφασισμός δεν μπορεί να είναι ούτε νόμιμος και ειρηνικός ούτε μόνο ενάντια στους εκφραστές του φασισμού. Πρέπει να είναι διαρκής. Βίαιος και συνεχής. Ενάντια σε κάθε καταπιεστή. Χωρίς διαλείμματα! Μέχρι τη νίκη!

Υ.Γ. Για τους “μάχιμους και ασυγκράτητους λυσσασμένους” συντρόφους αντιφασίστες που λένε συνεχώς “φασίστες δεν σας περιμένουμε, σας ψάχνουμε”: Λ. Μεσογείων 131/ Αθήνα

.

«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους»

Lucy Parsons

Τα Δημοφιλη